Dirk Annemans

Paulien Cornelisse over haar boek 'Japan in honderd kleine stukjes' in Culture Club

Reisverhalen Radio 1

Cabaretier, schrijfster en columniste Paulien Cornelisse heeft een nieuw boek uit: 'Japan in honderd kleine stukjes'. 'Het is geen reisgids of reisverslag, maar eerder een soort opsomming', maar dat woord vindt Annelies Moons dan weer veel te lelijk. Bij het schrijven had Paulien de hele tijd een soort Japans 'harmonicaboekje' in haar achterhoofd. Dat is het principe. Het ene stukje moet verbonden zijn met het andere. Op de ene pagina vertelt ze hoe ze aan het worstelen is met de 1000 Japanse karakters wat soms zinloos voelt en dan zegt ze dat het misschien wel even zinloos is als mensen die sudoku's maken in hun vrije tijd en de volgende pagina gaat dan over sudoku's, en zo geeft ze het stokje (thema) telkens weer door……Annelies heeft tot hiertoe slechts vele clichés over Japan gehoord en ze voelde zich nooit aangetrokken tot het land. Na het lezen van dit boek wel. En ze leerde veel bij over Japan door het boek. Paulien is blij met dat compliment.

Het 'unieke' karakter van Japan komt vaak terug in haar boek. Het is al honderden jaren zo dat Japanners denken dat Japanners uniek zijn. Ze schrijven dat toe aan hun eilandkarakter. Ze waren honderden jaren afgesloten van de rest van de wereld , ook echt bij wet. En daar is een ideologie aan verbonden, soms extreem. Bijvoorbeeld Japanners moeten zwarte haren hebben, mocht je toevallig donkerbruin haar hebben, dan vraagt het bedrijf waar je voor werk soms om het zwart te verven.

In het Westen wordt individualiteit als een deugd gezien, dat is in Japan geen deugd. Je moet er op gepaste wijze leren opgaan in de massa.

Verder heeft Paulien ook veel aandacht voor de taal in haar boek. Het woord 'huwelijk' bijvoorbeeld is opgebouwd uit : vrouw, vastbinden en avond. Dat soort karakters is wel overgenomen uit China van 5000 jaar geleden. Maar ze zijn er wel veel traditioneler in Japan dan hier. Ze zeggen er ook tegen vrouwen die trouwen: proficiat met je vast contract, omdat je dan voor je man kan werken.

Een stukje in het boek gaat over de leeftijd van de bevolking. Japanners worden gemiddeld erg oud. Er worden wel ook weinig kinderen geboren. De gemiddelde leeftijd wordt er dus steeds hoger. Daardoor zie je nu wel meer hoogbejaarden in Japan dan 20 jaar geleden, zegt Paulien.

Tot slot vraagt Annelies aan Pauline hoe Japan met de huidige coronacrisis omgaat. Ze vertelt dat er vergelijkbare maatregelen als hier zijn. In de Japanse cultuur raak je elkaar sowieso niet aan, dus daar moeten ze zich niet aan aanpassen. En mondmaskers zijn er ook totaal normaal. Het heeft ook iets met verlegenheid te maken. Zoals we in het Westen een zonnebril opdoen om even minder in contact te staan met de buitenwereld, zetten ze daar een mondmasker op. Omdat de zonnebril er een soort van 'maffia' accessoire is.

Paulien heeft ook een televisieprogramma over Japan, vanaf volgende week op de Nederlandse televisie. Zo kan je dan toch een beetje reizen naar Japan. Ze deelt trouwens een paar culturele tips die je perfect van thuis kan beleven op Radio1.be

Herbeluister het volledige interview uit Culture Club hieronder.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief