Als werden wij ergens ontboden

Miriam Van Hee

Poëzie

4 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
In de nieuwe bundel van Miriam Van hee zijn de verzen haast als de Russische treinen die ze beschrijft, wiegend tussen verlangen en heimwee. Daartussenin: onmacht. Van hee houdt het spanningsveld tegen het licht tussen het zoeken, het reizen, de afweging om eropuit te gaan en om thuis te blijven. Onder de oppervlakte sluimert er steeds een existentiële dreiging, een angst, een troost van de natuur en wordt geborgenheid als een illusie onderuitgehaald.

Wat anderen schrijven over dit boek

Miriam Van hee schrijft gedichten waar ik stikjaloers op ben. Met een redelijk eenvoudige taalgebruik en met herkenbare beelden, die trouwens nooit vanzelfsprekend zijn of clichématig, schets ze situaties en komt ze tot inzichten. Centraal in deze bundel staat 'thuis' of 'thuisland'. Dat is namelijk de plaats die 'tijdelijk' verlaten is of misschien zelfs verloren. Redelijk plechtig verwoord is dat omdat iets of iemand ons 'ontboden' lijkt te hebben. Voor de lezer is dat unheimliche niet zomaar negatief, onderweg komen we ook onverwacht mooie dingen tegen. Er zit ook een vorm van aanvaarden in, al was het maar omdat we er zelf ook vaak voor kiezen om onze 'thuis' te verlaten en op reis te gaan. Vooral de gedichten gegroepeerd onder de titel 'Een kleine vallei' zijn bijzonder te smaken.

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief

Meld je aan om verder te gaan!