Grand Hotel Europa

Door Ilja Leonard Pfeijffer

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio, op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen. Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio. Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen, terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.



Grand Hotel Europa is de grote roman van Ilja Leonard Pfeijffer over het oude continent, waar zoveel verleden is dat er voor toekomst geen plek meer is en waar het meest reële toekomstperspectief geboden wordt door de exploitatie van dat verleden in de vorm van toerisme. Het is een theatraal en lyrisch boek over de Europese identiteit, nostalgie en het einde van een tijdperk. Het is, hoe verontrustend het ook zijn mag, zijn beste boek tot nu toe.




••••• "Grand Hotel Europa deinst nergens voor terug, wil imponeren en imponeert. Het is die grote-grotere-grootste greep die de roman tot een verbluffend meesterstuk maakt. Het is bovendien een heerlijk boek, dat je leest met een gretigheid die almaar koortsachtiger wordt. Pfeijffer ving de tijdgeest en dient hem hier onweerstaanbaar op. Hij heeft de roman van het jaar geschreven" NRC Handelsblad

"Grand Hotel Europa is niet alleen een overrompelende leeservaring, Pfeijffer zadelt je ook op met tonnen denkstof. Wie doet het hem na in de huidige Nederlandse literatuur, met zo’n grote greep de tijdgeest het vuur aan de schenen leggen en een lange neus maken tegen al die brave, petieterige romannetjes vol first world problems?" De Morgen

"Noem Grand Hotel Europa gerust een pageturner. Het meest bewonderenswaardige aan de roman is nog wel Pfeijffers fascinatie voor de materie, zijn betrokkenheid. […] Grand Hotel Europa is niet alleen een beschouwing over onze identiteit, maar ook een bijdrage aan de voortzetting ervan." de Volkskrant

"Elke zin in Grand Hotel Europa is gedoopt in zowel heimwee als ongerustheid." De Standaard

"Ondanks het beladen onderwerp leest zijn grote Europaroman als een trein." De Tijd

"Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer mag je zetten op het plankje naast Europa-boeken van Thomas Mann en Harry Mulisch. Zelden een roman gelezen die zo vernuftig een tragisch maar mooi liefdesverhaal verknoopt met ernstige maar nooit saaie, vaak geestige beschouwingen over het verschijnsel Europa. […] Grand Hotel Europa is een liefdesbrief aan een oude geliefde, een doodvermoeid maar bloedmooi continent." De Limburger

"Met het virtuoze gebaar waarmee Pfeijffer zijn breedvoerige en kokette vertellingen pleegt aan te vatten, en met de zwierige elegantie van zijn zinnen, maakte hij een roman en een bezinning tegelijk over de paradoxen van toerisme en migratie, en over het verlangen naar verleden dat Europa zo eigen is."Klara Radio

"Of ze nu gaan over vluchtelingen, massatoerisme, globalisering, selfies of Caravaggio: niet alleen wát Pfeijffer vertelt, maar ook zijn enorme taalvaardigheid en het plezier dat ervan afstraalt, houdt je tot de laatste pagina in de ban. Wat ons betreft op de valreep dé roman van 2018." Het Laatste Nieuws

"On-Nederlands goed. In één woord: fantastisch, grandioos, magnifiek, splendide, subliem, superbe, wondermooi."TZUM

"Een spektakelstuk."De Leeuwarder Courant

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Maarten Willems

op 11/05/2022

Grand Hotel Europa is een prachtig verhaal, dat geschreven is door Ilja Leonard Pfeijffer. Het boek is deels autobiografisch en deels een fictief verhaal. Het hoofdpersonage Ilja Leonard Pfeijffer heeft exact dezelfde naam als de schrijver, waardoor het verhaal soms een beetje egocentrisch aanvoelt. Ilja heeft zich teruggetrokken in het hotel “Grand Hotel Europa”, waar hij wil schrijven over de geschiedenis van een onlangs stukgelopen liefde. Door middel van ontmoetingen met personeelsleden en andere gasten van het hotel, velt hij daarnaast een oordeel over het hedendaagse leven in Europa. Het boek is daardoor een kritische, soms satirische analyse van het massatoerisme en van de wereld. De schrijver geeft een somber beeld voor de toekomst van Europa. Het verhaal is zeker de moeite waard om te lezen, omdat het je een andere kijk geeft op het Europa van het heden én de toekomst.

Lees meer

Door Ilse Vanblaere

op 09/01/2022

Barokke schrijftaal met lange zinnen om je door te wurmen maar er staan pareltjes van omschrijvingen bij. Ik heb genoten van het verhaal en de gedachten over Europa. Het deed mij een beetje reizen.

Lees meer

Door Marleen Capelle

op 23/10/2021

Zowel de hemel in geprezen als afgekraakt, dat zijn soms de interessantste boeken, en in ieder geval wekken ze mijn nieuwsgierigheid.
Ik heb dit met veel plezier gelezen, al was ik er met wat achterdocht aan begonnen. En soms is het ook wel doorbijten. Niet omdat, zoals Albrecht Paul Sanders hierboven zegt, het verhaal onwaarschijnlijk is. In De Duivelsverzen van Salman Rushdie vallen er bij het begin al twee aartsengelen uit de lucht, wat me buiten romans ook niet echt lijkt voor te vallen. Waarschijnlijkheid is geen norm voor literatuur. Wel omdat er exposés in komen die wat al te nadrukkelijk zijn, en een goede verstaander maar een half woord nodig heeft, en zeker geen drie keer hetzelfde hele woord, jaja, ik weet het nou wel dat het toerisme zichzelf vernietigt. Er hadden dus inderdaad wel stukken uit gemogen, maar er staan ook scherpe en minder alledaagse observaties over toerisme in, over Airbnb bijvoorbeeld.
Marcel Vanthilt geeft op de site van Radio 1 '5 straffe redenen' om GHE te lezen, en in vier ervan kan ik me vinden. Zijn nr. 2 deel ik niet. Het is misschien wel een erotisch boek, zoals Vanthilt schrijft, maar ik vind de sekspassages soms wel plat en vulgair, en het stoort me dat niet alleen de kleine en fijne Clio, de grote liefde van het hoofdpersonage, een vrouwtje met een kutje en tietjes is, maar dat ook meer uit de kluiten gewassen dames alleen met verkleinwoorden beschreven kunnen worden. Maar dat kan natuurlijk ook aan het wereldbeeld van het hoofdpersonage liggen.
Het bordkartonnen personage Albane had er voor mijn part helemaal uit gemogen, en het gevoel dat de personages niet echt uit de verf komen overviel me wel meer.
Maar wie Aeneas in zijn verhaal betrekt en dan ook nog zo'n meesterlijk hoofdstuk over intertekstualiteit schrijft, die kan bij mij een potje breken. En ik had nog maar net de eerste zang van de Aeneis opnieuw gelezen, en had het niet opgemerkt. Sorry voor de vaagheid van deze laatste zin, maar ik wil niks verklappen, natuurlijk.
Dus, inderdaad, Vanthilt, GHE is een boek vol romantiek, erotiek, geschiedenis, politiek en humor, het is geëngageerd, boeiend, straf geconstrueerd, soms ontroerend en af en toe hilarisch. Mij stoort het ook wel dat Abdul, de majordomus, Ilja en Clio te veel hetzelfde ouderwets gezwollen taalregister gebruiken - wat past bij Ilja en de majordomus, en via die laatste ook bij Abdul die zijn grote voorbeeld in de majordomus heeft gevonden - maar niet bij Clio, die vooral als ze ruziet in dat register vervalt en volzinnen gebruikt die je met je neus op het feit drukken dat je zit te lezen.
Dus nee, vijf brillenglaasjes verdient deze roman voor mij niet, maar ik vind het wel een goeie roman, van een eruditie ook die er op een vanzelfsprekende manier in verweven is, zonder te koketteren.
Tot slot: ik kreeg al lezend geregeld de indruk dat Pfeijffer er zelf veel genoegen aan beleefd heeft in zijn hoofdpersonage een onuitstaanbaarder en machoër versie van zichzelf te creëren, al weet ik uiteraard niet hoe onuitstaanbaar en macho hij in het ware leven is.

Lees meer

Door Ilse Van der Hasselt

op 24/08/2021

Voor wie van de literatuur met een grote L houdt.

Lees meer

Door Johnny Nys

op 11/05/2021

Last-minute lastten we nog een extra boek in bij de opleiding Literaire Creatie: "Grand Hotel Europa" van Ilja Leonard Pfeijffer. Niet onmiddellijk beschikbaar in de bib, heb ik het ebook aangeschaft. God, wat heb ik me dat beklaagd.
Pfeijffer gebruikt in mijn ogen hooghartige taal en lange zinnen om simpele dingen te zeggen. Hij is wat overintellectueel in zijn woordkeuze. Maar ergens vermoed ik dat dit opzettelijk is. Zo had ik, ondanks 'de Italiaanse meisjes met hun bronzen hertendijen', totaal geen zin meer om ooit nog naar Venetië te gaan. Pfeijffer doet teveel moeite om authentiek over te komen, maar dat klaagt hij net aan in zijn boek, dus faalt of slaagt hij nu? Soms wist ik niet meer of ik een boek aan het lezen was, of de Knack, of misschien een transcriptie van De Zevende Dag in handen had gekregen. De helft van wat hij schrijft, begrijp ik niet. Volgens mij hebben we niet de longlist bekeken, maar de longwinded list. We kregen overlaatst in de les een schrapoefening mee, en die was eigenlijk volledig geschreven in Pfeijffer-stijl.
Vanaf hoofdstuk 11 begon het cynisme wat op me af te vegen. Niet zo erg als "Godverdomse dagen op een godverdomse bol" van Dimitri Verhulst, kon ik mijn geest voldoende in bochten wringen om de stijl niet te bejubelen maar al wel te appreciëren, hoezeer er ook een terugkerend patroon in zit. Monologen opgesplitst over Pfeijffer zelf als hoofdpersonage en nog een tweede personage dat heel toevallig dezelfde mening heeft; liefdesscènes al dan niet gefantaseerd door Pfeijffer; en tussendoor de Dan Brown light versie over een verloren schilderij van Caravaggio waarvan ik eerst het nut niet in zag maar dat gewoon nieuw leven probeert te blazen in een statische liefdesrelatie. Opvallend is dat Pfeijffer in dialogen met zijn liefdespartner alleen zegt wat hij denkt dat zij wil horen in plaats van voor zijn mening uit te komen, in contrast met zijn uitlatingen over toerisme, immigratie, politiek etc. De scènes met Clio vond ik het interessantst. Als je alle ballast zou schrappen, zou je niet eens de helft van het boek overhouden.
Naarmate het einde van het boek nadert, begint alles eenvoudiger te worden, vooral omdat je alles al eens eerder hebt gehoord. Maar Pfeijffer is wel een goede verteller. Tijdens Saint Amour las hij enkele scènes voor die wél een verhaal bevatten in plaats van louter meningen of feiten, en zo kwam de humor wel beter naar voor. Na die lezing viel het boek beter mee.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief