Karkas

Tim Dirven, Rik van Puymbroeck

Kunst en cultuur

4.5 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
Geef je mening

EN - This book is a collection of Press Photo Award winner Tim Dirven's photography spanning a 25-year period. From Brussels to Mostar, Sar-e-Pol, Suusamyr, Damascus, Darfur, Kinshasa and Antananarivo. From black and white to colour. Karkas (carcass) is the word he uses to describe his life’s work, because the architecture of humans and animals is central to it. And, because the word points to something essential. This is photography that cuts to the bone. Dirven depicts mankind in search of a precarious balance amongst culture, religion, politics and ecology.With a foreword by Daan Stuyven.

NL - In dit boek bundelt World Press Photo Award-winnaar Tim Dirven 25 jaar fotografie. Van Brussel naar Mostar, Sar-e-Pol, Suusamyr, Damascus, Darfur, Kinshasa, Antananarivo. Van zwart-wit naar kleur. Karkas, noemt hij zijn levenswerk, omdat de architectuur van mens en dier erin centraal staat. En omdat het duidt op een essentie. Fotografie tot op het bot. Dirven toont de mens, zoekend naar een wankele balans tussen cultuur, religie, politiek en ecologie. Met een voorwoord van Daan Stuyven.

Wat anderen schrijven over dit boek

Topfotografen tonen mij wat ik niet spontaan zie. Karkas is wreed en prachtig tegelijk, actueel en grenzeloos. Tim Dirven heeft de wereld afgereisd, als een verslaafde hongerig naar nieuwe plekken. Hij stelt scherp op wat er overblijft wanneer ellende, rampspoed en geweld voorbijgeraasd zijn, op het karkas dat achterblijft. Dieren, mensen, en staketsels van gebouwen. Silhouetten van afbraak én opbouw, vergankelijkheid én hoop. Zoals de foto van het verroeste bouwsel in een Zuid-Aziatische modderige rivier, dat sjofele kinderen gebruiken als speeltuig en duikplank. Mijn zoon van 10 keek ernaar en zag zelfs even de ellende niet, maar alleen de pret.

Karkas is geen trendy accessoire voor de salontafel. Ik laat het bewust niet slingeren op de salontafel. Kinderen stellen zoveel vragen.

Steek een mooi fotoboek in mijn handen en ik ben gelukkig. Zeker als het er een is dat al mijn melancholische gevoelige snaren raakt. Ik hou van de krasjes en barsten, de afgebladderde verf in het bestaan. Van weidse landschappen en leegte. Van ruimte om na te denken. Over wat geweest is. En had kunnen zijn. Soms zijn de data van de foto's wel even schrikken, omdat Dirvens beelden zo tijdloos zijn. Mocht je zeggen dat die foto van twee Amishvrouwen in de sneeuw gemaakt is in 1919 in plaats van 2003, je zou het zo geloven. Hij laat ook zien hoe lelijkheid, in al zijn eerlijkheid, tegelijk bikkelhard en beeldschoon kan zijn. De korte uitleg bij elke foto achterin het boek is een fijne toevoeging, maar was voor mij eigenlijk niet eens nodig. Dit is echt een pronkboek voor op je salontafel. Een boek om telkens opnieuw naar terug te keren.

Schrijf je mening over dit boek

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Maak je profiel aan

Meld je aan om verder te gaan!

Geen profiel?
Ga verder met

E-mail
Facebook

Al een profiel?
Log hier in.