Serotonine

Michel Houellebecq

Fictie

3.5 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
‘Mijn overtuigingen zijn beperkt, maar wel intens. Ik geloof in de mogelijkheden van het speciale koninkrijk. Ik geloof in de liefde,’ schreef Michel Houellebecq onlangs.
De depressieve verteller van Serotonine zou het daar zonder voorbehoud mee eens zijn. Zijn verhaal vindt plaats in een Frankrijk dat zijn tradities aan het verkwanselen is, zijn steden ontdoet van hun charme en zijn platteland verwoest tot de volksopstand erop volgt. Hij vertelt over zijn leven als landbouwingenieur, zijn vriendschap met een boer van adel (een onvergetelijk personage – zijn dubbelganger in spiegelbeeld), over het falen van hun jeugdige idealen, de misschien wel dwaze hoop een verloren vrouw terug te vinden.
Deze roman over de puinhopen van een wereld zonder goedheid, zonder solidariteit, met onbeheersbaar geworden veranderingen, is ook een roman over wroeging en spijt. ‘Niemand in het Westen zal nog gelukkig zijn.’

Wat anderen schrijven over dit boek

Nee vrolijk word je er niet van. Het is misschien wel een zeer leesbaar boek, maar de hoofdpersoon heeft nogal veel hersenkronkels die hem geen zier verder helpen. Tal van relaties lopen stuk ook en vooral door zijn schuld. Psychologen hebben hier misschien wel veel aan, maar als lezer blijf je toch op je honger zitten. Volgende keer beter.

'Niemand in het Westen zal nog gelukkig zijn.’ Ook ik was niet gelukkig na het lezen van deze roman.

In tegenstelling tot het vorige boek 'Onderworpen' dat een politieke roman is en daardoor moeilijk toegankelijk is, leest 'Serotonine' vlot en makkelijk. Ik mis echter mooie, literaire zinnen en beelden.

Net als in vorig werk is het hoofdpersonage een eenzame man van 46 die worstelt met zichzelf en met het leven. Alleen is de toon nu nog naargeestiger. Florent-Claude Labrouste heeft een depressie en geen uitweg. Alleen een nieuw fictief medicijn Captorix is zijn redmiddel.

Net als het met Frankrijk bergafwaarts gaat, gaat het met Florent-Claude Labrouste ook bergafwaarts en hij heeft geen plan B.

In zijn welbekende bijtende ironische stijl maakt de schrijver gehakt van de verwachtingen en vooruitzichten van het individu en van de maatschappij.

De platvloerse taal waarbij het depressieve hoofdpersonage vooral 'zijn pik' achterna reist, is niet aan mij besteed. Aan de expliciete seksscènes, een hondenhangbang met Yuzu in de glansrol, het meisje waarmee hij laatst een relatie had, heb ik geen behoefte. Evenmin aan de pedofilie scène verder in het boek.
Ik vraag mij af wie wel eigenlijk.

Dus ik haak af meneer de schrijver.

'Serotonine' is vooral nog meer van dezelfde prak en duidelijk minder goed dan vorig werk.

Hopelijk volgende keer beter!

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief

Meld je aan om verder te gaan!