Vaderland

Fernando Aramburu

Fictie

4.5 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd

Vaderland is een grootse roman over familie, loyaliteit en strijd. Twintig jaar na de dood van haar man verhuist Bittori terug naar hun geboortedorp. Haar man werd vermoord door de Baskische terreurbeweging eta, vermoedelijk door de zoon van Bittori’s jeugdvriendin, Miren. Voor Bittori sterft, wil ze de ware toedracht kennen. Ze denkt zelfs Mirens zoon te kunnen vergeven om zo het verleden af te sluiten.

Bittori en Miren zijn getekend door een politiek fanatisme waar geen van beiden een boodschap aan had maar dat hen lijnrecht tegenover elkaar heeft geplaatst. En nu moeten ze hun wonden en verdriet, keuzes en hun levens onder ogen zien. Is een verzoening mogelijk?

Vaderland is een grootse roman over familie, loyaliteit en strijd. Fernando Aramburu beschrijft met veel menselijkheid de slachtoffers én de daders, in deze magistrale verbeelding van de bloedige geschiedenis die het Baskenland heeft verscheurd.


Wat anderen schrijven over dit boek

Een absolute aanrader!

Super ! Een ‘’top’’boek.
Leest heel vlot.

-BOEK: “VADERLAND” (Patria) - Fernando Aramburu-

Dat is de hamvraag: Hoe laat je verschillende volkeren in vrede samen leven in één vaderland? Het antwoord ligt in de geschiedenis: Als je verschillende mensen of volkeren samenbrengt is het conflict nabij. Omdat niet iedereen dezelfde idealen in het vaandel draagt. Omdat generaties verschillen. Omdat meningen gevoelig liggen. Hoeveel bibliotheken kunnen er inmiddels gevuld worden met boeken die dat thema behandelen? Levende wezens voeren strijd, om te overleven of om luxueuzer te leven. Bij mensen zijn de verschillen nog subtieler. Aantrekkingskracht en afstoting hebben niet alleen lichamelijke trekjes, ook geestelijke. Sympathie en antipathie liggen dicht bij elkaar. Groepen, zelfs legeringen van materialen, zijn kunstmatig en bij voorbaat tijdgevoelig.
Fernando Aramburu Is in 1959 geboren in San Sebastián in Spaans Baskenland, in het jaar dus dat ook ETA aan de oppervlakte kwam. Het is me niet bekend in welke mate hij rechtstreeks of onrechtstreeks betrokken was bij ETA, de Baskische afscheidingsbeweging en ook niet aan welke kant hij stond. Wel is hij ermee opgegroeid en is hij geconfronteerd geweest met een angstige tijd, de ene aanslag volgde de andere op en was al dodelijker dan de vorige.
De feiten zijn de feiten, maar hoe buren die ervaren, dat is moeilijker te peilen. Tenzij je deel uitmaakt van de gemeenschap, zoals Fernando Aramburu. In “Vaderland” voert hij o.a. twee burenfamilies op, die in recent verleden probleemloos samenleefden in een dorpje, waar iedereen iedereen kent. Onder invloed van de ETA campagnes groeien extremisme en fanatisme. Democratie wordt terzijde geschoven. Het stemhokje, de enige plaats waar normaliter genoegen of ongenoegen voor of tegen de volksregering geuit kan worden, wordt gewisseld voor de straat. De dubbele taal wordt een probleem in gesprekken, in de (kranten)winkel, op de markt, op alle plaatsen. Iedereen weet tot welk kamp de ander behoort. De een ontwijkt de ander. De situatie wordt op de spits gedreven. Buren viseren elkaar, de eisende partij legt de andere haar condities op, “om de vrede te bewaren”. Jongemannen worden opgehitst om toe te treden tot de gewapende afdeling. Zij krijgen doelwitten toegewezen, of zij moeten zelf doelwitten aanbrengen. Het spel zit op de wagen en wordt opgevoerd tot het volgende hoogtepunt. Tot eer en glorie van de daders. Het loopt uit de hand. De gevangenissen lopen vol. Overvol. Meer en meer families hebben te maken met verwante slachtoffers. Uitzichtloos! Wanneer zal er een einde aan komen? En hoe lang zal de angstpsychose nog blijven hangen?
In die tijd kwam ik, om beroepsredenen, regelmatig in het Baskenland. Ik heb gelukkig nooit een aanslag van dichtbij meegemaakt, maar ik herinner me nog levendig de voorzorgsmaatregelen die gevolgd hoefden te worden in openbare plaatsen, restaurants bijvoorbeeld. Wij spraken uiteraard Spaans. Dat alleen al kon de aandacht trekken. Al in de auto werd mij gesmeekt om geen vragen te stellen over de Baskische kwestie. Aan de andere kant zag ik hoe mijn gesprekspartners, van naburige tafels probeerden te weten te komen waarover ze het hadden. Pas als alles er onschuldig uitzag werd de sfeer binnenskamers enigszins behaaglijker en zelfs vrolijker. Maar op straat werd iedereen in de gaten gehouden.
Fernando Aramburu roept die sfeer meesterlijk op. In “VADERLAND” leeft de lezer(es) mee, hij/zij zit er middenin, onbehaaglijk, ondergaat het ongemak, soms met het hart in een kriebel, of kiest partij, aarzelend of resoluut, altijd voor de “goede”, maar dan vanuit zijn standpunt. De vrede is broos, aangetast. Kunnen mensen vergeten? Vergeven? Van nul opnieuw beginnen?
“VADERLAND” is een boek vol ademloze momenten. Af en toe pauzeren kan nuttig zijn.
Wereldbibliotheek - Amsterdam
-www.facebook.com/plezierschrijver - 29 mei 2019 - ©2019 Roland Derveaux-

Met Vaderland geeft de auteur een zicht op wat de ideologie van geweld en terreur teweeg kan brengen in gezinnen, vriendschappen en dorpen.
De opbouw van het boek onderstreept de moeizame tocht naar verzoening. Het is zeker niet zwart/wit. De combinatie van de verschillende personages, de sprong van pril begin, naar einde en tussen liggende episodes geven aan dat het tijd kost om de geesten te doen rijpen. Verstand komt met de jaren, soms na vele jaren.
Hoewel ik in het begin wat moeite had met het uit elkaar houden van de personages (wie is wie?), werd ik langzamerhand meegezogen in het verhaal. Een sterk verhaal, vlot geschreven (en vertaald). Maar zeker ook een hoopvol boek.

Heel mooi verhaal over de invloed van de ETA in een dorp, en wat het teweeg brengt.

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Inschrijven nieuwsbrief

Meld je aan om verder te gaan!