Ik zal de wereld nooit meer zien

Door Ahmet Altan

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Toen op een vroege ochtend in de zomer van 2016 werd aangebeld bij de Turkse journalist en schrijver Ahmet Altan wist hij meteen dat de politie voor de deur stond. Hij en zijn broer Mehmet werden gearresteerd in de nasleep van de mislukte staatsgreep in Turkije. De verdenking: verspreiding van verborgen boodschappen ter aanmoediging van de coupplegers. Begin 2018 werd Altan veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. De rest van zijn leven zal hij drieëntwintig uur per dag doorbrengen in eenzame opsluiting.
In Ik zal de wereld nooit meer zien beschrijft Altan op urgente wijze de politieke situatie in Turkije en zijn leven in de gevangenis. Hij overstijgt daarmee zijn eigen tragedie en schrijft indrukwekkend over universele thema’s als vrijheid en het verloop van de tijd, die in een ander licht komen te staan als je weet dat je voor altijd opgesloten zit. Vanuit zijn cel kan Altan nog maar één ding doen: een verhaal vertellen dat zijn lezers niet meer loslaat. Ik zal de wereld nooit meer zien is een oprecht en belangrijk verhaal voor iedereen die gelooft in de kracht van het woord.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Jan Moens

op 29/05/2021

Ode aan de kracht van literatuur, de kracht van de verbeelding!

Lees meer

Door Erik Jacobs

op 29/04/2021

Indrukwekkend boek van de Turkse schrijver die gearresteerd werd na de coup in Turkije en tot onvoorwaardelijk levenslang in een cel werd gegooid.

Het boek bestaat uit korte hoofdstukken met gedachten en gebeurtenissen in die cel. Soms lijkt dit te gaan over het ultieme mindfulness.

Tijdens het lezen zijn naam eens gegoogled om te zien of er recente ontwikkelingen geweest waren; bleek de man twee dagen eerder vrijgelaten te zijn.

Lees meer

Door Willie van Peer

op 30/10/2020

Dit is een ongewoon boek. De schrijver, Ahmet Altan, werd door een Turkse rechtbank veroordeelt tot levenslange opsluiting. Niet dat hij een serie moorden heeft gepleegd - hij had gewoon enkele krantenberichten geschreven die de Turkse president ongevallig waren. Het boek is in de gevangenis geschreven, kort na zijn opsluiting.

Het gebeurt niet elke dag dat je een boek in handen krijgt, geschreven in de gevangenis. Het is niet echt het relaas van zijn verblijf, al vermeldt hij de feiten wel kort. Maar de hoofdzaak van het boek bestaat uit korte, snedige overdenkingen. Dat maakt dat er niet een doorlopend verhaal verteld wordt. Evenmin leiden die overdenkingen tot een samenhangend betoog. Het zijn eerder losse flodders die los van elkaar staan. Daar zou je iets op tegen kunnen hebben, maar de auteur schaart zich daarmee in een lange rij van eerbiedwaardige denkers, zoals Lao Tze in China, of Marcus Aurelius bij ons in het westen. Ze behandelen diverse onderwerpen, maar natuurlijk steeds vanuit het perspectief van iemand die opgesloten is. Wat daarbij opvalt, is de vrijheid die hij desondanks behoudt, zoals hij schrijft: "Ze mogen dan wel de macht hebben me gevangen te zetten, maar niemand beschikt over de kracht me in de gevangenis te houden."(p. 204)

Inmiddels is het boek bekroond met de prestigieuze Geschwister-Scholl prijs in München; zie https://de.wikipedia.org/wiki/Geschwister-Scholl-Preis). De prijs moest in afwezigheid van de auteur worden uitgereikt.

Lees meer

Door Anne Correwyn

op 07/06/2020

Dit boek geeft je de kans om binnen te kijken in de gedachten van iemand die opgesloten zit. Het is intens en aangrijpend maar ook sterk en krachtig. Het is veel op maar enkele vierkante meter. Het is een boek dat moet gelezen worden.

Lees meer

Door Redactie LZWL

op 05/11/2019

Nicky Aerts (Klara-Pompidou) over 'Ik zal de wereld nooit meer zien' van Ahmet Altan:

Een boek geschreven vanuit de Turkse gevangenis. Het grijpt je bij de keel omwille van de nuchterheid waarmee Altan, journalist en schrijver die na de mislukte staatsgreep in Turkije in de zomer van 2016 in de gevangenis belandt, schrijft over tijd en over de kracht van literatuur en de verbeelding van schrijver en lezer.
Het is de verbeelding die hem dingen doet schrijven als: ‘Tot op de dag van vandaag ben ik nooit in de gevangenis wakker geworden, niet één keer.’ Of wat dacht je van dit: ‘ Ik schrijf in een gevangeniscel. Maar ik ben iets in de gevangenis. Ik ben een schrijver. Ik ben noch waar ik ben noch waar ik niet ben. Je kunt me gevangenzetten, maar je kunt me niet in de gevangenis houden. Omdat ik, zoals alle schrijvers, over magie beschik. Ik loop met gemak door muren heen.’ Het is de verbeelding die hem helpt te overleven. En het zijn de boeken die hij zelf schrijft en die van anderen die hij leest, die hem daarbij helpen. Ijzersterk. Lezen. Lezen. En herlezen.
Leve de literatuur! Leve de vrijheid!'

Op 5 november 2019 kwam Ahmet Altan vrij nadat een Turkse rechtbank zijn vrijlating heeft bevolen.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief