Ward Hulselmans

In zijn tweede boek ‘Morgen word ik nuchter’ vertelt Ward Hulselmans openhartig over zijn gevecht tegen alcohol

Autobiografie Radio 1

Ward Hulselmans was zondag te gast in 'Touché'. Deze week verschijnt van hem ‘Morgen word ik nuchter’, het boek met brieven die hij aan zijn verslaafde stiefzoon Pi schreef.

Enkele reis realiteit’, Ward’s dagboekverhaal over het meereizen als passagier op vrachtschepen kwam in september van 2020 uit.

Hij is zonet begonnen aan zijn derde leven, vertelt hij in Touché. Na een carrière als gerechtsjournalist bij de krant gooide hij eind jaren 80 al eens het roer om. Met series als ‘Niet voor publicatie’, ‘Heterdaad’, ‘Stille Waters’, ‘Witse’ en ‘Salamander’ werd hij de meest succesvolle scenarioschrijver van ons land.

Maar twee jaar geleden zette hij ook daar een punt achter. Hij zou voortaan zélf de hoofdrol spelen in zijn leven. Een leven dat hem meer dan eens de rand van de afgrond heeft getoond.

Jeugd

Hulselmans heeft een zware jeugd achter de rug, gebeurtenissen die zijn karakter gevormd hebben. 'Toen ik 4 jaar oud was, heb ik mijn zus verloren. Tien jaar later verloor ik mijn jongere broer in een auto-ongeluk. Twee kinderen op korte tijd verliezen, was er te veel aan. In die tijd was er ook nog niet echt sprake van slachtofferhulp, dus mijn ouders werden aan zichzelf overgelaten. Dat is fataal geweest voor ons gezin.'

'Nu besef ik dat die gebeurtenissen mijn karakter gevormd hebben en de rest van mijn leven bepaald hebben. Dat was een blinde fase in mijn leven waardoor ik nu een schakel mis. Ik kwets mensen zonder dat ik het besef omdat ik die gevoelens nooit heb kunnen herkennen', vertelt Hulselmans.

Na de humaniora studeerde Hulselmans Toerisme. Na het behalen van dat diploma werkte hij twee jaar in een reisbureau en schreef hij de tekstjes voor reisbrochures. Nadien belandde hij in de journalistiek, waar hij zich vooral bezighield met misdaadjournalistiek en naar verschillende conflictgebieden reisde om verslag te doen. Eind jaren tachtig maakte hij de overstap naar de wereld van scenaristen, waar hij begon aan zijn carrière als schrijver.

Verlies

Het noodlot slaat toe als je een kind verliest, een gevoel dat Hulselmans twee keer heeft moeten doorstaan, toen hij zowel zijn zoon als zijn dochter verloor. 'Je moet door die pijn bijten, ook al zegt je instinct iets anders. De pijn blijft duren, die raak je niet kwijt. Toch moet je verder gaan en geloven dat het leven mooi is. Er sterven nog kinderen, je bent niet uniek. Maar je moet het wel voor jezelf oplossen. Je moet je broek optrekken en doorgaan', vertelt Hulselmans. 'Er kan je vanalles overkomen maar er blijft genoeg over. Je hebt nog altijd de goede herinneringen om je aan vast te houden.'

'Mensen die niet weten wat verdriet is, denken al snel dat het puur mentaal is en het tussen je oren zit. Maar verdriet is ook iets fysisch. Het is alsof er een beest in je buik zit. Als je moe bent en je wilt gaan slapen, richt dat beestje zich op. Als jij je wil oprichten, dan haalt dat beestje je neer. Dat uit zich dan in gewrichtspijn, nekpijn, kniepijn of maagpijn en dat kan jaren duren. Dat zijn dingen waar je mee moet leren leven en je mag je er zeker niet bij neerleggen', aldus Hulselmans.

Verslaving

In zijn tweede boek ‘Morgen word ik nuchter’ vertelt Hulselmans openhartig over zijn gevecht tegen alcohol, een verslaving waar hij jarenlang mee kampte. 'Het hoofdpersonage in het boek is een soort alter ego. Mensen die hun plek niet kennen in de wereld, zoeken naar een rustpunt. Als je dat rustpunt niet kan vinden, dan grijp je al snel naar verdovende middelen die de zoektocht vergemakkelijken. Voor mij was dat alcohol. Ik bereikte door te drinken een bepaald punt, waardoor ik me rustiger voelde en mijn eenzaamheid en onbehagen vielen weg. Maar het is een neerwaartse spiraal en je kan jezelf nooit vertrouwen. Op de duur weet je niet meer wanneer je moet stoppen en ga je steeds verder, en dan kom je steeds dieper terecht', vertelt hij.

'Gelukkig zijn zij...'

In Touché leest Ward Hulselmans een fragment voor uit ‘Afrikaanse Brieven’ (2001), de briefwisseling tussen de 19e-eeuwse Franse dichter Arthur Rimbaud en zijn moeder en zus. De zin die hem het meeste raakt is deze: 'Gelukkig zijn zij die geen kinderen hebben, of gelukkig zij die niet van hen houden: zij staan onverschillig tegenover alles wat hun kan overkomen.'

Herbeluister Touché met Ward Hulselmans op Radio 1.be.


Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief