'In weerwil van de woorden'- Dimitri Verhulst schreef naar eigen zeggen een Elsschotje

Fictie Pompidou

Dimitri Verhulst schreef een novelle voor al wie de post laat opstapelen. 'In weerwil van de woorden' heet het boek of beter boekje. Dimitri Verhulst schreef naar eigen zeggen een Elsschotje. Dat is dan een kort en krachtig boek. 'Ten tijde van Elsschot werd er niet moeilijk over gedaan dat het geen dik boek was', vult Verhulst nog aan in Pompidou op Klara.

In weerwil van de woorden

Het boek gaat over Pol Verholst. De familienaam komt erg in de buurt van Verhulst. 'Een grapje', volgens Verhulst. Het is een boek voor iedereen die schrik heeft voor de post, schrik voor rekeningen, aanmaningen,...

Dimitri Verhulst heeft het beroep van een 'postbode' altijd als een zeer poëtisch ervaren. En dat ziet hij nu niet meer, 'nu dragen ze schoenen rond'. 'Vroeger was ik liefhebber van post, nu niet meer. Er komt geen liefde meer binnen via de post. Vaak zijn het aanmaningen en bovendien zijn ze geschreven in een taaltje waardoor ik denk dat ik ongeletterd ben', vertelt Verhulst. Verhulsts vader was ook postbode. Hij is daarom ook heel nostalgisch hierover. 'Hij was een heel sociale postbode die ook boodschappen ging doen voor de mensen. Wanneer iemand de deur niet opendeed, dan wist hij dat er iets niet pluis is en kon hij de dokter en politie informeren. Dat is een functie die nu helemaal weg is.'

In het boek mag Pol Verholst geen postbode worden zoals zijn vader. Hij vindt het jammer, want beseft daardoor dat zijn vader het geen beroep vindt voor een intelligent iemand. En dus wordt hij tandarts. En ook dit heeft een sociaal laagje, want aan de hand van een gebit kan je de sociale klasse van de mensen ook zien.

Verholst heeft niks tegen brieven, maar wel tegen post. Ze gaan hem komen halen ofwel om hem in de gevangenis te steken wegens wanbetaling ofwel voor de psychiatrie want wie eet nu zijn eigen brieven op? Verholst dus.

Chantal Pattyn van Pompidou over 'In weerwil van de woorden' :

''In weerwil van de woorden' is een roman waar je een uur lang heel veel plezier aan beleeft. Ik geef toe, wel aan andermans ellende. Pol Verholst is het hoofdpersonage. Dat is wat flauw, vindt zelfs Verhulst, maar het kan niet anders of hij jeunde zich bij het fabuleren van deze zoon van een facteur die zo’n fobie voor post ontwikkelde dat hij zijn eigen brieven begon op te eten. Verhulst amuseert zich kostelijk met nostalgische paragrafen over het ooit eerbaar beroep van postbode. Nu het bussen van een brief een kwestie van seconden is geworden, is de sociale functie van de facteur verdwenen. Maar Verholst schrijft wel naar onbekenden wier brieven abusievelijk op zijn adres belandden. Nu was Verholst ook even tandarts. Verhulst kijkt met hem mee in de snavels van de minderbedeelden. En daar kijkt men niet op een rotte tand min of meer.'

Film van Verhulst

Verhulst vertelt tot slot nog dat hij een film gaat maken. Hij is er al lang mee bezig. Zo'n 5 jaar. Nu wacht hij nog op productiesteun. Dat langverwachte antwoord krijgt hij wellicht niet via de post maar via de telefoon.

Herbeluister het interview in Pompidou hieronder:

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief