Karl van den Broeck schrijft een brief aan zijn jarige vader Walter van den Broeck

Column Radio 1

Hoofdredacteur van Apache Karl van den Broeck schrijft een column voor zijn vader Walter van den Broeck. Hij wordt op zondag 28 maart tachtig en is een begenadigd brievenschrijver. Zijn meest bekende brief is die van 1980 aan Koning Boudewijn. Bij wijze van verjaardagscadeau, schrijft de zoon nu een brief aan de vader. Over een andere brief, van de vader dan weer, van 45 jaar geleden. Die de zoon nooit heeft mogen – en zo graag eens zou – lezen.

'Dag pa,

Hoe lang is het geleden dat ik je nog eens een brief schreef? De tijd dat we ‘met onze ar-mp-jes, o-pen, kwa-men aan-ge-lopen’ en verlegen onze nieuwjaarsbrief voorlazen, is vandaag enkel nog een zoete herinnering. Mijn legerdienst is ook al meer dan dertig jaar geleden. Toen schreef ik brieven uit verveling. Onsamenhangende want meestal geschreven met een kater.

Tegenwoordig zijn er de ontelbare mails en de sms’jes en de WhatsApps. Vaak slordige kattenbelletjes vol spelfouten.

Brieven schrijven zit ons nochtans in het bloed. Die extra large versie die jij in 1980 naar koning Boudewijn stuurde is ongetwijfeld de bekendste. Dezer dagen ben je druk bezig met een nieuw boek dat gebaseerd is op honderden brieven uit het familiearchief. Brieven uit Mexico, de VS en de Filippijnen. Ja, als we na een avondje Epibreren naar de horizon turen, durf jij wel eens te poneren dat in het rijk van de Van den Broecken de zon nooit ondergaat. Wij zijn dan wel Kempenaars, maar bescheidenheid staat niet in ons huiswoordenboek.

Je haalde een brief uit je binnenzak en in plaats van die voor te lezen stopte je hem in een loden koker.

Er is één brief die je ooit hebt geschreven die mij al 45 jaar intrigeert. Je schreef hem op vraag van wijlen Eric Antonis die toen het slaperige en gecrispeerde Turnhout in rep en roer zette als directeur van de Warande. Hij had de Belgische kunstenaar Raphaël Opstaele gevraagd om een uniek monument voor zijn cultuurcentrum te plaatsen. Op 8 mei 1976 werd het ingehuldigd: een enorme betonnen kubus met daarop het gevaarsymbool voor radioactiviteit. Ik stond er, als negenjarige, met open mond naar te kijken. Er werd een ladder tegen de kubus geplaatst en jij klom gezwind naar boven. Je haalde een brief uit je binnenzak en in plaats van die voor te lezen stopte je hem in een loden koker. Die werd in een opening in de kubus geplaatst waarna die werd dichtgemetseld.

In de brief – zo had je ons de avond voordien verteld – stond een boodschap aan de Turnhoutenaars van 2100. In de koker zat een klein bolletje radioactief tritium. Dat zou pas in 2100 zijn uitgewerkt zodat de brief pas dan veilig kon worden gelezen.

Dat onze stadsgenoten meer dan een eeuw zouden moeten wachten om jouw boodschap te kunnen lezen, deerde ons niet.

Mijn broer Stefan, moeder en ik dachten er het onze van. Dat onze stadsgenoten meer dan een eeuw zouden moeten wachten om jouw boodschap te kunnen lezen, deerde ons niet. Wij zouden je wel kunnen overtuigen om een kladje dat je ongetwijfeld bewaard had, aan ons voor te lezen.

Viel dat even tegen. Al onze pogingen: slijmen, vloeken, dreinen, dreigen en stampvoeten vielen op een koude steen. Sterker nog: je nam de kladversie en verbrandde ze voor onze ogen in de tuin. De as werd verspreid door de wind.

Na 45 jaar intrigeert de inhoud van je brief me nog steeds.'

Lees verder op Radio 1.be of herbeluister de Toestand is hopeloos maar niet ernstig met Karel van den Broeck op Radio 1 Select.

LangZullenWeLezen haalde naar aanleiding van de 80e verjaardag van Walter van den Broeck twee fragmenten uit het rijke VRT-archief. Je kan ze hier bekijken.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief