De jongen in de gestreepte pyjama

Door John Boyne

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
De jongen in de gestreepte pyjama begint in Berlijn in 1943. Als de negenjarige Bruno op een dag uit school komt, zijn al zijn spullen in kratten gepakt. Hun nieuwe huis staat naast een hek dat zich uitstrekt zover het oog reikt, een hek dat Bruno afschermt van de vreemde mensen die hij daarachter ziet bewegen. Op een van zijn ontdekkingstochten ontmoet Bruno een jongen wiens leven en omstandigheden zeer verschillen van die van hem. Toch sluiten de jongens vriendschap, maar het is een vriendschap die niet zonder gevolgen blijft...

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Jade Geurts

op 08/09/2020

Een echte aanrader!!

Lees meer

Door Jelle Mincke

op 24/04/2020

Bibliografie
Boyne, J. (2006). De jongen in de gestreepte pyama. Berlijn-Auschwitz: Arena.



De jongen in de gestreepte pyjama
In het boek worden thema’s als vriendschap en de Jodenvervolging behandeld. Het is 1943 en de 9-jarige Bruno leeft samen met zijn gezin in Berlijn. Ze hebben er niks tekort en leiden een aangenaam leven. Bruno’s vader is een hoge nazi en wordt daarom naar Auschwitz geroepen om er samen met andere nazi's het concentratiekamp te leiden. Bruno’s vader neemt het hele gezin mee naar zijn nieuw huis in de buurt van het kamp. Bruno wil niet weg van Berlijn omdat hij er zeer gelukkig is en er zijn vrienden zal missen.


Eens in Auschwitz is Bruno zeer eenzaam. 'This isn't home and it never will be. (Boyne J., 2006 p.16) Hij heeft er niemand buiten zijn oudere zus Gretel met wie hij niet zo'n goede band heeft. Vanuit zijn nieuwe kamer ziet hij een kamp met allemaal mensen die een gestreepte pyjama dragen. Uiteindelijk gaat hij op ontdekkingsreis zoals hij dat in Berlijn deed. Hij wil weten wat er in de buurt te beleven valt. Bij deze ontdekkingstocht vindt hij het kamp waar de mensen rondlopen in pyjama’s. Daar ontmoet hij de joodse Schmuel. Hij zit aan de andere kant van het hek. Ze worden zeer snel vrienden omdat ze veel dingen gemeen hebben zoals hun geboortedatum. Doorheen het boek leren Bruno en Schmuel elkaar beter kennen. Bruno wil heel graag met Schmuel spelen maar begrijpt niet dat Schmuel niet naar de andere kant van het hek kan komen. 'And we never get to play together. All we get to do is sit here and talk.' 'I like sitting here and talking,' said Shmuel. 'Well, I do too of course,' said Bruno. 'But it's a pity we can't do something more exciting from time to time. A bit of exploring, perhaps.’(Boyne J., 2006, p.179)

Een ander thema is de Jodenvervolging. Bruno’s vader was leider van het concentratiekamp maar wou dat zijn kinderen daar niks over wisten. Hij en luitenant Kotler hebben een zeer negatieve mening over Joden en proberen deze mening ook over te dragen aan de kinderen. Bruno is naïef en weet niet waarom ze zo tegen Joden zijn en het laat hem dus ook koud wat zij over Joden denken. Hij wil zelfs Schmuel helpen door hem eten te geven. 'Shmuel! Here!' said Bruno, stepping forward and putting the slices in his friend's hand. 'Just eat them. There's lots left for our tea -you don't have to worry about that.' (Boyne J., 2006, p.170) Naarmate de tijd vordert wil Bruno’s moeder weg uit Auschwitz omdat ze vindt dat het geen geschikte plaats is om de kinderen te laten opgroeien. Ze is er namelijk achter gekomen dat haar man geen werkkamp maar een vernietigingskamp leidt. Met dat idee kan ze niet leven. 'It's horrible,’ Mother was saying. 'Just horrible. I can't stand it any more.' (Boyne J., p.187)

Bruno wil niet weg maar laat aan zijn vriend weten dat hij weggaat. Schmuel zegt dat hij zijn vader niet meer vindt en Bruno besluit dan om samen met Schmuel te zoeken naar zijn vader in het kamp. De dag erna graaft Bruno een kleine put zodat hij onder het hek kan. Daar geeft Schmuel kleren aan Bruno zodat hij ongemerkt in het kamp kan rondlopen. Wat mij fascineert is dat tijdens de zoektocht van Schmuel’s vader Bruno eindelijk begint te begrijpen dat de Joden het niet makkelijk hebben in de kampen en dat hij beseft dat hij een beter leven heeft. I think I ought to go home,' said Bruno. (Boyne J., p. 208). Spijtig genoeg was het dan al te laat. Tijdens hun zoektocht worden ze samengebracht met andere mensen uit het kamp en worden ze samen met de rest van de Joden vergast.

Ik vond het een heel mooi boek. Het is mooi om te zien dat in die tijd niet alle Duitsers antisemieten waren. In het boek tonen ze ook dat niet alle Duitsers nazi’s waren. Ze waren niet allemaal voorstander van Hitlers beleid maar konden zich door zijn enorme macht er zich niet tegen verzetten.

Lees meer

Door Linda Vermeulen

op 31/01/2020

In zijn bekende vlotte schrijfstijl neemt John Boyne ons mee naar WOII. Berlijn, 1943. Bruno verhuist met zijn vader, moeder en zusje 'het hopeloze geval' naar een plek ver weg buiten Berlijn, 'Oudwis', lees Auschwitz.

Zoals 'Noah Barleywater gaat er vandoor' geschreven is voor kinderen maar heel goed gelezen kan worden door volwassenen, lijkt dit boek ook geschreven voor jongeren en kan het tegelijk ook gelezen worden door volwassenen.

Het boek wordt verteld vanuit het perspectief van de negenjarige Bruno en het deed mij denken aan La Vita è bella.

Het boek is heel suggestief geschreven wat het heel mooi, hartverscheurend en tragisch maakt.

Waar ik heel veel moeite mee had was dat het totaal ONGELOOFWAARDIG is dat een negenjarige jongen die in 1934 is geboren en opgroeit in een Duits patriottisch gezin niet weet wie de Fuhrer is, niet weet wat een jood is en niet doorheeft dat de mensen aan de andere kant van het hek niet genoeg te eten hebben.


Dat het maanden kan doorgaan zonder dat iemand in de gaten heeft dat een kind in het kamp uren aan het prikkeldraad zit en contact heeft met Bruno. Dat de mama het niet eens is met de politieke opvattingen van haar man maar wel flirt met een jonge kampofficier.

Goed voor de verkoopcijfers en een magistrale film maar geloofwaardig is het allemaal niet. Om een goed beeld van de werkelijkheid te krijgen lees je beter andere boeken.

Lees meer

Door Kim Janssens

op 03/01/2020

Een echte aanrader!

Lees meer

Door Ruben Lodewijks

op 16/05/2019

Het is een fantastisch boek. Het is een van de weinige boeken waarin je een historisch verhaal door de ogen van een 9-jarige jongen kunt zien. Het geeft ook meteen een inzicht in hoe kinderen zich wel hebben moesten voelen in WOII. Ze wisten namelijk zelfs van niks, hun ouders en familie verzwegen wat er gebeurde. Het feit dat ze niet eens doorhadden wat er rond hun gebeurde is wel schokkend, omdat ze er immers vaak mee in "aanraking" kwamen. Het is wel mooi dat Bruno ondanks alle invloed van buitenaf nog steeds wil omgaan met Shmuel. Spijtig dat ondanks de mooie vriendschap het zo moet aflopen. Verder is het een zeer vlot lezend verhaal dat ik persoonlijk iedereen aanraadt om eens te proberen.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief