Tekenaar Sebastiaan Van Doninck: 'Opgroeien in gezin met pleegkinderen heeft me gevormd'

Kinderboeken VRT MAX

Illustrator Sebastiaan Van Doninck werkt aan een boek dat gebaseerd is op zijn thuissituatie als kind. Dat vertelde hij in De Boekenmarathon van Boek.be. Van Doninck groeide op in een gezinsvervangend tehuis. Zijn ouders vingen ook pleegkinderen op. 'Dat waren kinderen die geplaatst werden door de jeugdrechter en vaak na een tijdje naar hun eigen ouders terug konden', zegt hij.

Van Doninck won maandag de Boekenpauw, de prijs voor het mooist geïllustreerde kinder- en jeugdboek. Hij kreeg de onderscheiding voor 'De fantastische vliegwedstrijd'. In het boek nemen verschillende vogelteams het tegen elkaar op, maar op elke pagina valt er een team uit, maar je weet niet goed waarom. Als je terugbladert en de prenten goed bekijkt, kan je achterhalen wat er gebeurt. 'Die tweede verhaallijn mocht ik als illustrator invullen. Dat was heel fijn om te doen. Ik kon mijn verbeelding de vrije loop laten. Ik kon de manieren van sabotage verzinnen en ook hoe ik de aanwijzingen zou verstoppen. Ik heb er heel hard aan gewerkt.'

Afscheid nemen

'Als illustrator heb je ook iets te vertellen', zegt Van Doninck. 'Je zet zelf een universum neer.' Ondertussen werkt hij aan een ander project. 'Ik werk aan een boek dat gebaseerd is op mijn thuissituatie. Ik ben opgegroeid in een gezinsvervangend tehuis. Mijn ouders hadden ruimte om zeven pleegkinderen op te vangen. Dat is iets wat mijn nooit heeft losgelaten en me voor een groot stuk heeft gevormd. Het is een verhaal waar ik al lang mee rondloop en ik wil er ook mijn tijd voor nemen. Ik ben er een soort beeldverhaal van aan het maken.' Hij werkt het verhaal niet letterlijk uit, maar in een metafoor, met dierenpersonages.

'Het is een verhaal dat gaat over loslaten en afscheid nemen. Op die korte periode dat ik bij mijn ouders woonde zijn daar 70 verschillende mensen gepasseerd. Dat doet wel iets.'

Het is ook in die thuissituatie dat hij zijn tekentalent heeft ontdekt en ontwikkeld. 'Ik denk dat ik een vrij timide kind was van nature. Ik vluchtte een beetje van al dat tumult en al die mensen om mij heen door te tekenen, te knutselen en in de bossen te gaan spelen. Maar dat tekenen is altijd een soort van troost en uitweg geweest. Het is nog altijd in wereld waar ik mij veel beter in thuis voel dan in de realiteit, moet ik eerlijk bekennen.'

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief