Otmars zonen

Peter Buwalda

Fictie

4 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
Geef je mening

De jonge Shell-employé Ludwig Smit kruipt steeds dichter op de huid van zijn vader, Johan Tromp, die tweeëndertig jaar lang de grote onbekende in zijn leven is geweest. Meester en knecht raken tot elkaar veroordeeld op Sakhalin Island, waar Johan Tromps daverende carrière in de oliebusiness wankelt als journaliste Isabelle Orthel zich aandient. Ludwig en zij delen een kortstondig maar pijnlijk verleden in Twente – en ook Tromp is op zijn hoede voor deze vrouw, die hij onder beroerd gesternte leerde kennen in de Nigerdelta. Intussen rijst de vraag of het verstandig is dat Ludwig de gedreven journaliste toegang verleent tot zijn wereldberoemde stiefbroer, de concertpianist Dolf Appelqvist. Appelqvists aan waanzin grenzende licht lijkt – eindelijk – dovende, ware het niet dat hij in het bezit is van een verloren gewaand derde deel van Beethovens pianosonate opus 111.

Wat anderen schrijven over dit boek

Lang wachten wordt altijd beloond... zowel voor de schrijver (die de tijd neemt om iets te laten groeien) als voor de gretige lezer.
Ik vond zijn eerste boek ('Bonita Avenue') nog wel iets sterker... maar Buwalda schrijft in 'Otmars zonen' nog meer in de breedte, net zoals zijn grote voorbeeld A.F.Th. (vooral in diens 'Tandeloze tijd'): het goed gestructureerde rechtlijnig verloop wordt heel dikwijls onderbroken om nieuwe elementen uit de voorgeschiedenis van de personages aan te brengen. Op die manier krijg je een reeks gedetailleerde foto's i.p.v. een panoramisch beeld. Soms is het wat vermoeiend, maar ook verrijkend. Of zoals W.F. Hermans het ooit zei: er mag niet zomaar een mus van het dak vallen, nee, dat moet zijn reden hebben.
In wezen verveelt het boek nooit. Stilistisch vond ik het ook zeer sterk. Eindelijk nog eens een auteur die een samengestelde zin kan neerzetten als een rij jonge bomen. Ook Tommy Wieringa kan dat en natuurlijk ook A.F.Th. In Vlaanderen word ik op dat vlak vooral verwend door Saskia De Coster. Voor mij is de taal van een roman even belangrijk als de ontwikkeling van een plot en de karakters die het verhaal schragen...

Verrassend boek op een heel andere manier geschreven, met een leuke woordenschat, kantelende momenten, gebeurtenissen en belevenissen. Knappe karakters in het boek. Je wordt vanaf de eerste bladzijde meegezogen in dit boek. Aanrader.

Een boek dat je vanaf de eerste bladzijden meeneemt in verschillende verhaallijnen en voortdurend verspringt in de tijd. Het verhaal wordt een aaneenrijgen van gebeurtenissen, beschrijvingen en omwentelingen. Wanneer je denkt nu weet ik genoeg, komt er weer iets anders bij. Dit is het eerste boek van een trilogie en doet ons verlangen naar meer, want de spanningsboog staat gespannen. Voor mij persoonlijk toch al het beste boek van het jaar. Vijf sterren voila!

Een overweldigend boek, waarin de auteur alle schrijfregisters gebruikt die maar voorhanden zijn, maar dat vooral opvalt door de voortdurende flashbacks: Het verhaal speelt zich af op niet meer dan een nacht en een dag , maar door het terugkoppelen in de tijd bestrijkt het een veel grotere en vooral veel rijkere periode.
Opgebouwd als een klassiek driehoeksverhaal : Johan Tromp, de biologische vader van Ludwig, Ludwig Smit zelf en Isabelle Orthel, een journaliste die wel erg ver gaat voor het bekomen van info, waaiert het verhaal uit naar de stieffamilie van Ludwig en dan vooral naar zijn stiefbroer die een nog onbekend deel van de pianosonate opus 111 van Beethoven heeft ontdekt, naar Ludwigs verhouding met zijn vriendin Juliette en vooral naar zijn houding tegenover zijn biologische vader.
Isabelle Orthel neemt ook een belangrijk deel van het verhaal in, zij is een Thaïse, geadopteerd door een Nederlands gezin en komt lijnrecht tegenover haar adoptie-grootvader te staan.
Het verhaal laat zich moeilijk samenvatten wegens de veelheid van figuren en nevenverhalen die echter niet storend zijn voor de hoofdlijn.
Hoofdstuk één draagt nummer 111 en we tellen af naar 75, het was al duidelijk dat dit boek het eerste deel was van een drieluik dat zal beginnen met nummer 74.
Meestal denk ik bij een lijvige pil van 600 bladzijden dat het wel iets bondiger had gekund, maar bij dit boek dat zo rijk is aan personages, invalshoeken en thema's zijn de 600 bladzijden goed besteed.

Schrijf je mening over dit boek

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief

Meld je aan om verder te gaan!