dasmag

Christophe Vekeman ontdekt de Deense schrijfster Tove Ditlevsen

Fictie Pompidou

Tove Ditlevsen was een buitenbeentje in de Deense literatuur. Ze was een huisvrouw, kwam uit de arbeidersklasse en hield er een turbulente levensstijl op na. Das Mag brengt nu haar roman 'Kindertijd' uit, het eerste deel uit een trilogie over een doodgewoon leven in Kopenhagen. Christophe Vekeman las het boek.

Tove is 4 keer getrouwd geweest en ze had een grote appetijt voor drugs. Je zou denken dat het de Liz Taylor van Denemarken is, maar niets is minder waar. Ze was een huisvrouw en ze heeft nooit de erkenning gekregen die ze had moeten krijgen, volgens sommigen.

Maar heel wat jonge lezeressen herontdekken haar momenteel. En één van die lezeressen wordt aangehaald door de uitgeverij Das Mag:

‘Ik overdrijf niet als ik zeg: het beste wat ik in tijden las. De stem van Tove Ditlevsen is zo eigen, krachtig, wild, breekbaar en precies. Je wilt er eindeloos en ademloos naar luisteren.’ — Niña Weijers

En dus was Christophe Vekeman benieuwd naar deze Kopenhaagse-trilologie, zoals ze genoemd wordt. Maar na lezing van 'Kindertijd' gaat hij de andere 2 delen toch niet lezen, stelt Vekeman teleurgesteld.

Het is net haar stem die Christophe Vekeman niet aan kan spreken. 'Het is een gezwollen toon, waarmee teruggekeken wordt naar de kindertijd. Maar dat is subjectief en dus het probleem niet. Maar er is van 'stemvastheid' al te weinig sprake', volgens Vekeman.

'Hier is een schrijfster aan het woord met een geweldige ambitie om het zo poëtisch mogelijk te formuleren. Maar dat wisselt af met een kleuterstemmetje in een poging om haar kindertijd zo goed mogelijk weer te geven. Maar daardoor voelt het erg onecht en soms zelfs kitscherig aan. En het heeft weinig meer te bieden dan die stem van Tove. Ze worstelt met de constatering dat ze geen echte gevoelens heeft. En echt groot verdriet kent ze pas, als haar gedichten door een uitgever worden afgewezen. Maar verder gebeurt er niet veel, buiten de ontdekking van de seksualiteit. Het boek is wel soms niet ongrappig. En het is een boek uit 1967, toen in die tijd maakte het wellicht niet zo een belegen indruk. Het boek is geen ramp, maar ook geen absolute aanrader', besluit Christophe Vekeman.

Lees de integrale recensie of herbeluister ze op Klara.be.

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief