Kroniek van een verzonnen leven

Door Charles Ducal

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
In “Kroniek van een verzonnen” leven, geschreven door Charles Ducal (Leuven, 1952), komt in een van godsdienst en plichtsgevoel doordrenkt milieu op het Vlaamse platteland een zesjarige jongen thuis met zijn eerste rapport: honderd op honderd. Die prestatie wordt de drijfveer van zijn leven: de beste zijn, altijd en overal. Maar een andere ervaring is minstens zo bepalend voor zijn verdere leven: hij is getuige van een verkrachting die eindigt in doodslag. Het daardoor ontstane trauma tekent hem voorgoed in zijn omgang met de vrouw en zijn worsteling met seksualiteit. Lichamelijkheid en seks zijn van een verboden, lagere orde. Pas als ouder wordende man komt hij via een aantal confronterende situaties en ontmoetingen in het reine met zichzelf. Deze roman schetst via een ragfijn netwerk van draden tussen de wereld van het kind en die van de oude man een mensenleven van de vroege jeugd tot de dood.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Marc Dilliën

op 13/04/2019

Prachtig boek, zowel qua inhoud als qua vorm. Een kind dat honderd op honderd haalt in de lagere school, draagt de vloek van "de beste te moeten zijn" gans zijn leven mee, ook al leert hij gaandeweg dat er anderen zijn, beter dan hijzelf. Hij is getuigen van een verkrachting en doodslag en deze gebeurtenis doet bij hem een levenslang trauma ontstaan t. o. v. zijn eigen sexualiteit.
En dan is er de uitgepuurde taal waarin hij schrijft, het juiste woord, niets teveel, geen woord te weinig, altijd zoekend naar de juiste formulering. Hier zal zijn dichterschap wel meespelen, wat mij doet besluiten zijn poëzie ter hand te nemen.

Lees meer

Door Nathalie Brouwers

op 18/09/2018

Debuutroman van een prachtige poëtische schoonheid

De Belgische dichter Charles Ducal, ook wel het pseudoniem voor Frans Dumortier, schreef met Kroniek van een verzonnen leven zijn romandebuut. In dit boek volgen we het al dan niet verzonnen leven van Remi Dessein op het katholieke Vlaamse platteland vanaf de jaren ’50 van de vorige eeuw waar schuldgevoel en plichtsbesef heersen. In het begin van het boek is hij een jongen, de primus van zijn klas. Op zijn eerste rapport als zesjarige haalt hij 100 op 100. Daarom zal hij ook voor de rest van zijn leven telkens het beste eisen van zichzelf. Dit trekt hij zelfs door in de vasten en in zijn verplichte huistaken op de familieboerderij. Ze worden zeer godvrezend en plichtsbewust opgevoed.

‘’Wat is liefde? Het is een akte die hij uit het hoofd opzegt naast de bank in de klas: ‘Mijn Heer en mijn God, ik bemin U bovenal, uit geheel mijn hart, uit geheel mijn ziel en uit al mijn krachten, omdat gij oneindig volmaakt en alle liefde waardig zijt. En ik bemin mijn naaste gelijk mijzelf, uit liefde tot U’.” (p. 21)

Maar als elfjarige maakt hij een trauma mee waarover hij nooit zal kunnen praten: voor zijn ogen ontrolt zich namelijk een verkrachting en een moord op een vrouw in de buurt van zijn dorp. En hij was nog wel stiekem buiten om een ‘verboden boekje’ te gaan zoeken. Dit trauma zal hij zijn hele leven bij zich dragen, ook zijn seksuele ontwikkeling wordt hierdoor ernstig verstoord. Hij keert zich nog heviger naar God toe om bij hem verlossing te vinden Seksualiteit is voor hem als puber iets van een lagere te verachten orde maar hij voelt de neiging wel en dit verwart hem danig.

We volgen Remi van jongen tot in zijn studentenjaren als hij naar de Katholieke Universiteit Leuven trekt om onder de hoede van een ‘heeroom’ Germaanse filologie te gaan studeren. Daar leert hij uiteindelijk de wereld buiten zijn dorp ook kennen: hij verliest zijn geloof in God en door een aantal medestudenten wordt hij in die woelige jaren ’60 in een revolutionaire studentenorganisatie meegesleurd. Zijn seksuele evolutie helt dan over naar de andere kant en hij geraakt verslaafd aan pornoboekjes. Maar hij heeft dan ook maar pas zijn eerste seksuele ervaring met een meisje. Hij leert tevens Joris kennen, die tijdens deze jaren zijn boezemvriend wordt. Joris helpt hem met schrijver te worden, maar als hij bij hem een bepaalde grens heeft overschreden, is ook deze vriendschap ten dode opgeschreven.

In het tweede deel springen we ineens over naar het leven van de 60-jarige Remi, een gezin met een zoon en kleinkinderen , 5 dichtbundels en een verzameld werk later en een net gepensioneerde leerkracht. Een ander leven begint voor hem. Nog steeds is hij aan porno verslaafd en heeft het internet dit dubbelleven voor hem vergemakkelijkt. Het is dan pas dat hij door een aantal confronterende ontmoetingen met zichzelf in het reine zal komen. Hij wordt onder andere geconfronteerd met zijn eigen oud geworden vader waarin hij zichzelf blijkt te herkennen. Eindelijk krijgt hij de kans om zichzelf te zijn en hoeft hij niet meer naar het hoogste te streven, kan hij zijn ‘verzonnen’ leven van zich afschudden.

Deze roman is van een prachtige poëtische schoonheid en achteraf bekeken toch ook heel indringend, ook al werkte het voor mij in het begin bevreemdende ‘vogelperspectief’ dat Remi volgt doorheen het boek, alsof de stem van de verteller hem volledig in zijn leven overschouwt, dit niet direct in de hand. Inderdaad kan je in dit perspectief best ook iets religieus zien hoewel dit niet noodzakelijk is.

Het boek geeft in een summiere vorm het leven van een man weer, die veel trekken vertoont van de auteur. Ook Ducal groeide op in de jaren 1950 op het Vlaamse platteland, studeerde in Leuven en sloot zich tijdens die jaren aan bij de Marxistisch-Leninistische beweging om later ook als leerkracht Nederlands te gaan werken. De thema’s schaamte, schuld, plichtsbesef, het loskomen van de thuissituatie, en het verliezen van God en de rebellie in die tijden zijn zeer goed beschreven in dit boek. Het zelf moeten invullen van alles wat tussen de twee delen van het boek gebeurd kan zijn, was wel een goede vondst. Het was eens iets anders dan een open einde, zo’n open middenstuk. Ducal mag kortom nog meer zulke prachtige ontroerende boeken schrijven.

“Het is de sterfelijkheid die licht weegt en die hij nu pas echt beseft. Anderen stierven, dat was normaal. Ze gingen dood omdat hij het zag, er notitie van nam. Hij was het gezichtspunt van waaruit hun dood zich voltrok. Onvoorstelbaar was maar één ding: dat dat gezichtspunt, dat centrum verdween.” (p. 153)

Lees meer

Door Cis Gommeren

op 14/05/2018

Ik heb veel affiniteit met de mens en de dichter Charles Ducal: we zijn generatiegenoten, beiden opgegroeid in een landelijk katholiek gezin in de jaren 50, verder 'gevormd' in een even katholiek college, Germaanse filologie gestudeerd in Leuven, les gegeven (met veel liefde voor literatuur en poëzie... alleen: hij is een schitterend dichter geworden!
Ik vind hem inderdaad één van onze grootste dichters, zowel formeel als inhoudelijk... maar als romancier valt hij me toch wat tegen. Het is wat te veel zwart-wit (met nadruk op het eerste adjectief) wat hij schrijft. Niet slecht, maar ook niet echt. Het is natuurlijk zo dat de hoofdpersoon een serieus trauma meedraagt (als kind getuige zijn van een verkrachting), maar dat gegeven is te veel ingebed in de levensloop van Remi (die zelf ook een gevierd dichter wordt). Ducal heeft er te veel ingeperst en dat slechts in 173 p. En de ultieme ommekeer gebeurt dan weer te haastig. Maar omdat ik hem een groot dichter vind en omdat een dichter zo geconcentreerd te werk gaat, ben ik mild gestemd en vond het zeker niet slecht.

Lees meer

Door Guy Doms

op 09/05/2018

Kroniek van een verzonnen leven is dan wel een kleine roman qua omvang, je krijgt evenwel een volwaardig en traumatisch levensverhaal voorgeschoteld. Een verhaal dat autobiografische gegevens bevat.

In Kroniek van een verzonnen leven is de dichter in Ducal prominent aanwezig. Raakvlakken met eerder dichtwerk zijn de thema’s die in de roman opduiken: innerlijke conflicten, persoonlijke en intieme thema’s, alsook sociale onderwerpen. In een opvallend toegankelijke taal neemt de auteur zijn lezers terug mee naar het verleden, naar het Vlaanderen vanaf de jaren vijftig. Een tijdperk waarin de plattelandsbewoners het stempel dragen van het katholieke geloof en van het plichtsbesef. Een broeierig en roerend verhaal met Remi als hoofdpersonage; een jongen die stamt uit een boerenfamilie. De relatie met zijn vader is typisch voor het klimaat van de jaren vijftig en zestig in katholiek Vlaanderen. Gezag en gehoorzaamheid zijn geen ijdele woorden ten huize Dessein.
Het boek heeft geen feelgood einde; een mens is immers een doodgewone sterveling, toch? Moeiteloos stap je als lezer in de roman die heel geloofwaardig overkomt. Een jongen die zich niet goed in zijn vel voelt; met alle gevolgen van dien. Een man die later een aantal ingrijpende ervaringen en ontmoetingen achter de rug heeft en zich dan afvraagt: wie ben ik eigenlijk? Eindelijk eens niet de eerste willen zijn; niet langer toegeven aan die idiote prestatiedrang. Dit alles wordt weergegeven in korte passages die een aantrekkelijk geheel vormen.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief