De hemel is altijd paars

Door Sholeh Rezazadeh

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd

De hemel is altijd paars van Sholeh Rezazadeh is een poëtische debuutroman van een groot literair talent.

Arghavan is een jonge Iraanse vrouw die nog maar kort in Nederland woont. Terwijl ze worstelt om een nieuw leven op te bouwen, wordt ze geplaagd door herinneringen aan haar jeugd in Iran. Een jeugd die paradijselijk begon maar een negatieve wending nam toen haar moeder van de ene op de andere dag vertrok en haar vader, haar steun en toeverlaat, verslaafd raakte aan opium. Ze nam daarop een radicaal besluit: ze liet het rauwe, bergachtige landschap van Iran definitief achter zich en vertrok naar het platste land ter wereld: Nederland. Arghavan werkt in een tweedehandswinkel in Amsterdam, waar ze bevriend raakt met sommige klanten, zoals met Anna, een dove danseres, en de oude Johan, die het geluid van bomen opneemt. Ze verwondert zich over dit land waar iedereen haast heeft en waar het onmogelijk lijkt om met de ander verbonden te zijn. Dan wordt ze verliefd op Mees, een jonge muzikant, die haar wereld volkomen op z’n kop zet.

De hemel is altijd paars van Sholeh Rezazadeh is een zinnelijke roman over liefde en verlangen, over herinneringen en over de vraag of je de ander ooit echt kunt kennen.

Winnaar van de Bronzen Uil Publieksprijs 2021.

'Ze voegt een zinnelijke, melodieuze maar ook breekbare dimensie toe aan het Nederlands.' - Radio 1, Podcast Groen Gebladerte

'Met poëtische zinnen in een hechte compositie schept Sholeh Rezazadeh in nog geen tweehonderd bladzijden vele werelden.' – Het Parool

'Haar taalgebruik is onwaarschijnlijk mooi... Hoe ze in deze roman het ritme van de taal gebruikt, doet me denken aan Lieke Marsman, de dichter des vaderlands.' – Boekenraad de Volkskrant

'Met haar roman laat Rezazadeh zien hoe bijzonder het gewone leven is.' - Friesch Dagblad

'Een boek waar we naar uitkijken.' – Flow

'Een nieuw geluid. Sholeh Rezazadeh schrijft mooi. En sterk.' – Kader Abdolah (auteur)

‘[…] prachtig boek, poëtisch en triest van Sholeh Rezazadeh, De hemel is altijd paars, want schrijven in een andere taal wat zij deed in dit debuut dat is toch ook iets van een metamorfose. Je laat iets achter en je begint iets nieuws. Zeer de moeite waard trouwens. Klein maar heel fijn.’ – Lex Bohlmeijer in Passaggio

Unaniem verkozen tot boek van de maand mei door het AD-boekenpanel:

'Rezazadeh ontroert. Ze bezit de gave van dankbaarheid en verwondering, en zie daardoor het waardevolle van kleine dingen.' – Erna Staal in het Algemeen Dagblad

'De geur van een kop thee, de kleur van de maaltijden die ze bereidt: ze beschrijft het allemaal even poëtisch zonder hoogdravend te zijn.' – Olaf Tichelaar in het Algemeen Dagblad

'Rezazadeh spreekt alle zintuigen van de lezers aan.' – Debbie van der Zande in het Algemeen Dagblad

'Hoewel de hoofdpersoon haar vader en moeder verliest en de liefde moeizaam verloopt, is De hemel is altijd paars een positief boek. Het overstijgt alle genres.' – Anthoni Fierloos in het Algemeen Dagblad

‘Prachtig.’ – 8weekly

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Sofie De Braekeleer

op 24/11/2021

Wat een pareltje is dit kleine maar fijne boekje. De schrijfster is een Iraanse die in 2015 naar Nederland kwam waar ze niet stilzat. In 2018 won ze reeds de Agora Lettera Schrijfwedstrijd voor proza en in 2019 de El Hizjra Literatuurprijs voor poëzie. Poëzie: dat woord moet u onthouden. De hemel is altijd paars is haar debuutroman en de poëzie stroomt doorheen het boek. Rezazadeh bekijkt de wereld met al haar zintuigen tegelijk. De taal is een feest. Ik begon met het opschrijven van mooie zinnen, maar na een paar pagina’s notities gaf ik het op, het waren er simpelweg te veel! Hoewel dit boek slechts 180 pagina’s telt, doet het je versteld staan van de schoonheid van de wereld. Het hoofdpersonage, de jonge vrouw Arghavan, is een gevoelige ziel. Ze is recent naar Nederland verhuisd en verkoopt daar tweedehands spullen. Ze doet haar job met hart en ziel en verzint verhalen achter de spullen. Die verhalen vertelt ze als de klanten tijd hebben om te luisteren. Maar die tijd ontbreekt vaak in Nederland. Arghavan stelt verbaasd vast dat de tijd in Nederland het belangrijkste is wat er is. Je mag tijd alleen voor belangrijke mensen reserveren en de belangrijkste persoon die jouw tijd waard is, ben je zelf. In Iran was de tijd een gemakkelijk geschenk om aan iemand te geven of van iemand te vragen.
De afstandelijkere levenshouding die in Nederland heerst, zorgt ervoor dat ze zich eenzaam voelt. Als ze in de metro huilt, is ze niet bang dat iemand dat zal zien, want iedereen zit toch naar zijn telefoon te kijken. Ik denk dat ik mag stellen dat vele van Rezazadehs observaties over Nederland ook over België en bij uitbreiding over ‘het Westen’ hadden kunnen gaan. En die observaties doen je nadenken. De schrijfster is niet scherp of cynisch, ze stelt de zaken poëtisch, maar ze toont je wel waarheden over jezelf waar je niet altijd bij stil staat.
Arghavan probeert zich ondanks de cultuurverschillen zo goed mogelijk aan te passen aan Nederland. Ze mist het tactiele in haar relaties met mensen, maar heeft geaccepteerd dat je vreemden niet mag omarmen of een kus op de wang geven, dat een blik van warmte moet volstaan. Gelukkig vindt ze in klanten Anna en Johan gelijkgestemde zielen die haar ideeën en zienswijze delen, of op zijn minst begrijpen.
Bomen, bergen en natuur spelen een belangrijke rol in Arghavans leven. Ze zoekt geregeld troost bij de schors van een boom en denkt terug aan de ‘gerimpelde nek van de berg’, de sneeuw die ‘als een wond was op hun hoofd’.
Als ze langs de grachten van Amsterdam fietst, is het voor haar alsof de grachten de aders zijn van een grote hand waarover ze fietst. Alledaagse dingen worden bij Arghavan buitengewoon. Ze sluit haar ogen en hoort de tram- en fietsbellen. Ze voelt zich achterop de fiets alsof ze surft of als een koningin van een rijk en ziet daarna hoe haar troon zich over de golven verwijdert. Ze geeft de planten water tot ze er blijer uitzien. De maan leunt vermoeid tegen het zwarte kussen van de hemel en de duiven geven slordige applausjes.
Doorheen het boek komen we te weten hoe haar jeugd door de verslaving van haar vader en het vertrek van haar moeder bemoeilijkt werd. Ze draagt dat verdriet nog met zich mee in Nederland. Daar worden haar liefde voor de jonge muzikant Mees en haar vriendschap met danseres Anna en de oude Johan die met bomen praat, weer een volgende stap in haar leven.
Het boek is niet alleen een spiegel waarin we onze cultuur door de ogen van iemand van een andere cultuur zien, maar ook een relaas over de worsteling die hoogsensitieve mensen hebben om zich in de wereld staande te houden. Een van de mooiste zinnen van het boek luidt dan ook: Mijn vader zei altijd dat het leven en de wereld mooier worden door de gevoelige mensen, door dichters, schilders, maar er zijn bijna geen gevoelige mensen voor wie de wereld een mooie en makkelijke plek is.
Toch maakt het boek je niet verdrietig. Arghavan besluit de ‘boom in mij niet langer in de giftige grond te laten wortelen.’ Een duik in dit kleinood is een binnentreden in de wereld gezien door de ogen van een dromer, een poëet.

Lees meer

Door Alexandra Peeters

op 11/07/2021

Laat ik beginnen met zeggen dat deze hardcover uiterlijk al heel mooi is. Zijn jasje, die kleuren, de overgang, de gebouwen. Het plaatje klopt. Wanneer je zijn jasje uit doet krijg je een van de mooiste kleuren paars die ik ooit al zag. En dat is je eerste grote hint dat je een pareltje van een boek ik je handen hebt.

Dit is de debuutroman van Sholeh en ze legt de lat voor een volgend boek extreem hoog. Dit boek is zó mooi. Niet alleen de poëtische en beeldende schrijfstijl van de auteur grijpt je meteen, ook het verhaal dat ze je brengt met dit boek grijpt je naar de strot.

‘De weiden en groene velden die langsglijden herinneren me eraan dat ik reis. Van de ene stad naar de andere. Van de ene mens naar de andere.’

Sholeh claimed je gedachten en gevoelens vanaf de eerste pagina met dit boek. Je kan gewoon niet anders dan verder lezen. Genietend van die mooie woorden en zinnen hoop je dat je het zo lang mogelijk kan uitstellen om dit boek helemaal uit te lezen.

‘De grote bruine vlekken op zijn handen doen me heel even aan mijn vader denken. Ik herinner me zijn handen heel goed, ze pakten me op, brachten me omhoog en zetten mij op de schommel.’

Het hoofdpersonage zit meteen onder je huid. Hoe ze leeft en denkt in Amsterdam, hoe ze leefde en dacht in Iran. Haar vader, haar held, totdat... Ze is zo een mooi mens, getroebleerd op sommige momenten maar ik zou haar zo als vriendin naast me willen hebben en heb haar zelfs al in mijn hart gesloten.

Dit is zo een boek dat je aan iedereen cadeau zou willen doen, een boek waarvan je zegt ‘lees het, je gaat het je niet beklagen.’ Een ijzersterke, bijzonder mooie (debuut)roman. Met slecht een 200-tal pagina’s krijg je een uiterst compleet boek. Ik kijk nu al uit naar verder werk van deze auteur. Bedankt Sholeh voor dit boek.

Lees meer

Door Ken V

op 04/05/2021

Een Iraans meisje laat haar geboorteland achter en probeert zich te nestelen in Amsterdam. In dit 'kille' land is het moeilijk vertoeven voor een (over)gevoelige en romantische ziel. Haar mooie, liefdevolle, maar ook kwetsbare kijk op alles eindigt vaak in pijn of teleurstelling. Zou alles niet makkelijker zijn, moest ze haar eigenheid opgeven? Een trage, poëtische en dromerige roman waarin je rustig kan wegzinken. Een heel mooi debuut. Benieuwd naar meer.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief