'Het verdriet van België': 'Er worden geen oordelen geveld, maar slechts situaties geschetst'

Fictie Expo 22

In het middagrogramma 'Expo 22' bouwt Radio 1 aan een imaginair museum met 100 iconische voorwerpen die het DNA van België bepalen. Als er één roman in de Expo 22 moet, dan is het ‘Het verdriet van België’ (1983) van Hugo Claus: het verhaal van de jonge Louis Seynaeve die opgroeit in het Vlaanderen van de jaren ’30 en ’40. Guy Verhofstadt, oud-premier en literatuurliefhebber, vertelt waarom we het boek zeker moeten lezen en wat deze roman zegt over het België van toen en nu.

Het boek is ooit verkozen tot meest ongelezen boek. Maar Verhofstadt geeft ook toe dat hij het pas rond zijn 40ste is beginnen lezen. De dialogen in het boek zijn echt de moeite, volgens hem. Het is ook voor een groot deel autobiografisch, hoewel Claus dat niet echt heeft beaamd.

'Het geeft weer hoe België was gedurende het grootste deel van de twintigste eeuw: de hypocrisie, de collaboratie, de verzoekingen van het totalitaire denken,...en het wordt telkens vanuit de maatschappelijke-politieke context verteld en vanuit de context van het hoofdpersonage', legt Verhofstadt uit.

En het boek gaat ook niet over schuld en onschuld. 'Het gaat over overleven in een kostschool, als familie, als samenleving,...er worden geen oordelen geveld in 'Het verdriet van België'', voegt Verhofstadt toe.

Verhofstadt heeft al vaak aan mensen gezegd dat ze het moeten lezen. Het is een boek dat iedereen gelezen moet hebben, volgens hem. Claus gebruikt een bijzondere taal: poëtisch, mengeling tussen dialect en standaardtaal. Verhofstadt is momenteel voor de Boekenbon-literatuurprijs aan het lezen. Hij is er jurylid.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief