'Elk boek is een soort samenzwering of bondgenootschap tussen lezer en schrijver' - Rob van Essen over zijn kortverhalenbundel in Pompidou

Kortverhaal Klara

In 2019 kreeg Rob van Essen de Libris Literatuurprijs voor zijn roman 'De goede zoon'. Nu is er nieuw werk: de kortverhalenbundel 'Een man met goede schoenen'.

Rob van Essen woont eigenlijk in Amsterdam, maar de liefde bracht hem dit jaar naar Brussel om de lockdown door te brengen bij zijn vriendin, de schrijfster Lize Spit.

Absurde verhalen

'Een man met goede schoenen' bundelt de kortverhalen die Rob van Essen de afgelopen 6 jaar geschreven heeft in opdracht van tijdschriften en organisaties, aangevuld met 3 langere verhalen die hij het voorbije anderhalve jaar schreef. Het kortverhaal met de titel 'De therapeut' uit de bundel is ontstaan tijdens zijn residentie in Brussel. Het is één van de vele surrealistische verhalen, vertelt hij aan Nicky Aerts in de uitzending van Pompidou.

Een kortverhaal heeft niet alleen een goede spanningsboog, ook hoe het begint is heel belangrijk: het moet een goede introductie van het verhaal zijn. Zo begint 'De therapeut' met de zin 'De man die had aangebeld, keek recht in de camera'.

'De verhalen zijn allemaal absurd en toch ga je als lezer mee in het verhaal. Wat is je geheim?' vraagt Nicky aan de schrijver. 'Bluf en doen alsof het absurde normaal is. Je moet niet teveel uitleggen', vindt Rob van Essen. 'Je moet de lezer meevoeren in een wereld die steeds maar absurder wordt tot je hem veilig aflevert bij de laatste zin'.

Van Essen speelt ook met de begrippen 'tijd' en 'ruimte' waarbij hij alle conventies op zijn kop zet, behalve de conventie dat de lezer het einde van het verhaal moet halen. Binnen die absurde wereld moet er toch een soort coherentie zijn. De personages zijn van vlees en bloed, maar heel vaak mannen, merkt Nicky op.

De auteur gaat ook heel vaak terug in de tijd, naar plaatsen waar er nog eens moet naartoe gegaan worden zoals het geboortedorp. De meeste verhalen kregen vorm toen hij zijn non-fictie boek over zijn jeugd schreef, 'Kind van de verzorgingsstaat'. Er moet dan een soort besmetting postgevat hebben in zijn fictie, verklaart hij, want hij is helemaal geen nostalgicus of melancholicus.

Niet alleen personages keren vaak terug in zijn kortverhalen, ook de thema's 'eenzaamheid' en 'spijt' vormen een rode draad.

De lezer kan Rob van Essen geen beter compliment geven dan 'dat een verhaal nog de hele avond in het hoofd is blijven hangen'.

Herbeluister hieronder Rob van Essen in Pompidou.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief