Dit keer geen schilderij, maar een boek van Robert Devriendt: 'Maximes obsessie'

Fictie Pompidou

Chantal Pattyn neemt het schrijversdebuut van schilder Robert Devriendt onder de loep in Pompidou op Klara. Kunstenaar Robert Devriendt staat bekend om zijn hyperrealistische miniatuurschilderijen. Trekt hij die vorm door in zijn werk als schrijver? Zopas verscheen bij Borgerhoff & Lamberigts zijn romandebuut 'Maximes obsessie', het verhaal van een teruggetrokken schilder die de wereld observeert.

Chantal Pattyn zei er het volgende over: 'Zal het verbazen dat Maxime een schilder is? Wel eentje die verf en penseel opborg om zich te bevrijden van de malafide kunstwereld. Dat gaat helaas niet zonder slag of stoot. Maar als het makkelijk ging, was er geen roman natuurlijk. Devriendt was heel open en kritisch over de kunstwereld.'

Een kunstenaar is vaak getraumatiseerd

De cover van het boek weerspiegelt de inhoud: Het hoofdpersonage Maxime heeft oog voor detail. Het is een kunstenaar die genoeg heeft van de kunstwereld en hij heeft nood aan een uitweg uit die kunstwereld en gaat naar het bos om er te wonen in een caravan. Daar verzamelt hij onbenullige dingetjes, dingetjes uit het bos. En dan nodigt hij mensen uit. Hij kiest heel zorgvuldig de mensen uit, zodat ze zijn toevluchtsoord niet bezoedelen. Edit, een lingerieontwerper speelt een belangrijke rol in het boek.

'Veel mensen hebben de neiging om te denken dat een kunstenaar 's avonds wijn drinkt met zijn galeriehouder', vertelt Devriendt. 'Er is een grote discrepantie tussen een kunstenaar en galeriehouder. Een kunstenaar is vaak getraumatiseerd en moet omgaan met een wereld die hem buiten gesloten heeft. Maar via die galeriehouder wil hij weer de wereld in. Er zijn allerlei soorten van kunstenaars. Maar als je niet even aan de rand van de maatschappij geweest bent, dan ontbreekt er iets. Je moet ooit buitengesloten geweest zijn, dan zoek je een andere realiteit. Zelf zat ik in een internaat. Ik vluchtte met prenten weg uit dat internaat. Ik kon niet anders en dat is mijn hele leven doorgegaan', legt Devriendt uit.

Christophe Vekeman herkent dat: 'Het is een soort veredeld escapisme. En dan komt het moment dat het boek af is. Een fijn maar tevens ook een vreselijk moment. Want dan deel je het weer met die wereld. De schrijver die de boekvoorstelling prettiger vindt dan het boek is geen goede schrijver.'

'We hebben precies met een nieuwe orde priesters te maken. Je hebt soms kunstenaars die altijd politiek correct en ethisch zijn. Ze doen alles precies juist tot je met hen in contact komt. Een mens zit zo niet in mekaar. Er zijn heel veel dingen die meespelen en die je in je roman of schilderij moet brengen om de echte realiteit te tonen. Wat ik zie op sociale media is soms heel oppervlakkig en een kuddegeest. De dag van de vrouw enz. Waarom is het niet elke dag een dag van de de vrouw? Ik wil dat zelf bepalen wanneer ik dat vier', gaat Devriendt verder.

Kunst als opvullen van gaten in eigen leven

Pattyn gaat dieper in op een passage uit het boek in Berlijn. Devriendt beschrijft een huis met sociaal heel verantwoorde foto's die aan de muren hangen van humanitaire rampen. Dan komt er een gesluierde vrouw langs die door het raam één van de foto's ziet in de verte. Ze herkent haar huis op de foto in een gebombardeerde stad en wil naar de foto kijken. En dan zegt de collectioneur dat de vrouw buiten moet. 'Het is een kritiek aan collectioneurs die eigenlijk niets met kunst te maken hebben, maar enkel gaten in hun eigen leven proberen op te vullen', legt Devriendt uit.

Maxime wil die wereld dus ontvluchten. De galeriehouder gaat Maxime weer opzoeken in het bos en probeert hem weer te doen schilderen. Hij zwaait ook met een contract. Dan begint Maxime weer te trillen en moet hij pillen nemen. 'En dan kom je dichtbij de schilderijtjes die we kennen van Devriendt', zegt Pattyn. Oog voor heel veel detail, precies kleine delen van een storyboard van een film. 'Er zit geweld en sensualiteit in. Maxime is een soort goedmoedige voyeur. Veel mensen zien de schilderijen als fijne kleine schilderijtjes. Maar in feite gaat het over wat gebeurt er tussen de schilderijtjes. Een kunstwerk is een beleving, een ervaring. Mensen durven vaak niet hun eigen mening te zeggen. Zelfs hele slimme mensen zijn bang dat ze niet meer mee zijn met wat gangbaar is. Maar het gaat er juist om wat je voelt als je naar het kunstwerk kijkt. Er is dus ook veel interpretatie mogelijk in het boek', legt Devriendt uit.

Devriendt probeert dus alles heel duidelijk te omschrijven met de juiste kleur. 'Edit is eigenlijk een beetje een del, die met een dikke Porsche rijdt. Ze zet haar been uit de auto en dan omschrijft hij de hak van een mooie schoen in het bos. En dan zie je eigenlijk een kleine 'Robert Devriendt'', vertelt Pattyn. 'Maxime is onderhevig aan een latente verliefdheid. Verliefd op alles wat hij ziet. Hij is voortdurend op zoek naar voorwerpen die zijn stemming kunnen verbeteren', legt Devriendt uit.

Devriendt heeft 5 jaar aan het boek gewerkt.

Herbeluister het interview hieronder:

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief