De meisjes

Door Emma Cline

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd

Californië, 1969. De veertienjarige Evie is sinds de scheiding van haar ouders neerslachtig en rusteloos. Aan het begin van de zomer maakt ze kennis met een groepje jonge vrouwen, die alles belichamen wat ze zelf zou willen zijn: zorgeloos, onafhankelijk en, vóór alles, vrij. Ze raakt bevriend met de negentienjarige Suzanne, die zich zusterlijk over haar ontfermt. Eindelijk ziet iemand haar staan. Evie sluit zich aan bij de commune waar Suzanne woont, en net als de andere meisjes raakt ze al snel in de ban van diens charismatische maar meedogenloze leider. Langzaam maar onherroepelijk stevent de zomer af op een gewelddadige climax.

De meisjes is een trefzeker debuut, een klassieke coming of age-roman over een meisje dat hunkert naar liefde en erkenning, en een overtuigend verhaal over de werking van macht.

Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceert.

'Emma Cline is een waanzinnig goede schrijver. Je kunt de personages in de roman haast aanraken en ruiken, zo waarachtig zijn ze' Roos van Rijswijk in NRC Handelsblad *****

'De meisjes heeft niet alleen een sensationeel onderwerp, maar is ook in fonkelende zinnen geschreven. Cline's onverwachte vergelijkingen nestelen zich direct in je brein' de Volkskrant

'Deze roman breekt je hart en blaast je omver' Lena Dunham

'De meisjes is een onwezenlijk mooi boek - met een superbe taalbeheersing, slim geschuif met vertelstandpunten en een rijke beeldtaal die om verfilming schrééuwt' HUMO ****

'De meisjes is net zo'n uitzonderlijk sterk debuut als eertijds Donna Tartts De verborgen geschiedenis' Jeroen Vullings in Vrij Nederland

'Emma Cline is een frisse, onstuimige stem in de Amerikaanse letteren' Elsevier ****

'De meisjes is een briljante, intense en hartstochtelijke roman. Zeer imposant' Richard Ford

'Ik weet niet wat indrukwekkender is: Emma Cline's kennis van de menselijke geest of haar meesterlijke taalbeheersing' Mark Haddon

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Nathalie Brouwers

op 18/09/2018

Dit boek en de daarbij horende hype dateren van 2016. Soms is het niet slecht om te wachten om zo’n boek later te lezen. Emma Cline neemt ons hierin mee naar de hippe jaren ’70 van de twintigste eeuw in Californië en evoceert de tijd van de Manson Family, de Beach boys, de Beatles, enz.

De volwassen Evie Boyd kijkt in het heden terug naar die tijd, toen ze een 14-jarige onbeholpen, onmachtige en onzekere tiener was die haar weg probeerde te vinden in een wereld waarin haar ouders gescheiden zijn en ze amper vrienden heeft, en dan nog eens op internaat wordt gestuurd. Alleen gelaten door haar enige vriendin van vroeger, Connie, loopt ze op straat 3 meisjes tegen het lijf naar wie ze opkijkt vanwege hun volmaakte onverschilligheid voor de maatschappij, en valt ze direct op de donkere Suzanne, voor wie ze direct een hevige verliefdheid of zelfs idolatrie ontwikkelt.

Deze drie meisjes wonen in een soort commune op een verlaten ranch in de buurt, en zijn in de ban geraakt van Russell, hun ‘sekte’-leider, die probeert een muzikale carrière op poten te zetten. In de commune wonen vele meisjes samen, en zijn ook de kinderen die vanwege de seksuele relaties van de meisjes met Russell geboren zijn, ongeveer ‘gemeenschappelijk goed’. Het brengt een samenhorigheids- en solidariteitsgevoel te weeg; de meisjes gaan samen op rooftocht om voedsel en andere basisspullen te pakken te krijgen om het samen hokken leefbaar te houden. De ‘gewone maatschappij’ wordt volledig de rug toegekeerd omdat ze zich er niet welkom voelen. Evie komt aanvankelijk mee met Suzanne, maar kan toch nog naar haar moeder terug als ze het nodig vindt.

Een bevriende muzikant, Mitch, komt soms bij de kampeerders op de ranch op bezoek om samen met Russel gitaar te spelen, en heeft hem beloofd een opname in een studio voor hem te kunnen regelen. Als Mitch Russell niet kan helpen met door te breken, wil Russell met zijn meisjes zich op hem wreken. Evie houdt net genoeg afstand van Suzanne en de andere leden van de sekte om niet volledig meegezogen te worden in hun verdere lot. In een soort epiloog wordt het lot van de diverse personages namelijk verder uit de doeken gedaan.

Het verhaal heeft veel weg van de Charles Manson – zaak, die de leider was van een vergelijkbare sekte waarvan de leden zich wreekten door het huis van de Amerikaanse actrice Sharon Tate binnen te vallen en daar verschillende moorden te plegen. Er zijn zeker een hoop verschillen te duiden tussen het boek dat Cline schreef en deze zaak, waardoor je ook zonder op de hoogte te zijn van de Manson – zaak (zoals ik het was) kan mee beleven hoe de zoektocht van een onschuldige tiener uit de hand kan lopen als er zich in de buurt een groepsvorming bevindt gebaseerd op een niet-kritische, individu-opslokkende personenverering, en als je geen andere basis hebt om op terug te vallen. Daarom ook ga je je niet direct verdiepen in een boek door het te gaan vergelijken met een feitenrelaas dat je niet kent natuurlijk.

Door de link te leggen echter wordt er natuurlijk een bepaalde spanning opgebouwd naar een aantal misdaden waarvan je verwacht dat die gaan gebeuren, en heb je een begin van een psychologische thriller. Deze roman is echter geen thriller geworden, omdat de focus ligt op het opgroeien van onzekere, losbandige tieners die toevallig het ‘geluk’ hebben in de buurt van een sekte te wonen. Een grote herkenbaarheid veroorzaakt zulke setting toch ook niet echt.

In het begin van het verhaal verblijft Evie in een verlaten huis van een vriend van haar. Ze wordt verrast door het bezoek van diens zoon, Julian en zijn liefje; de eerste is vandaar uit bezig met wat drugs te verhandelen, en zo krijgt Evie even tijd om met Sasha nader kennis te maken. Omdat Julian zich herinnerde dat Evie had opgetrokken met de leden van de sekte die in zijn jeugd zo’n opzienbarend nieuws veroorzaakt hadden, vragen hij en zijn vriendin naar verdere details over hoe zij dit beleefd heeft. Dit veroorzaakt dan de flashbacks bij Evie naar haar verleden. De gebeurtenissen uit haar jeugd maken deel uit van één en hetzelfde lange verhaal, in een iet of wat chronologische vorm verteld. Het hedendaagse verhaal van Evie heeft echter niet veel om het lijf en krijgt bovendien ook geen echt einde. Welke conclusie Evie uiteindelijk uit haar verleden trekt, blijft eerder vaag voor de lezer, en houdt dus een open einde in.

Al bij al vond ik dit een vrij gemiddelde roman over volwassenwording die bij mij geen grote gevoelens veroorzaakte. Het verhaal over de sekte bleef voor mij daarvoor te veel op afstand. Niet dat Cline niet kan schrijven: haar taal is mooi, helder en heeft stijl. De appreciatie van een boek hangt natuurlijk ook altijd samen met het moment waarop en de snelheid waarmee je het leest. Dit boek stond misschien wat te geprangd ingepland om goed te lezen, hoewel ik betwijfel of ik anders meer meegesleept zou zijn geweest.

Lees meer

Door peggy

op 21/05/2018

De gruwelijke afloop is gekend. Daar gaat het niet om. Het boek is vooral heel pakkend omdat elk normaal pubermeisje meegesleept zou kunnen worden voor een beetje aandacht en liefde, als een onwezenlijk mooi sprookje.....

Lees meer

Door cathérine vanderbeken

op 30/04/2018

wat een prachtige taal. en een bijzondere wending.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief