Foto Isabel Rossaert: Paul Goris

Isabelle Rossaert neemt haar lezers mee op cruise in haar verhalenbundel 'En dit zal zo voorbij zijn'

Fictie Klara

In de verhalenbundel 'En dit zal zo voorbij zijn' wil Isabelle Rossaert een aantal pijnlijke thema's belichten. 'Alles moet hier perfect zijn. Iedereen die, op welke manier dan ook, uit de mand valt, duwen we weg: we willen dat niet zien', vertelt ze in Pompidou op Klara. 'Ook in de verhalen wordt er niet over gepraat, er wordt over gezwegen. Wat ik heb willen doen, is die zaken weer normaal maken.'

'Alle verhalen in de bundel gaan over mensen die in moeilijkheden zitten en proberen waardig te zijn en dat is net de schoonheid van de mensheid', vindt Rossaert.

Cruise als metafoor

In één van de verhalen beschrijft Rossaert hoe een dochter met haar dementerende moeder een cruise maakt. 'Het gaat over hoe moeilijk het is voor naasten om iemand zo te zien en te verliezen. Die dochter en moeder hebben geen vanzelfsprekende verhouding maar die verandert en verzacht', licht ze toe. Tegelijk wordt er ook over gezwegen wat er met die dame aan de hand is. In dit verhaal doen ze het om de moeder te sparen en in haar waardigheid te laten. Rossaert beschrijft de vrouw ook als gelukkig. Het verhaal is gebaseerd op haar eigen moeder waarmee ze op cruise is gegaan. Het viel haar op dat ze een enorme capaciteit had om te genieten van de onmiddellijkheid.

'Waarom moest er op cruise worden gegaan?', vraagt Chantal Pattyn. 'Een cruise is een heel sterke metafoor voor wat er omgaat in het hoofd van mensen met dementie: op zo'n schip ziet alles er hetzelfde uit, als je de cijfers niet leest, weet je niet op welke verdieping je zit, waar de deur van je kamer is. De windrichtingen veranderen voortdurend. Op zo'n schip ben je gedesoriënteerd. Daarom is een heel mooie metafoor voor het in verwarring gaan.

Uit het leven gegrepen

Rossaert heeft zelf ervaring opgedaan op zo'n boten als journaliste voor 'Onze Tijd' die elke zomer een cruise voor de lezers, allemaal 50-plussers, organiseerde. Haar functie op die boot was het boordjournaal schrijven: ze moest elke dag zorgen dat er iets te lezen viel voor de reizigers.

In al de verhalen zitten de personages op een bepaalde manier op de rand van het normale leven. In het boek staat ook dat de vertelster twijfelde tussen psychologie en archeologie, twee richtingen die op zoek gaan naar sporen en het opgraven van verhalen. Voor Rossaert zelf is het psychologie geworden.

Beluister hieronder Isabelle Rossaert in Pompidou.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief