Otmars zonen

Peter Buwalda

Fictie

4 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
Otmars zonen vertelt het verhaal van de jonge Shell-employé Ludwig Smit, die na een bezoek aan de illustere Johan Tromp op het Siberische eiland Sakhalin strandt in een sneeuwstorm. Juist nu, wanneer onderzoeksjournaliste Isabelle Orthel hem het deksel komt overhandigen van een beerput, begint Tromps daverende carrière in de oliebusiness te wankelen. Tromp – hedonist, alfaman, kroonprins van Shell, en in alles het tegenbeeld van Ludwig – schat zijn twee bezoekers volkomen verkeerd in. Peter Buwalda verkent in Otmars zonen de grenzen van de epische wereld die hij al in Bonita Avenue schiep. In de nog te verschijnen delen van zijn roman fleuve, De jaknikker en Hysteria siberiana, geeft hij deze wereld verder vorm.

Wat anderen schrijven over dit boek

Mocht een boek ook wijn kunnen zijn, dan is dit van de beste Priorat : krachtig, intens, vol.

“Wat een dolle rit. Een meticuleuze constructie, een ingewikkelde puzzel met duizelingwekkend veel personages en verhaallijnen die om elkaar heen kronkelen, en heen en weer flitsen in de tijd. Maar zo raak en sappig geschreven dat je niet kunt stoppen met lezen en na 600 pagina’s hijgend achterblijft, snakkend naar deel twee van zijn imposante trilogie." - Lieven Van Gils over Otmars zonen

Bonita's avenue las ik liever. Ik kijk uit naar de volgende delen van de drieluik waarvan Otmars zonen de eerste is.

De schwung uit het vorige boek is er niet. Je blijft lezen omdat je op beter hoopt, omdat je beter verwacht, maar het duurt lang, zeer lang.

Lang wachten wordt altijd beloond... zowel voor de schrijver (die de tijd neemt om iets te laten groeien) als voor de gretige lezer.
Ik vond zijn eerste boek ('Bonita Avenue') nog wel iets sterker... maar Buwalda schrijft in 'Otmars zonen' nog meer in de breedte, net zoals zijn grote voorbeeld A.F.Th. (vooral in diens 'Tandeloze tijd'): het goed gestructureerde rechtlijnig verloop wordt heel dikwijls onderbroken om nieuwe elementen uit de voorgeschiedenis van de personages aan te brengen. Op die manier krijg je een reeks gedetailleerde foto's i.p.v. een panoramisch beeld. Soms is het wat vermoeiend, maar ook verrijkend. Of zoals W.F. Hermans het ooit zei: er mag niet zomaar een mus van het dak vallen, nee, dat moet zijn reden hebben.
In wezen verveelt het boek nooit. Stilistisch vond ik het ook zeer sterk. Eindelijk nog eens een auteur die een samengestelde zin kan neerzetten als een rij jonge bomen. Ook Tommy Wieringa kan dat en natuurlijk ook A.F.Th. In Vlaanderen word ik op dat vlak vooral verwend door Saskia De Coster. Voor mij is de taal van een roman even belangrijk als de ontwikkeling van een plot en de karakters die het verhaal schragen...

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief

Meld je aan om verder te gaan!