Een soort van liefde

Door Alicja Gescinska

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Na de dood van haar vader, een gerenommeerde professor Duitse cultuurgeschiedenis, staat Elisabeth voor de taak zijn huis leeg te maken. Doordat ze nooit goed met haar vader op kon schieten, lijkt deze opdracht aanvankelijk niet erg zwaar. Maar wanneer Elisabeth een brief ontvangt, geadresseerd aan haar vader, openen zich kamers van het verleden waarvan ze niets wist.
Elisabeth en Anna, twee vrouwen die elkaar nooit hebben gekend, blijken elkaars leven in een definitieve plooi gelegd te hebben. Het is te laat om dat te veranderen, maar misschien is het nog niet te laat om het te begrijpen.
Een soort van liefde vertelt het verhaal van vele soorten liefde: van een moeilijke liefde tussen vader en dochter, en van een onverhoedse liefde tussen een oudere professor en een jonge studente. Lichamelijk, geestelijk, hartstochtelijk of ingehouden, steeds is de liefde ongrijpbaar en ambivalent.
‘De tijd heeft littekenweefsel over mijn hart gevormd. Het is een andere pijn, een ander verdriet. Een mens verhuist in de tijd, weg van de kern van zijn droefenis, naar de periferie van de pijn, naar de leegte van het gemis. Missen is de voorstad van verdriet. Daar woon ik.’

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Dirk Verhofstadt

op 17/06/2018

Alicja Gescinska is een van onze meest beloftevolle filosofen. Nadat ze haar doctoraat behaalde aan de Universiteit van Gent, trok ze naar de Verenigde Staten waar ze les gaf aan het Amherst College in Massachusetts, een van de beste universiteiten in de wereld. In 2011 publiceerde ze haar boek De verovering van de vrijheid, een pleidooi voor positieve vrijheid, dat heel wat waardering kreeg en onder meer bekroond werd met de prijs van de Mens.nu als beste non fictie boek van de voorbije twee jaar. Nadien werkte ze als postdoc onderzoekster aan de Princeton University en publiceerde ze tal van teksten in diverse dag- en weekbladen.
In 2016 verscheen bij De Bezige Bij, enigszins verrassend, haar eerste roman Een soort van liefde. Het is een schot in de roos. Alicja Gescinska gebruikt het Nederlands naast haar eerste taal Pools, en gebruikstaal Engels, en demonstreert daarmee haar enorme taalvaardigheid. En dan nog over een onderwerp dat helemaal niet voor de hand ligt. De liefde. Wie of wat kan daar nog iets aan toevoegen? Zijn er nog onontgonnen invalshoeken over een onderwerp dat zo vaak beschreven en bestudeerd werd? Jazeker, Gescinska slaagt erin om het begrip liefde in diverse lagen te gebruiken en op die manier een originele invalshoek te vinden voor haar verhaal.
Een soort van liefde gaat over de onmogelijke band tussen een dochter en haar overleden vader, en tegelijk over de aantrekkingskracht tussen een jonge studente en haar professor. En ja, het gaat bij de man over dezelfde persoon. Kan een oudere professor die in zijn relatie geen affectie meer voelt toch nog liefde voelen? En kan een jonge studente die de kans heeft op tal van leuke relaties, de weg inslaan van een op het eerste zicht onmogelijke liefde met een veel oudere man? Ja, het kan. En juist dat intrigeert de lezer. Hoe zullen ze elkaar ‘verstaan’? En is een dergelijke liefde wel oprecht en gemeend? Gescinska weeft er een verhaal rond, maar haar uitkomst is bijzonder helder: ja, het kan.
Maar wat dan met de relatie van de oude, overleden man, en zijn dochter? Zij heeft eerst geen enkele band meer met haar vader en wenst die ook niet meer te hebben. Gaandeweg begint ze te beseffen dat haar vader geen outlaw was, maar een man van vlees en bloed. Iemand die zijn hele leven hunkerde naar liefde met en voor zijn naasten. Maar als je dat beseft, ben je allicht reeds te oud. In die zin schakelt Gescinska onvermijdelijk van heden naar verleden en toekomst. Een soort van liefde is dan ook een prachtig boek, maar niet voor wie er een richtlijn hoopt uit te puren. Liefde is hoogst persoonlijk, en niemand kan het sturen of bepalen. De hoofdpersonen uit Een soort van liefde hopen het misschien, maar zijn er zich van bewust dat ze er uiteindelijk alleen voor staan.
‘De liefde is de toestand waarin de mens de dingen het meest ziet zoals ze niet zijn,’ zei Friedrich Nietzsche. Dat lijkt me ook de essentie van de roman van Alicja Gescinska. Mensen zien elkaar graag, maar dan wel elk op hun manier, geheel persoonlijk en uniek. De realiteit is genuanceerder, en net dat heeft Gescinska zo goed beschreven. Over een jonge vrouw die zich volledig blootgeeft, maar tegelijk beseft dat ze afstand doet van haar lichamelijkheid. En een dochter die gaandeweg beseft dat haar vader eigenlijk een hele liefdevolle man was. Dit boek is een parel en verdient dan ook alle aandacht. Omdat het ons doet nadenken over de essentie van het leven: met wie wil ik de rest van mijn leven doorbrengen, al is dat door de grillen van het lot niet altijd mogelijk.

Recensie door Dirk Verhofstadt

Lees meer

Door Yveline Bernard

op 31/05/2018

Heel mooie taal, mooie roman

Lees meer

Door Luce Vanwezemael

op 24/05/2018

Verhaal over liefde tussen prof en student maar ook tussen vader en dochter. Met een beklijvend einde.

Lees meer

Door Debora Lippens

op 10/05/2018

Een leuk boek om te lezen. Goed geschreven.

Lees meer

Door Tijs Verstraete

op 03/05/2018

Twee levens die op het eerste zicht niks met elkaar gemeen hebben zijn door het lot verbonden. In "Een soort van liefde" laat Alicja Gescinska zien dat ze de filosofie kan verbinden met het schrijven van een vlotte roman. Een prachtdebuut!

Lees meer
Meer recensies tonen
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief