'Oorverdovend saai' is het oordeel van Christophe Vekeman over de nieuwe roman 'De stilte' van Don DeLillo

Fictie Klara

Vierentachtig is Don DeLillo inmiddels, wat haast evenveel jaren zijn als zijn jongste boek bladzijden telt. Enfin, de ‘roman’ in kwestie is honderdvierentwintig pagina’s dik, maar in vergelijking met bijvoorbeeld het meer dan een kilo zware Underworld, DeLillo’s persoonlijke poging om de Great American Novel te schrijven, is De stilte klein en flinterdun. Voeg daarbij dat de pagina’s dikwijls gevuld zijn met een hele hoop woordeloos wit, en het mag echt een wonder heten, inderdaad, dat je na lectuur van een en ander desondanks de gewaarwording hebt een heel hoge berg te hebben beklommen, op de top waarvan tot overmaat van ramp geen sikkepit te zien valt. Welwillende recensenten, die van The Guardian bijvoorbeeld, raden aan deze roman te lezen als betrof het geen roman maar wel ‘performance art’ of een ‘expressionistic play’, maar ik op mijn beurt raad aan het boekje tout court ongelezen te laten.

Het verhaal begint in een vliegtuig – wat altijd goed is, als je het mij vraagt –, welk tuig op weg is van Parijs naar New York, en aan boord ervan zitten twee van de vijf hoofdpersonen van het boek.

‘Hij heette Jim Kripps, maar gedurende de hele vlucht was zijn naam zijn stoelnummer. Dat was de vaste procedure, van hemzelf, overeenkomstig het nummer dat op zijn instapkaart was gedrukt.’

Meteen valt te merken, kortom, dat de roman, zich afspelend in 2022, over identiteit en individualiteit in een steeds anoniemere gedigitaliseerde wereld zal gaan, zeker als je rekent dat Jim de hele tijd geobsedeerd de gegevens over de snelheid van het vliegtuig, de hoogte waarop ze zich bevinden, de buitentemperatuur et cetera op het rugscherm van de stoel vóór hem zit te volgen. Zijn vrouw, Tessa, is een dichteres van Caraïbisch-Europees-Aziatische afkomst. Een roman over identiteit dus, ik zei het al. Noch Jim, noch Tessa, trouwens, zal in de loop van het boek een gezicht of een noemenswaardige persoonlijkheid krijgen, ook niet wanneer zij na de noodlanding die het vliegtuig op zeker ogenblik moet maken gezamenlijk hun levenslust vieren in een toilethok op de luchthaven.

Lees de volledige recensie op klara.be.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief