Het achtste leven

Nino Haratischwili

Fictie

4.5 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
Geef je mening

Een monumentaal, Tolstojesk familie-epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie, beginnend in een kleine stad tussen Georgië en Azerbaidzjan, waar een getalenteerde chocolatier zijn dochters grootbrengt en en passant een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank met gevaarlijke krachten. Het brengt hem rijkdom en aanzien, maar dat betekent in die tijd ook al spoedig een gevaar. Niza is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en vertelt op meeslepende wijze, maar ook met veel ironie en humor, de dramatische geschiedenis van haar familie en die van de ‘rode’ twintigste eeuw – een cruciale periode in de Europese geschiedenis – met de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van het IJzeren Gordijn en de perestrojka.

Wat anderen schrijven over dit boek

Fantastisch familieverhaal verweven in de geschiedenis van een land. Nodigt uit om te verfilmen.

De afgelopen weken heb ik me opgesloten in een boek.
Ik doe dat graag, op reis gaan. Boeken zijn de meest toegankelijke manier van reizen. Je haalt gratis en voor niets een boek op uit de bib, en je bent vertrokken. In dit geval was het zoals gezegd een lange wereldreis, ik vermoed van een kleine maand. Dertienhonderd bladzijden, kleine druk. Geen seconde heb ik me verveeld, geen moment heb ik getwijfeld of me geërgerd aan overbodige passages of al te langdradige uitweidingen. Dit boek staat. Als een monument. Als een eerbetoon. Als een gedenkteken. Voor een volk, een familie. Voor mannen en vrouwen, door de geschiedenis voorgoed vergeten. Hierin schuilt voor mij de kracht van grote literatuur: de kleine mensen, de nietigen en de hulpelozen een stem geven door hun verhaal te vertellen. Nino Haratischwili  is er op ronduit uitmuntende manier in geslaagd de levens van acht mensen - ze voltooide dit meesterwerk op haar 32ste - uit te puren. Van elk van deze mensen krijgen we de donkere kant te zien, van elk van deze levens weet de schrijfster ons de tragiek te melden. De brute, onverbloemde, wrede tragiek. Niets gaat zij uit de weg in haar zoektocht naar de ware toedracht van elk van deze levensverhalen. En ja, eenzaamheid is een kruis dat elk van deze mensen draagt. Al verlost de schrijfster haar jongste nichtje en zichzelf uiteindelijk van de vloek die op hen lijkt te rusten. Er bestaat toch immers voor elke vloek, voor elke verwensing een tegengif, een tegen vloek. Een boek schrijven, is een van die middelen. Een boek waarin je het verhaal doet over hen zij ons zijn voorgegaan in al hun eenzaam streven. Kostja, de (over) grootvader, die in zijn redeloze reddingsijver al zijn macht gebruikt en misbruikt om ongevraagd het leven van zijn geliefden verminken. Zijn nichtje Kitty, een van zijn grootste slachtoffers, die hij om haar het leven te redden laat deporteren, en die ver weg van huis en haard dankzij de muziek haar leven en zichzelf heruitvindt. Stasia, die er net geen honderd wordt, alles en iedereen overleeft en lijdzaam toeziet hoe haar zoon zichzelf en de anderen meesleurt in zijn ongebreidelde communistische macht tot zolang daar sprake van is want ook hij moet uiteindelijk het onderspit delven voor weer een nieuwe ideologie, nieuwe machthebbers. Stasia, die haar leven lang blijft zorgen voor de kinderen en de kinderen van haar kinderen. Haar wondermooie zus Christine, die een fysieke prijs betaalt voor alle machinaties waarin de familie terechtkomt. Haar schoonheid wordt een kwelling die zij uiteindelijk node overleeft. Even tragisch en meeslepend zijn de levens van Elene en Daria. Elene is de dochter uit het overhaaste, ongelukkige huwelijk van Kostja en Nana, en de moeder van Daria en Nitsa. Die laatste is de schrijfster van het boek, dat ze opdraagt aan Brilka, dochter van haar dodelijk mooie zus Daria. Het meisje dat ze uiteindelijk wil redden, onder andere met schrijven van deze onvergetelijke familiegeschiedenis. Maar allicht nog een tikkeltje meer door Brilka  onder haar vleugels en een stuk samen te vliegen.
Woman is the nigger of the world. Dit boek staaft deze stelling van heer Lennon helemaal. De vrouwen in dit boek krijgen het zwaar te verduren, al komen de mannen er uiteindelijk ook heel bekaaid van af. Al klinkt ook telkens weer de veerkracht van deze mensen op, als een zich steeds herhalend refrein. In dit onvergetelijke boek vond ik onweerlegbare argumenten voor het feit dat vrijheid het allergrootste goed is voor het ras dat mensen heet. De manier waarop nazisme, communisme, bolsjewisme en andere -ismen deze vrijheid beknot hebben, wordt in die mate geduid, uitvoerig beschreven dat je als lezer niet anders kan dan luidop Vive La Liberté zingen...en hopen dat we met zijn allen blijven vechten voor de verworvenheden van de verlichting die ook vandaag weer zo zwaar onder druk staan. En neen ik bedoel niet de dreiging die uit het oosten komt. Veel meer nog ben ik op mijn hoede voor de remedies die  de Nieuwbakken Vlaamsgezinde volksverlakkers ons dagelijks zonder veel tegenspraak door de strot jagen...

Een fantastisch geschreven familieverhaal. Echt een aanrader.

Vanaf de eerste bladzijden houdt deze Georgische familiesaga je in de ban. Prachtig relaas dat een licht werpt op het dagelijkse leven in deze
voormalige Sovjet republiek. Meesterwerk te vergelijken met de beste werken van Tolstoj.

Mooi geschreven vlot te lezen gewoon prachtig !!!

Schrijf je mening over dit boek

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Maak je profiel aan

Meld je aan om verder te gaan!