Russische schrijver Maxim Osipov wordt vergeleken met Tsjechov en Boelgakov - Wat vindt Christophe Vekeman?

Fictie Klara

Er is een nieuwe Tsjechov opgestaan. Hij is Rus, schrijver en arts èn hij schrijft verrekt goede verhalen. Zijn naam luidt ... Maxim Osipov. Christophe Vekeman las 'De wereld is niet meer stuk te krijgen' van Osipov. Dit is wat hij ervan vindt:

'Maxim Osipov weet het leven te vatten in bruisende verhalen'

'Wat hebben Arnold Aletrino, Simon Vestdijk, Slauerhoff en Frederik van Eeden met elkaar gemeen?

Juist, ze verwierven niet enkel faam als Nederlands schrijver, maar oefenden korte of langere tijd tevens het beroep van dokter uit. En dat laatste delen ze dan weer met de genaamde Maxim Osipov, die in tegenstelling tot de vier genoemden wél nog in leven verkeert. De man blijkt trouwens niet zomaar dokter te zijn, maar een heuse cardioloog…

Osipov kwam ter wereld te Moskou in 1963, en het ligt voor de hand dat hij als schrijvende heer van de medische stand door de kritiek niet met Vestdijk en de andere genoemden wordt vergeleken, laat staan met de Vlaamse Dirk van Babylon, maar wel met mede-Russen en collega-artsen Boelgakov en Tsjechov. Vooral die laatste vergelijking snijdt hout, als je Osipovs vrij kloeke boek De wereld is niet stuk te krijgen leest, een bundel waarin nogal wat dokters en verpleegsters belangrijke rollen voor hun rekening nemen, en waarin de verhalen, net als bij Tsjechov dus, eerder tranche-de-vie-achtig van aard zijn dan dat zij het moeten hebben van overcomplexe intriges en gordiaans aandoende verhaallijnen om ‘U’ tegen te zeggen.

Waar hun voornaamste kwaliteit in bestaat? Vermoedelijk in Osipovs liefde voor wat hij in het eerste verhaal van de bundel, ‘De roep van een tamme vogel’, dat zoals hij zelf aangeeft de plaats van een voorwoord inneemt, tezelfdertijd als ‘angstaanjagend’ omschrijft: het leven.

In datzelfde verhaal/voorwoord stelt hij zich trouwens verfrissend bescheiden op als literator: ‘In het leven komen dingen voor waar je onmogelijk over kunt schrijven: de dood van onschuldige slachtoffers, waaronder jongeren, of ook kinderen.’

Woorden schieten tekort, kortom, ten aanzien van alle ellende die het bestaan te hooi en te gras voor iedereen in petto heeft, maar kijk: ‘daarna wordt het dag, en verschijnen de vogels weer. (…) De wereld is niet stuk te krijgen, wat er ook gebeurt. Zo zit hij in elkaar.’

Prachtige woorden, die het einde van De avonden van Gerard Reve in herinnering brengen, wanneer hoofdpersonage Frits van Egters voor zich uit fluistert: ‘Ik kan opgesloten zijn, of door gruwelijke ziekten worden bezocht. Maar steeds adem ik, en beweeg ik. En ik leef.’

Lees verder op klara.be.


Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief