De acht bergen

Door Paolo Cognetti

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Annick Vansevenant

op 06/04/2021

Zeker een vlot geschreven boek met kennis van de omgeving en de mensen in die omgeving. Een streekroman die net iets meer biedt. Maar niet veel meer. Ik zal geen tweede boek lezen van deze auteur.
Te snel bergop, vrees ik.

Lees meer

Door Christel Stalpaert

op 22/02/2021

Ik begin iets te snappen, namelijk dat voor een riviervis alles met de stroom mee komt. Als het punt waarin je je in een rivier onderdompelt het heden is, dacht ik, dan is het verleden het water dat langs je heen is gespeld, dat verder stroomafwaarts gaat, waar er niets meer voor je is, terwijl de toekomst het water is dat van boven komt en dat gevaren en verrassingen met zich meebrengt. Het verleden is dalwaarts, de toekomst bergopwaarts. Dat had ik mijn vader moeten antwoorden. Wat het lot ook moge zijn, het woont in de bergen boven ons. (p. 31)

Gletsjers (…) zijn de nagedachtenis aan voorbije winters die de berg voor ons bewaart. Boven een bepaalde periode houden ze die herinnering vast, dus als we iets van een winter uit het verleden willen weten, dan moeten we naar boven.
‘We noemen dat de eeuwige sneeuwgrens,’ legde hij uit. ‘Dat is de hoogte waarop de zomer niet meer in staat is alle sneeuw die ’s winters valt te laten smelten. Een deel blijft tot de herfst liggen, en wordt vervolgens begraven onder de sneeuw van de daaropvolgende winter. Dan is hij veilig. Daaronder verandert hij langzaam in ijs, en wordt een groeilaag van de gletsjer, precies zoals de jaarringen bij bomen, en door ze te tellen h-kunnen we erachter komen hoe oud die is. Met dien verstande dat een gletsjer niet rustig boven op een berg blijft liggen. Die beweegt, doet de hele tijd niets anders dan omlaag schuiven.” (p. 51)

Lees meer

Door Wendy Langenaeker

op 25/07/2020

Eerste kennismaking met deze schrijver meteen een schot in de roos. Simpel. Beschrijvend. Beklijvend mooi in eenvoud.

Lees meer

Door Marc Dilliën

op 22/06/2020

Mooi, boeiend verhaal, vlot geschreven, misschien iets te vlot, ik had meer diepgang verwacht, meer uitdieping van karakters. Soms verloopt alles wel wat onrealistisch, maar dat mag de pret niet drukken.

Lees meer

Door Rudy Mahieu

op 19/04/2020

In al zijn eenvoud schitterend boek , zo mogen er meer zijn.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief