Christophe Vekeman leest een Amerikaanse cultklassier: 'Ik herinner me' van Joe Brainard

Fictie Klara

Een Amerikaanse cultklassieker die door Paul Auster de hemel in geprezen wordt, dat klinkt veelbelovend. Of Christophe Vekeman 'Ik herinner me' ook de hemel in prijst, lees je hier.

Toen zijn bepaald onconventionele memoir I Remember in 1975 verscheen, was de in Tulsa, Oklahoma geboren, 33-jarige Joe Brainard al geruime tijd bekend als de schrijver van dagboeknotities, korte prozateksten en gedichten, maar vooral als beeldend kunstenaar die niet zelden gebruikmaakte van collages en assemblages.

En die aanpak vinden wij ook terug in I Remember, waarin elke – vaak uit slechts één of twee, zelden meer dan zes of zeven regels bestaande – alinea in de Nederlandse vertaling met de woorden ‘Ik herinner me’ begint en waarvan de structuur doorgaans behoorlijk willekeurig lijkt te zijn: soms brengt de ene herinnering weliswaar duidelijk de andere met zich mee, maar even vaak is dat niet merkbaar het geval.

Het boek geldt inmiddels als een bescheiden Amerikaanse klassieker, met dien verstande dat het, in al zijn bescheidenheid, ongewoon veel invloed uitgeoefend heeft en heel wat andere schrijvers heeft geïnspireerd.

Een liedje als ‘Voor ik vergeet’ van Spinvis, bijvoorbeeld, om eens in ons eigen taalgebied te kijken, doet plots enigszins aftands en tweedehands aan als je het meer dan 200 pagina’s dikke Ik herinner me zit te degusteren, en passages als ‘Ik herinner me dat ik ooit met mijn nagels schrammen op mijn gezicht heb gemaakt, zodat de mensen me zouden vragen wat er was gebeurd, en ik zou dan zeggen dat een kat het had gedaan, en zij zouden natuurlijk weten dat het geen kat was geweest’ of ‘Ik herinner me dat ik buiten wilde slapen in de achtertuin en dat ze me ermee plaagden dat ik het niet de hele nacht zou volhouden en dat ik buiten sliep en het niet de hele nacht volhield’ krijg ik persoonlijk niet gelezen zonder er de typische stem en voordracht van mijn gewaardeerde Nederlandse collega Tjitske Jansen bij te horen.

Het moet dan ook erg plezierig zijn een boek als dit te schrijven en voortdurend, in de onbeperktheid van de vrije associatie, de ene inval door de andere te laten volgen – maar het moet verschrikkelijk zijn het te hébben geschreven: het ding is nog maar net richting drukker of een nieuwe stroom herinneringen brengt gouden vondsten met zich mee die helaas dus, hoe goed zij ook zijn, en hoe feilloos zij er ook in zouden hebben gepast, aan de publicatie zullen ontbreken… Maar hoe prettig is het om Ik herinner mij te lézen?

Lees verder op klara.be

Deel dit artikel

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief