De laatste ronde

Door Louis Dievel

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Na 42 jaar wenkt de laatste werkdag van facteur Ludo. Hij blikt terug op de verloren jaren en verbijt de angst voor wat komen moet. Twee piepjonge meiden - Cheyenne en Anissa - rijden mee om de stiel te leren. En dat niet alleen brengt Ludo van slag. De laatste ronde is een snapshot op een knooppunt tussen dromen en falen, begeerte en onlust. De kroniek van een mensenleven op een dood spoor, meeslepend opgetekend door een scherpziende pen vol compassie.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Ken V

op 30/05/2019

Roman over een postbode die worstelt met zijn verleden (verlies van een vriend), het heden (een vermiste dochter en een zieke vrouw) en zijn toekomstperspectieven, nu ook het einde van zijn loopbaan nabij is. Een gewone dorpsman met gewone en minder gewone problemen, die zich staande moet houden. Vlaams, vlot en met de nodige humor geschreven.

Lees meer

Door Jean-Paul Vetsuypens

op 27/06/2018

Prachtig boek. Beste dat ik in jaren gelezen heb. Dit is Vlaanderen al dente. Realistische mensen en herkenbare situaties. En daarbij nog erg grappig. Een absolute aanrader. Ik kocht meteen alle boeken van L. van Dievel die ik (nog) vinden kon.

Lees meer

Door Ann Janssens

op 22/05/2018

Titel : De laatste ronde
Auteur : Louis Van Dievel
Uitgeverij : Uitgeverij Vrijdag
ISBN : 978 94 6001 584 7

De Ludo, iedereen in Bovenbroek kent ‘em wel, ’t is de facteur gelijk da ze zeggen. De mens heeft al wat meegemaakt zenne. Maar ’t is beter da’k het de Ludo laat vertellen …
En dat doet hij in ‘De laatste ronde’. Hij vertelt over vroeger en nu. Na 42 jaar postbode te zijn geweest zijn zijn laatste dagen bij De Post zijn geteld en nu heeft hij de opdracht gekregen 2 stagiaires op te leiden.
In Bovenbroek kent iedereen elkaar. De dorpssfeer is erg herkenbaar beschreven. De roddels, de gordijnen die opzij worden geschoven om toch maar niets te kunnen missen van de heisa bij de buren, bijnamen, … het zorgt voor hilarische situaties. Omstandigheden die de zwaardere zaken des levens die in het verhaal aan bod komen een gepaste luchtige toets geven. Van Dievel geeft je het gevoel dat naarmate je vordert in het boek Ludo jou ook meer in vertrouwen neemt. Het hoofdpersonage wordt loslippiger en neemt je stelselmatig dieper mee in zijn verleden. Je kent de uitdrukking : hij heeft het hart op de tong? Wel, de Ludo is zo iemand. Een mens van vlees en bloed, niet verlegen om wie hij is. Een rugzak aan herinneringen, zowel goede als minder goede, torst hij naast al die brieven dagelijks mee tijdens zijn ronde. Die rugzak blijft heel de dag door op zijn rug. Net als bij ons, bij elke lezer, bij elke medemens. Dàt is wat Louis Van Dievel ons op een scherpzinnige doch indirecte manier doet inzien.

“Ik neem soms de onbestelde brieven mee naar huis. Dat is wel strikt verboden, maar wat niet weet , wat niet deert. Ik foefel die de volgende dag tussen de nieuwe post. Ik durf wel minder te foefelen dan vroeger.”

Het Vlaamse, het volkse zorgt ervoor dat ‘De laatste ronde’ een mooi compleet plaatje wordt van hoe het leven van een gewone mens in een Vlaams dorpje kan zijn. Qua taal is het dan misschien niet altijd even makkelijk voor het Nederlands publiek, maar sta er voor open en laat je zo met een open geest onderdompelen in een knusse sfeer.
Elk personage draagt zijn steentje bij om de levensechte toestanden zo in beeld te brengen dat je hen kan linken met mensen uit jouw eigen omgeving. Dat is zeer slim gedaan door de auteur, want zo lijkt het alsof je soms zelf in het Bovenbroek vertoeft. Een stoere roodharige Cheyenne met een neusringetje, die beetje bij beetje toch meer laat zien wat ze in zich heeft. Of baas Gilbert die steeds iedereen afblaft en de grote chef wil uithangen terwijl zijn halve trouwboek thuis de wetten stelt.
‘De laatste ronde’ is een verhaal waarin de levenswandel van een gewone mens vertelt wordt door hemzelf. Een redelijk grijze cover onthult nochtans een zeer boeiend verhaal waarbij in kleurrijke taal vertelt wordt en een bont gezelschap je ettelijke uren leesplezier gunnen. Een verhaal met een lach en een traan, het zou zomaar het jouwe of het mijne kunnen zijn.

Lees meer

Door Ann Schellekens

op 09/05/2018

Meesterverteller Louis Van Dievel did it again! Rake personages, gevoelige snaren en een vleugje humor.

Lees meer

Door Guy Doms

op 09/05/2018

Een pittige en typisch Vlaamse roman, die verdient dan ook een onvervalste Vlaamse recensie. Voor één keer moet dat toch kunnen? ’t Zal wel zijn en ge zult het geweten hebben!
Het valt al direct op dat de schrijver zijn roman heeft neergepend in een sappige Vlaamse spreektaal, met hier en daar wat dialect erin. Dat maakt het boek nog iets echter en origineler.

Ludo laat er geen gras over groeien en pakt de lezers meteen vast bij hun kraag; vanaf de eerste bladzijde. Tijdens zijn laatste rondes kijkt hij terug op zijn leven, ook werpt hij voorzichtig - en toch met de nodige schrik - een oogje op wat nog gaat komen: zijn pensioen. Hij blijft graag onderweg eens plakken en drinkt een pint. Het werkterrein van Ludo is het gefantaseerde Vlaamse dorpje Bovenbroek, waar iedereen nog iedereen kent. Waar ieder huisje een eigen kruisje heeft. Ook Ludo, zijn vrouw Marij, dochter Karen en andere dorpsgenoten zijn niet gespaard gebleven van tegenslagen en een pak miserie.

De laatste ronde is een knap in mekaar geknutseld verhaal, dat zowel tragikomisch als psychologisch getint overkomt bij de lezers. Ludo spreekt die lezers eveneens rechtstreeks aan, zodat ze bijna zelf zijn eigen dorpsgenoten worden. Het hoofdpersonage wordt weergegeven als iemand uit uw eigen omgeving; als een vent die ge al jarenlang kent. Ook de andere figuren uit het boek zijn levensechte mensen met hun persoonlijke gaven en gebreken. Ge maakt kennis met zijn vrouw en dochter, met zijn collega’s op het werk en met zijn jeugdvrienden. Zullen de twee stagiaires die met Ludo meerijden tijdens zijn laatste dagen als facteur, zorgen voor een pak extra zonneschijn in zijn leven?

Zijn Vlaamse collega-auteur Erik Vlaminck zei over De laatste ronde van Louis van Dievel: 'Het is een boek dat niet ophoudt bij de laatste pagina.'

Heel schoon gezegd en Vlaminck heeft verdorie helemaal gelijk. Van Dievel – de deugniet - geeft op veel vragen geen antwoord. Hij heeft dat expres zo gedaan, daar moogt ge zeker niet aan twijfelen. Het leven gaat voort, ook dat van de gepensioneerde Ludo; dat van ons evengoed.

Het leven zoals het echt is, met een lach en een traan. Een schitterend verhaal – in al zijn dagelijkse eenvoud – dat eigenlijk vraagt of ge compassie zoudt willen krijgen met onze Ludo. Bol het nog niet af jongen, geniet nu eindelijk eens van uw pensioen, beste facteur! Wij willen verdomme nog meer van dat, Louis van Dievel, veel meer!

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief