Bede aan de zee

Khaled Hosseini

Fictie

4 /5

Gelezen? Geef jouw waardering

Succesvol toegevoegd
Geef je mening

Wat anderen schrijven over dit boek

UIT! Leeservaring van 10 minuten, die de rest van de dag nazindert.

Een Syrische vader spreekt zijn zoontje moed in, vlak voor ze op een rubberbootje naar Italië stappen. Eén van hen zal de tocht niet overleven.

Een bladzijde of dertig, meer niet. Korte verzen met emotionele tekeningen. Een inkijk in de wanhoop die ouders tot dit risico drijft; vandaag meer dan ooit nodig en actueel. Diep doorvoeld geschreven: Hosseini is duidelijk erg betrokken bij het onderwerp.

Het is niet omdat je De Vliegeraar geschreven hebt, dat alles wat je neerpent kunst is. De tekst is zozo, de illustraties aangrijpend doch nooit van historisch belang.

Maar Hosseini's naam brengt hopelijk wél een pak geld op voor het goeie doel: de Vluchtelingenorganisatie van de VN (UNHCR). Voor de Literatuur moet je 'm niet kopen, voor de Wereldvrede wel!

Wat een juweeltje is dit tien-minuten boekje met sublieme aquareltekeningen van de kunstenaar Dan Williams.

Het leest een beetje als poëzie. Er staat geen woord te veel in, geen woord te weinig.

We herinneren ons nog allemaal het beeld van een levenloos lichaampje, bruut gedumpt op het strand aan de Turkse kust in september 2015. Een dood kleutertje op zijn buik - rood shirtje, blauw broekje - liggend in de branding van het Turkse Bodrum. Het was het aangespoelde Syrische vluchtelingetje Alan Kurdi. Hij verdronk op 2 september 2015 toen zijn familie de oversteek naar Europa waagde in een overvolle en al snel gekapseisde rubberen boot.

De foto ging de wereld rond - het was een item op het avondnieuws dat aanspoelde op het netvlies van ons oog - maar werd weer snel vergeten.

Het verhaal is gebaseerd op deze schokkende gebeurtenis.

Khaleid Hosseini vraagt zich af waarom de universele verontwaardiging toen zo snel uitdoofde.

In het jaar na Alans dood werden nog eens 4176 mensen gedood of vermist.

Het boek is sober. De weinige goedgekozen woorden aangevuld met de sublieme tekeningen en maken het beeldboek nog krachtiger.

Het boek is in de vorm van een brief van een vader aan zijn dierbare zoontje Marwan. Met nostalgie denkt de vader terug aan hoe het vroeger was, vóór de oorlog. Ze hadden een goed leven op hun eigen land op de boerderij buiten Homs. Dan kwamen de protesten, daarna de belegering en dan

'De hemel die bommen spuugde.

Hongerdood.

Begrafenissen.'

Dit is de wereld die Marwan kent. Het kleuren palet van de aquareltekeningen gaat van heldere, lichte kleuren over naar donkerder kleuren, steeds grimmiger en grauwer. Van geel en groen naar bruin, zwart en donker.

De omgekomen moeder wandelt nog slechts in de herinneringen van de vader over de weiden met kudden koeien en heerlijk bloeiende bloemen.

Dan komen ze aan het koude strand. Tenslotte is het boek een smeekbede aan de zee met de hoop op een succesvolle overtocht van de risicovolle reis.

Schrijf je mening over dit boek

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?
Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Maak je profiel aan

Meld je aan om verder te gaan!