Op aarde schitteren we even

Ocean Vuong

Fictie

4 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd

De debuutroman van de dichter Ocean Vuong is een schokkend familieportret en een indringend relaas van een eerste liefde, waarin de bezwerende kracht van taal en verhalen wordt aangewend als middel om te overleven en kloven te overbruggen.

Op aarde schitteren we even is een brief van een zoon aan zijn moeder die niet kan lezen. De schrijver van de brief, de achtentwintigjarige Hondje, legt een familiegeschiedenis bloot die voor zijn geboorte begon - een geschiedenis waarvan het brandpunt in Vietnam ligt. Daarnaast verschaft hij toegang tot delen van zijn leven waar zijn moeder nooit van heeft geweten, en doet hij een onvergetelijke onthulling. De roman is behalve een getuigenis van de problematische maar onmiskenbare liefde tussen een alleenstaande moeder en haar zoon, ook een genadeloos eerlijk onderzoek naar ras, klasse en mannelijkheid. Op aarde schitteren we even stelt vragen die centraal staan in het Amerika van nu, dat ondergedompeld is in verslaving, geweld en trauma. Het is een roman vol mededogen en tederheid over de kracht van je eigen verhaal vertellen en over de vernietigende stilte van niet gehoord worden.

Met verbluffende urgentie en elegantie schrijft Ocean Vuong over mensen die klem zitten tussen onverenigbare werelden, en onderzoekt hij hoe we elkaar kunnen genezen en redden zonder te verloochenen wie we zijn. De vraag hoe we moeten overleven, en hoe we daar een soort vreugde aan kunnen ontlenen, is de drijvende kracht van de belangrijkste debuutroman sinds jaren.


Quotes:
'Een grandioos verwoord portret.' ***** De Morgen

'Op aarde schitteren we even is een romandebuut dat eigenlijk geen roman moet heten, omdat het genres overstijgt, samenvoegt, bevraagt en verbuigt. Tot een schitterend geheel.' ***** NRC

'Op aarde schitteren we even is een boek vol knappe metaforen, experimenteel proza en flarden poëzie over trauma, eerste liefde, verlies en opgroeien. En niet in het minst over de kracht van taal. Een hartverscheurend verhaal van een duizelingwekkende genialiteit. ***** De Standaard der Letteren


Wat anderen schrijven over dit boek

Intiem en poëtisch geschreven.
Pakkend eerbetoon aan zijn moeder en grootmoeder.

Dit is een boek dat je heel traag moet lezen omdat de woorden en zinnen zo mooi zijn. Een pluim trouwens voor de vertaler. De verteller schrijft een openhartige brief in feite een boek voor zijn moeder. Die niet kan lezen, waardoor hij vrijmoedig en gedurfd zijn gang gaat. Het boek springt van heden naar verleden en terug. Zoveel thema's komen aan bod. Een aanrader.

Heel mooi boek waarin een zoon zijn moeder vertelt over hun mooie en minder mooie momenten samen, maar ook over wat hij beleefde buiten haar weten om als kind. Hij vertelt over hoe verschil in kleur van je huid invloed kan hebben op hoe je opgroeit, over onzekerheid, je weg vinden in de liefde, je zelfbeeld, je grenzen leren afbakenen, ze overschrijden of toestaan dat een ander er overheen gaat. Hij heeft het over de momenten dat zijn moeder als alleenstaande arme moeder in de fout ging in haar opvoeding, maar ook over de vele mooie momenten die ze hem schonk, ... Doorheen het boek lees je over oorlogstrauma's bij de oma en de moeder in de oorlog in Vietnam en hoe die hen vormden, over je weg zoeken in het leven terwijl je opgroeit, ... Het is een boek waarin je merkt hoe vaak de dingen niet zwart of wit zijn, maar iets daartussen. Hoe moeilijk of gecompliceerd veel dingen zijn. Maar bovenal schemert zijn liefde voor zijn moeder door in het boek.

Wat een boek ! Wat een mooie taal ! De verteller van Amerikaans-Vietnamese oorsprong schrijft een brief aan zijn moeder. Hij vertelt haar verhaal en zijn verhaal, afwisselend door mekaar en haalt volgende thema's aan : de Vietnamoorlog, racisme, drugs- en verslavingsproblematiek, identiteit, homoseksualiteit . Dat laatste is één van de hoofdthema's. We volgen de ontluikende seksualiteit tussen de verteller en zijn vriend Trevor.
De Vietnamoorlog die zijn sporen nalaat ook al is de oorlog al jaren voorbij. De oorlog laat zijn grootmoeder en moeder getraumatiseerd achter.
Ik lees een boek nooit 2 keer, maar dit boek verdient een herlezing, dit is er één dat ik nog eens ter hand zal nemen.
Er zijn zoveel mooie passages in dit boek ondanks de zware, rauwe thema's. Mooie metaforen.
Deze wil ik met u delen :
"Maar waarom kan de taal voor creativiteit niet de taal van regeneratie zijn ? "

"Je vroeg me hoe het is om schrijver te zijn en ik schotel je een puinhoop voor, ik weet het. Maar het is ook een puinhoop, ma - dit is geen hoge vlucht van de verbeelding. Het is een diepe val. Dat is wat schrijven uiteindelijk is, na alle onzin: zo diep vallen dat de wereld een genadige nieuwe gezichtshoek biedt, een groter perspectief gemaakt van kleine dingen, het pluisje plotseling een enorm laken van mist dat precies zo groot is als je oogbal. (......) "

Een aanrader ! Een vernieuwde manier van schrijven !

Een geen vrolijk verhaal, schitterend geschreven, met stomheid verslagen , hoe slaag je er in om gevoelens zo onder woorden te brengen.
Het leven recht in de ogen gekeken.
Ik wil het meerdere keren lezen.

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief

Meld je aan om verder te gaan!