Achtergrond foto artikel Misselijkmakende prak van een groot jong talent

Het boekenbal van Christophe Vekeman

Misselijkmakende prak van een groot jong talent

Klara Klara

KLARA POMPIDOU - 29 November 2019

Christophe Vekeman waarschuwt ons: 'De zomer van het aas' van schrijver Simon Johannin is in staat onze avondmaaltijd te vergallen. Maar dan wel door de schoonheid en de kracht van de taal.

Dat op de eerste bladzijde van de roman een hond wordt doodgestenigd door de ik-figuur en zijn vriendje, die zoals later blijken zal beiden een jaar of tien zijn, en dat er daarna gewag gemaakt wordt van de noodzaak in de zomer elke dag buiten te eten omdat het binnen vol vliegen zit en de vliegenstrips aan het plafond bijgevolg ‘net dikke zwarte kabels’ zijn ‘die zoemen tot alles wat erop zit dood is’, zet enigszins de toon van het boek, maar deze scènes zijn welhaast warmhartige tafereeltjes in vergelijking met wat er een paar bladzijden verderop gebeurt.

De twee laatste, zeer korte delen van de roman, waarin de ik-figuur, tot in het beendermerg aangevreten door het vernietigend gebruik van drugs en de gevolgen van een verzengende liefde, aan zichzelf ten onder gaat zonder al te veel vooruitzichten op een spoedig herstel, bevestigen inderdaad alleen maar dat het ergste nooit achter de rug ligt, maar ook hier is het de – ondertussen fel geëvolueerde – taal van de verteller die al met al nog het sterkst weet te verbluffen, zozeer zelfs dat je, wanneer je vergelijkingen wil gaan maken, vanzelf bij zeer grote schrijvers terechtkomt. Bij William S. Burroughs, bijvoorbeeld, wiens Naked Lunch nog smakelijke kost genoemd moet worden vergeleken met 'De zomer van het aas', dat toch werkelijk misselijkmakende prak is. Maar wel van de hand, onmiskenbaar, van een bewonderingwekkende – en overigens amper zesentwintigjarige – keukenprins.

Lees meer op Klara.be

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief