'Franz Kafka meets Mickey Spillane meets et cetera' - Christophe Vekeman over 'Justitia' van Friedrich Dürrenmatt

Fictie Klara

In 2021 is het precies honderd jaar geleden dat de Zwitserse schrijver Friedrich Dürrenmatt geboren werd. Meer had Christophe Vekeman niet nodig om nog eens in zijn werk te duiken.

Christophe Vekeman over 'Justitia' van Friedrich Dürrenmatt :

'Over de verhalenbundel 'De val. Pech'. Smithy van Zwitserlands grootste schrijver van de twintigste eeuw, Friedrich Dürrenmatt, was ik in 2018 bijzonder te spreken, dus was ik er als de kippen bij om ook zijn roman 'Justitia', oorspronkelijk verschenen in 1986, eindelijk in vertaling te lezen. De lectuur viel niet tegen, zacht uitgedrukt.

Wat is het voor een boek? Wel, opnieuw moet je, van bij de eerste zin, denken aan Kafka, met wie Dürrenmatt begrijpelijkerwijs zo vaak is vergeleken: ‘Zeker, ik schrijf dit verslag voor de goede orde, vanuit een zekere overnauwkeurigheid, zodat het aan de dossiers kan worden toegevoegd.’

De wat kleurloze kantoorsfeer die uit dit begin spreekt, verdampt op slag bij het onmiddellijke vervolg erop, dat echter in gelijke mate kafkaesk kan worden genoemd: ‘Ik wil mezelf dwingen nog eens goed te kijken naar de gebeurtenissen die geleid hebben tot vrijspraak van een moordenaar en tot de dood van een onschuldige.’

Het zijn, want Kafka’s invloed op wie na hem kwam is natuurlijk sowieso onpeilbaar, inmiddels zó typische, bijna klassiek en wie weet zelfs een klein beetje belegen en aftands te noemen zinnen dat de verrassing nog geen halve pagina later er des te groter en verfrissender door wordt: ‘Het gigantische toestel steeg met doctor honoris causa Isaak Kohler erin op naar de nachtelijke hemel, huilend, brullend, op weg naar Australië, toen ik uit mijn Volkswagen sprong, mijn revolver schietklaar.’

Franz Kafka is goed, wil ik maar zeggen, maar Franz Kafka meets Mickey Spillane is beter, en als wij even later te weten komen dat het verslag dat de ik-figuur op papier zet bedoeld is hem te helpen bij de voorbereiding van een moord, een ‘rechtvaardige moord’, die gerechtigheid moet brengen waar het gerecht zelf daar niet in geslaagd is, dan vinden wij onszelf terug, plots, op het uiterste puntje van onze stoel, de oren gespitst, de duim in onze strakgespannen vuist geklemd.

Lees verder op klara.be


Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief