Laboratoriumtechnoloog Linda Vermeulen: 'Ik las vorig jaar 92 boeken, goed voor 26.803 pagina's!'

Boekentips LangZullenWeLezen

Heel de dag feest bij LangZullenWeLezen, want het is Wereldboekendag! Je kan boeken winnen en we zetten een paar van onze trouwste lezers in de kijker. Boeken zijn essentieel in deze tijden, maar ook jullie: de lezers. Linda Vermeulen post regelmatig een mooie recensie op langzullenwelezen.be.

1. Wie ben je en wat doe je in het leven? En welke plaats nemen boeken in in jouw leven?

Ik ben Linda en werk als laboratoriumtechnoloog. Ik hou van werken in de tuin, wandelen, fietsen, een goed gesprek met vrienden en ben recent begonnen met klarinet spelen.

In de debuutfilm van Philippe Claudel 'Il y a longtemps que je 't aime' zegt Juliette tegen Michel: 'U ziet de wereld door boeken.'
Michel antwoordt: 'Boeken hebben mij enorm geholpen. Soms beter dan mensen.'

Woorden die zo uit mijn eigen mond zouden kunnen komen. Vorig jaar heb ik 92 boeken gelezen, ongeveer 26. 803 pagina's. De meeste in het genre literatuur (72 boeken), maar ook 5 thrillers, 5 non-fictieboeken en 5 kinderboeken. Verder lees ik graag kortverhalen en poëzie.

2. Welk genre van boek trekt jou aan?

Ik lees voornamelijk literaire fictieboeken. Omdat ik hou van schoonheid van taal en mooie zinnen. In een omgeving waarin de lelijkheid rondom ons steeds toeneemt - denk maar aan beton en zwerfvuil - is schoonheid in overvloed te vinden in literatuur. Tegelijk is lezen voor mij ook verdieping, leren en geïnspireerd worden. Literaire fictieboeken helpen mij de realiteit en de wereld rondom mij behapbaarder te maken. Literatuur lezen zorgt voor herkenning, begrip en - heel belangrijk - troost.

Een voorbeeld van een boek waarin al het bovenstaande samenkomt en dat ik recent las, is 'De buitenjongen' van Paoli Cognetti. Het boek, eigenlijk een novelle, gaat over een ik-persoon die wat geld opzij gezet heeft en een almhut huurt om er enkele maanden in afzondering door te brengen, op een hoogte van negentienhonderd meter. Het boek is een fictieboek met sterk autobiografische kenmerken. Het zou zo over de auteur zelf kunnen gaan die zich enkele maanden per jaar terugtrekt in de bergen om te schrijven. Een interessante zin en een die doet nadenken is de volgende - wanneer de ik-persoon zich ergert aan de toeristen die in de zomer luidruchtig de bergen intrekken. En ze zijn met velen. Zelfs de dieren trekken zich terug in de hoger ontoegankelijker delen van het gebergte om aan hen te ontkomen.

'Ben ik het, vroeg ik me af, die problemen heeft met de rest van de mensheid?
Of zijn zij niet in staat zich over de aarde te bewegen zonder die geweld aan te doen?'

De buitenjongen maakt veel wandelingen in de natuur en elke ontmoeting die hij meemaakt met een dier, levend wezen of mens krijgt daardoor iets sacraals. Ik heb het boek dan ook gelezen als een ode aan de natuur, de dieren, de bomen.

3. Het is Wereldboekendag! Welke internationale klassieker of auteur is jouw favoriet? Wanneer en waar las je dit boek?

Ik heb niet echt een favoriete auteur, hoewel er wel schrijvers zijn die ik liever lees dan andere. Een boek en schrijver waar ik helemaal weg van was, is 'Radetzkymars' van Joseph Roth. Ik had nog nooit van die schrijver gehoord tot ik vorig jaar in maart 'Kamers in Oostende' las van Koen Peeters. Daarin vertelt hij veel over Joseph Roth, zijn link met Oostende en maakt hij melding van zijn bekendste werk Radetzkymars, uit 1932. Ik was enthousiast en besloot toen het boek te lezen en leende het uit de plaatselijke bib. Ik las het in april 2020. Kort daarna beleefde het boek een revival door een nieuwe uitgave vertaald door Els Snick met prachtige tekeningen van Jan Vanriet. Ik ben onmiddellijk naar de boekhandel gerend om dit nieuwe boek te kopen. Geert Mak is er helemaal weg van en ik ook! Dit is een boek dat je zeker één keer in je leven dient gelezen te hebben.

Je hebt ongeveer 10 uur nodig om het boek te lezen (verteltijd) maar de vertelde tijd is veel langer. Het boek begint in het jaar 1859 met de Slag bij Solferino en eindigt in 1916 tijdens WOI. De Slag bij Solferino was een interessante en beslissende slag en de laatste oorlog 'oude stijl'. Alleen daarom onze aandacht waard. Het boek is prachtig geschreven en biedt een uniek kijkvenster op een wereld die nu niet meer bestaat, gezien door de ogen van luitenant Trotta.

Het boek is meer dan gewoon geschiedenis. Het bevat ongelooflijk actuele thema's. Er is nog nooit zoveel te doen geweest over nieuws en fake-nieuws, over waarheid en leugens in berichtgeving. Wanneer Trotta in het eerste leesboek van zijn jonge zoon het verhaal leest over 'Franz Jospeh de Eerste in de slag bij Solferino' is hij onthutst over de leugen. Het verhaal is 'opgekuist' om de jeugd te inspireren. Zo is het helemaal niet gegaan. Hij eist een officiële rechtzetting en neemt zelfs ontslag uit het leger. En zo begint ook de aftakeling van de generatie Trotta, dat samen valt met het verval van het grote Habsburgse rijk, die dubbelmonarchie van Oostenrijk en Hongarije.


Dat brengt ons op een ander ongelooflijk actueel onderwerp, zeker nu in coronatijd: een wereld die verandert en in verval is. Want ook het oude keizerrijk dat stabiel en verheven leek, de grootse waarden, de grandeur, het was er toen nog. Maar voor wie goed keek, waren de barsten en scheuren al duidelijk te zien van een wereld, een maatschappij in verval. Ook nu kraakt en kreunt alles, Europa, de macht van de Verenigde Staten, politieke, economische en maatschappelijke verhoudingen veranderen snel. De coronapandemie heeft ook diep ingehakt op ons maatschappelijk leven. Het valt nog af te wachten hoe het leven in post-coronatijd eruit zal zien. Dat maakt mensen bang en onzeker. Er ontstaat een verlangen naar vroeger, toen dingen beter waren, veiliger leken, voorspelbaarder waren. Zeg maar een soort heimwee, nostalgie. Allemaal zeer herkenbaar.

4. Je laat regelmatig een recensie bij een gelezen boek na op langzullenwelezen.be en inspireert zo andere lezers. Waar haal jij je boekentips of inspiratie voor je volgende boek?

Vaak leidt het ene boek tot het andere. Een voorbeeld. In januari 2020 heb ik het boek gelezen 'Otmars zonen' van Peter Buwalda, waarin Ludwig een reis maakt voor zijn werk naar het eiland Sachalin in het oosten. Een klassieker en logisch vervolg op dat boek was dan ook 'De reis naar Sachalin' van Anton Tsjechov die in 1890 een reis ondernam naar die verre uithoek. De reis daarnaartoe was in zijn tijd al een hele onderneming en neemt vijftig pagina's van het boek in beslag maar zijn zeer de moeite waard om te lezen. Daarna las ik 'Poubelle' van Pieter Waterdrinker waarin het huis van de grote schrijver Anton Tsjechov een grote rol speelt en de hoofdpersoon het huis gaat bezoeken in de hoop de sfeer van de grote Tsjechov te kunnen opsnuiven en zo inspiratie te vinden voor zijn grote roman. Van een fictieboek naar een non-fictieboek, een reisverslag - echt een klassieker uit de wereldliteratuur - tot een fictieboek van nog een andere auteur die ons een actuele spiegel voorhoudt. Die leestocht alleen al is een reis op zich.

Boekentips haalde ik vroeger bij het boekenprogramma van de VPRO dat nu niet meer bestaat. Daarin kwamen telkens twee schrijvers hun boek voorstellen. Nu volg ik op Podium19 'Uitgelezen' onder leiding van Fien Sabbe. Een panel van vier mensen hebben dezelfde drie boeken gelezen en het is altijd interessant om hun commentaren te horen. Verder volg ik LangZullenWeLezen en Hebban. Ook Mijn Leestipper, de maandelijkse leestips op maat van de bibliotheek, vind ik heel goed werken. Elke eerste dinsdag van de maand krijg je een mail met leestips op basis van de boeken die je hebt geleend uit de bib en een leesscore hebt gegeven. Deze aangeprezen boeken passen heel goed bij mijn leesvoorkeuren. Ik ben ook lid van een boekenleesclub van een bibliotheek in mijn regio en uit de leeslijst van die boekenclub maak ik ook kennis met titels en schrijvers die ik tot dan niet kende. Verder blader ik geregeld in een boek dat ik heb gekocht op de Boekenbeurs: '1001 boeken die je gelezen moet hebben'. Toch een interessant naslagwerk voor iemand die van literatuur houdt.

5. Welk boek ben je nu aan het lezen?

Nu ben ik bezig in 'Het leven speelt met mij' van David Grossmann. Een boek en auteur die onder mijn aandacht werden gebracht in een recente uitzending van 'Uitgelezen' van Vooruit.

Ik had nog nooit iets van deze schrijver gelezen en moest erg in het boek komen.

BBij een tweede lezing - ik ben halfweg opnieuw begonnen - beviel het boek mij beter. Ik wist nu wat ik kon verwachten. Ik zit nu goed in het verhaal. Tegen pagina negentig wordt besloten om een film van het leven van oma te maken en daarvoor reizen ze samen af naar Gili Otok, een eiland voor de kust van Kroatië waar Vera drie jaar lang onder erbarmelijke omstandigheden in een kamp gevangen werd gehouden. Geleidelijk aan kom ik meer te weten over het raadselachtige leven van Vera en de verregaande consequenties die dat heeft gehad op haar dochter en vervolgens op haar kleindochter.

Laboratoriumtechnoloog Linda Vermeulen: 'Ik las vorig jaar 92 boeken, goed voor 26.803 pagina's!'
Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief