'De taal van de liefde. Het beste werk van Giacomo Casanova' - Johan De Geest

Non-fictie Radio 1

De laatste dertien jaar van zijn leven woonde hij in het kasteel van Dux, een dorpje in Tsjechië . Straatarm, oud en versleten. Hij schrijft er zijn memoires en sterft in 1798. Iedereen die met hem in het kasteel woonde, vond hem geen fijne mens. 162 jaar na zijn overlijden, in 1960, wordt het manuscript voor de allereerste keer integraal uitgegeven. 12 delen. 3600 bladzijden. Johan De Geest heeft ze allemaal gelezen. Hij is grote fan.

De allerbeste stukken heeft hij verzameld in een nieuw boek: ‘De taal van de liefde. Het beste werk van Giacomo Casanova’.

Casanova, de man die zijn volk… vrouwen leerde versieren?

Johan De Geest is toevallig op de memoires gevallen in de boekenwinkel Barnes & Noble in New York in 1982. Op de verdieping van de afgeprijsde hardcovers. Het was een prachtige uitgave in een lederen etui, voor een spotprijs. Hij begon het te lezen en was verkocht, vertelt Johan hij in Interne Keuken. Dat waren de 2 eerste van de 12 volumes en hij ging op zoek naar de andere. Casanova had zijn memoires zelf nagelaten aan een neef die er niets mee heeft gedaan. Ze zijn blijven liggen tot de familie ze verkocht aan de uitgeverij Brockhaus die de de volledige uitgave op zich heeft genomen en ook voor een Franse vertaling zorgde. Die vertaling kreeg veel kritiek omdat er aanpassingen waren gebeurd zoals de passages over de politieke toestand. Casanova was een groot tegenstander van de Revolutie en hij was een grote vriend van de adel.

Casanova was de zoon van acteurs, toen een beroep met een laag aanzien en ze verdienden niet veel, vertelt De Geest. De jonge Casanova vat het plan op zich op te werken tot de hogere kringen. Er was niet alleen de adel maar ook de Kerk die als springplank diende. Hij heeft de weg via de clerus geprobeerd. 'Heeft hij de gelofte van kuisheid afgelegd?', vraagt Koen Fillet aan de auteur. Casanova is abbé geworden toen hij 15 jaar was.

130 amourettes

Johan De Geest heeft 130 amourettes geteld waarvan 30 met een liefdesverhaal. Er passeren ook een aantal nonnen de revue. Kanttekening: een non in een klooster in Venetië in de 18de eeuw, dat is niet één en al kuisheid zoals we dat vandaag kennen. Dikwijls zaten ze er niet na een goddelijke roeping en werden ze daar door hun adelijke familie geplaatst omdat ze een ongewenste relatie hadden. De meeste liefdesaffaires had hij met eenvoudige meisjes en vrouwen. Het lukte hem ook zich binnen te werken in de hogere kringen. Het waren vaak de vrouwen die naar hem kwamen. Er is in het boek een hoofdstuk met 'simpele' meisjes en een hoofdstuk met vrouwen uit de adel.

'Hij kon het geweldig goed uitleggen'

'Is hij echt de grote verleider geweest die we er nu van maken?' vraagt Sven Speybrouck, hij heeft tenslotte zelf zijn memoires geschreven. 'En is het soms niet op de rand van misbruik?'

'Je zou Casanova voor zijn tijdsbestek een feminist kunnen noemen?', antwoordt Johan De Geest. Eén van de argumenten is dat Casanova verklaarde dat 4/5 van het plezier dat hij had in het bedrijven van de liefde, bestond uit het plezier dat hij aan de vrouw kon verschaffen. Hij was bijzonder genereus met de vrouwen. Zeker als het armere meisjes waren, heeft hij ze volledig uitgedost. Het is dubbel. Hij komt ermee weg omdat hij het zo geweldig goed kon uitleggen, al van kleins af', aldus De Geest.

Waar Casanova het geld haalde om zijn hoge levensstandaard te financieren en waarom het niet boterde tussen hem en Voltaire, hoor je verder in de uitzending.

Herbeluister hieronder Johan De Geest in Interne Keuken.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief