De testamenten

Door Margaret Atwood

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Het verhaal van de Dienstmaagd, Margaret Atwoods meesterwerk over een afschrikwekkende toekomst, is uitgegroeid tot een moderne klassieker en bewerkt tot de zeer succesvolle tv-serie The Handmaid’s Tale. De testamenten is Atwoods langverwachte, adembenemende nieuwe roman. Vijftien jaar na de gebeurtenissen in Het verhaal van de Dienstmaagd heeft het totalitaire regime van de Republiek Gilead nog altijd de macht in handen, maar van binnenuit begint het scheuren te vertonen. Op dit allesbepalende punt in de geschiedenis komen de levens van drie verschillende vrouwen samen, met mogelijk explosieve gevolgen. Twee van hen groeiden op aan weerszijden van de grens: de bevoorrechte dochter van een hoogstaande bevelvoerder in Gilead en een meisje in Canada dat de verschrikkingen op tv ziet en meeloopt in demonstraties tegen het regime. De derde vrouw is een van de machthebbers in Gilead, die al jaren aan de top weet te blijven door schandelijke geheimen te verzamelen en in te zetten tegen haar concurrenten. Diep verborgen geheimen brengen deze vrouwen uiteindelijk samen, en confronteren hen met zichzelf en met de vraag hoever ze willen gaan voor waar zij in geloven. Aan de hand van de persoonlijke verhalen van de drie vrouwen biedt Margaret Atwood de lezer een kijkje in het corrupte systeem van Gilead. Dat doet ze met een indrukwekkende mengeling van spanning, fijnzinnige humor en een virtuoos verteltalent. Margaret Atwood (Ottawa, 1939) wordt beschouwd als de ‘grande dame’ van de Canadese literatuur. Ze woont en werkt in Toronto en verwierf de afgelopen halve eeuw een miljoenenpubliek met haar boeken, die in 45 landen worden uitgegeven. The Handmaid’s Tale, haar bekendste roman, werd bewerkt tot een uiterst populaire bekroonde televisieserie, met in de hoofdrol Elisabeth Moss. Atwood heeft verschillende keren op de shortlist van de Man Booker Prize gestaan. De blinde huurmoordenaar werd bekroond met deze prijs, en nog voor de daadwerkelijke publicatie stond De testamenten al op de shortlist.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Camiel Delclef

op 18/07/2020

'Het verhaal van de Dienstmaagd' was al een voltreffer en het vervolg 'De Testamenten' is zo mogelijk nog beter.
Margaret Atwood mag wat mij betreft definitief bijgezet worden bij de groten van de hedendaagse literatuur (als dat al niet het geval was).
'De Testamenten' is een aanrader voor iedereen die inzicht wil krijgen in awt er op dit ogenblik zowat overal in de wereld gaande is. Het verhaal dat Atwood ons serveert is absoluut niet onrealistisch.
Dictaturen liggen hier en nu overal op de loer.

Lees meer

Door Marc Dilliën

op 09/06/2020

De auteur slaagt erin een verhaal met veel diepgang op een onderhoudende wijze te vertellen, het wordt waarlijk een spannend boek. Toch blijft dit voor mij in de eerste plaats een aanklacht tegen een theocratie, een totalitair regime in stand gehouden door godsdienstfanatici. Verhelderend is de wijze waarop één van de machtshebbers, " tante Lydia" het netwerk van de machtshebbers onthult, hoe zij de totale controle over de samenleving in handen hebben en houden in een systeem van bevoorrechting van een kleine groep en onderdrukking van de meerderheid. Voeg daarbij een schrijfster met veel humor, maar vooral met een scherpe pen en je hebt het recept voor een zeer goed boek.

Lees meer

Door Ivan Colman

op 05/06/2020

Het verhaal van de dienstmaagd verdient 6 brilletjes en zou een mooie aanleiding kunnen geweest zijn voor een nobelprijs voor Atwood (voor gans haar oevre). Dus de verwachtingen voor een opvolger van dit boek zijn ongekend hoog. En zeker na de zwaar tegenvallende TV-serie deel 2 en deel 3 (uren veel te donker scherm waarop niets te zien is en waar niemand echt kan volgen) wist ik niet wat ik mocht verwachten.
De Testamenten leest vlot. Doch op een bepaald moment, waar twee verhaallijnen samen blijken te vallen en zich klitten tot één verhaallijn, is het beste er af. Het boek kabbelt naar het einde. Het wordt op het laatst eerden een slepen naar het eindpunt. Atwood is er zeker niet in geslaagd een thriller van dit boek te maken. Maar zoals hier al geschreven, een mindere Atwood is nog steeds een goed boek.

Lees meer

Door Guido Bergmans

op 02/04/2020

De Testamenten. Margaret Atwood

SPOILERS

We zijn 15 jaar na Het Verhaal van de Dienstmaagd. De Republiek Gilead doet het schijnbaar nog altijd “goed”, maar er verschijnen barstjes in het pantser.
Het boek is opgedeeld in drie verhaallijnen, met telkens een ander (vrouwelijk, zoals steeds bij Atwood) hoofdpersonage. Elk doet haar verhaal in de ik-persoon. De eerste is Daisy, een jong meisje dat in Canada opgroeit, de tweede is Agnes Jemima, een kind nog, wonend in Gilead als dochter van een Commander, en ten slotte tante Lydia, ons nog bekend uit het Verhaal van de Dienstmaagd. Dit laatste is zeker in het begin het interessantste deel voor de lezer, omdat Lydia erin slaagt een uiterst cynisch dubbelleven te leiden, enerzijds haar machtspositie in Gilead vast te houden, en anderzijds in haar gedachten een totaal andere, subversieve weg in te slaan. Dit leidt tot een veelheid aan cynische, sarcastische opmerkingen en gedachten (“Penissen”, zei ik peinzend, “Is het weer zover?”), waardoor de humor in dit boek, weliswaar van de zwarte soort, veel prominenter is dan in het Verhaal van de Dienstmaagd (althans in mijn ogen). Gelukkig maar, want het verhaal zelf boet hier en daar toch wel wat in aan geloofwaardigheid. Hoe Agnes erin slaagt zich tot aspirant-Tante te laten aanduiden, is toch lichtjes bij zijn haar gesleurd. Maar goed: de lezer gaat mee met de drie heldinnen, en is bereid tot flink wat suspension of disbelief. Vanaf de eerste hoofdstukken laat Atwood immers uitschijnen dat de smerige dictatortjes van Gilead wel eens flink op hun donder zouden kunnen krijgen, er daar supporteren wij lezers allemaal hevig voor. Want Atwood haalt echt alles uit de kast wat eeuwenlang de geplogenheden waren in alle dictaturen die we gekend hebben, het Chili van Pinochet, het Spanje van Franco, de Sovjet-Unie, Iran, Nazi-Duitsland, het Tsarenrijk, en ik vergeet er nog enkele honderden. We krijgen het allemaal over ons heen: voetbalstadions omgebouwd tot gevangenissen, openbare massa-executies, martelingen, het hersenspoelen van andersdenkenden door langdurige isolatie en mishandelingen, terreur van Geheime Diensten, leugens in de media (bij momenten moest ik aan Comical Ali denken), er wordt de lezer niets bespaard.

Stilaan komen de drie verhaallijnen bij mekaar en gaan we naar een apotheose. En hier blijkt dat actie, spanning en thrillerelementen niet de sterke kant en van Atwoods schrijverschap zijn. De laatste hoofdstukken, waarin de twee jonge vrouwen uit Gilead ontsnappen, slepen zich naar een einde dat al van tevoren aangekondigd was (de verhalen van de twee jonge vrouwen worden gepresenteerd als een getuigenis achteraf aan derden, waaruit hun overleven al duidelijk was). Atwood probeert wanhopig nog te voorkomen dat het helemaal een walk in the park wordt door wat bootmotoren kapot te laten gaan, en door Daisy een bloedvergiftiging te bezorgen, maar dat zijn maar enkele kleine accidents de parcours. Wat een apotheose zou moeten zijn, is een afknapper. Geeuw.

Gelukkig krijgen we op het einde, net als bij het Verhaal van de Dienstmaagd, wederom een historisch congres, gesitueerd in 2197, waar een heleboel losse eindjes mooi bij mekaar komen. Eigenlijk wat te mooi om waar te zijn. Je voelt dat Atwood, zoals ze zelf in haar nawoord ronduit toegeeft, vooral wou tegemoetkomen aan de onstilbare honger van de lezers (en vooral de kijkers na het megasucces van de TV-serie) naar een vervolg, en liefst naar de ondergang van het verafschuwde Gilead. Het voelt een beetje commercieel aan, hoewel je de schrijfster dat op haar leeftijd wel vergeeft. Ze krijgt wellicht geen kans meer om nog meer boeken over Gilead te publiceren. En uiteindelijk is vooral de eerste helft toch weer sterk geschreven, met vooral de kuiperijen van de alomtegenwoordige Tante Lydia, en met de 2 andere hoofdpersonen, de jonge meisjes die zich ontwikkelen tot jongvolwassen vrouwen. Daar was Atwood altijd al goed in.

Lees meer

Door Lieve De Becker

op 16/02/2020

Leest als een trein. Een beetje onverwacht vond ik het toch een goed boek, helemaal in de lijn van Het verhaal van de dienstmaagd.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief