De website langzullenwelezen.be gaat begin volgend jaar offline en de informatie wordt sinds 1 november niet meer aangevuld. Wil je op de hoogte blijven van het laatste boekennieuws uit de VRT-programma's en leestips ontvangen? Schrijf je dan hier in voor de wekelijkse nieuwsbrief.

De geschiedenis van mijn seksualiteit

Door Tobi Lakmaker

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
'De geschiedenis van mijn seksualiteit luidt: dat ik altijd op zoek ben geweest naar iemand die de deuren en ramen zou sluiten, zou zeggen: en nu is het goed. Meer concreet viel ik eerst op mannen en toen op vrouwen, natuurlijk altijd al op vrouwen, op Muriël de roodharige bijlesdocente met de lange benen, op wie niet, maar ik hield mijn ogen of iets anders erg cruciaals ongeopend. Dat doet ook eigenlijk weinig ter zake.'
De geschiedenis van mijn seksualiteit is het messcherpe en onconventionele romandebuut van Tobi Lakmaker, ooit tot muze verklaard en later tot lesbische fundamentalist. Een essentieel werk, gedurfder geschreven dan Frenkie de Jong voetbalt. Over het genie dat Tobi Lakmaker is, was of had moeten zijn.
'Sofie Lakmaker en Lil' Kleine delen een brutaal soort eenzaamheid.' – Kees de Koning
Tobi Lakmaker (1994) schrijft columns voor De Groene Amsterdammer en LINDA.meiden. Na korte tijd Russisch en literatuurwetenschap gestudeerd te hebben rondde hij in 2018 zijn opleiding filosofie af.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Sofie De Braekeleer

op 24/11/2021

Dit boek heeft een verfrissende lay-out: de inhoudstafel toont de hoofdstukken met hun paginanummer op een horizontale tijdlijn. Dit is een leuk bedachte visualisatie van de titel. Het toont onmiddellijk al aan dat we hier een origineel boek kunnen verwachten. Die verwachting wordt ruimschoots ingevuld. Het boek is verfrissend en vaak grappig. Brutaal met momenten en soms scherp, maar daarbij schuwt de schrijfster/schrijver ook niet om zichzelf kritisch te bekijken.
‘Schrijfster/schrijver’ omdat Lakmaker sinds de vijfde druk als ‘Tobi Lakmaker’ op de omslag staat, daar waar op mijn versie van het boek nog de vroegere naam van de auteur staat. Uit een interview met de auteur (https://www.vpro.nl/programmas/de-roze-revolutie/lees/tobi-lakmaker-over-identiteit.html) blijkt dat die niet echt een keuze wil maken voor ‘hen’ als verwijzing naar een non-binaire identiteit, maar zichzelf beschouwt als iemand die een beetje tussen alles in zit. Ik kies vanaf hier ‘hij’ en ‘zijn’ om naar de auteur te verwijzen, waarbij ik daarmee in alle neutraliteit en respect de auteur als mens bedoel in al zijn/haar/hun waardigheid en welzijn.
De auteur sprankelt doorheen de tekst die bol staat van de scherpzinnige observaties. Zo wilde Lakmaker vroeger een genie ‘worden’, maar kwam hij tot het besef dat je een genie niet ‘wordt’ maar ‘bent’ (of niet). Als hij iemands muze moet zijn, dan graag een muze die slaapt en snurkt.
Soms komt er enige kritiek op mensen met naam en toenaam, maar die mensen zijn dan wel reeds gestorven en/of de kritiek is zo ‘over the top’ dat de ironie ervan wel duidelijk is.
Doorheen het relaas van de eigen geschiedenis stuitert de geest van Lakmaker als een zich immer uitbreidende mindmap alle kanten op. Er komen observaties over de commercialisering van musea die hip moeten zijn, de dure prijzen van cocktails in cocktailbars en dat zijn broer -die van mening is dat je vrouwen mee uitvraagt naar cocktailbars voor een afspraakje- dààrom dus zo zelden een vriendin heeft: het is gewoon niet betaalbaar op die manier. Over dat seksualiteit is als een waterleiding. Dat als de lezer het niet begrijpt, dat is omdat hij geen filosofie gestudeerd heeft zoals hij. Dat filosofen verbanden leren zien die er niet zijn en dat filosofen daarom geen werk vinden: “de wereld werkt liever met bestaande verbanden, waar iedereen het allang over eens is.”
Op pagina 40 raakt Lakmaker mij met zijn relaas over lachen met minderheden. Hij vertelt dat hij in zijn hoedanigheid van hetero vrouw meelachte met zijn vriend, toen die lesbische vrouwen op de korrel nam. Hij legt uit dat hij later ontdekte dat die humor voor de ontvangende partij nooit grappig voelt en dat het vaak dezelfde partij blijkt te zijn die de eeuwig ontvangende partij is.
Ook raak is het relaas over de dronken ontboezemingen van een meisje dat denkt op vrouwen te vallen. Waarna ze de volgende dag komt zeggen ‘vergeet het’ en “Ik heb het er met Berend over gehad, en we konden er eigenlijk wel om lachen”. Dat soort situaties beschrijft Lakmaker zo beeldend, dat je je mee aangevallen voelt, mee gekwetst voelt.
Soms komen er prachtige mantra’s voorbij, zoals op p. 49 waar ik de mooie, rake zin tegenkwam “Ik dacht toen dat het ging beginnen. Pas later begreep ik dat het nooit begint, het er alleen even is - geluk.” Dat heb je bij dit boek, het ene moment schud je je hoofd, omdat het toch wel behoorlijk brutaal is, het volgende moment grinnik je, of hou je even halt om een zin te herlezen omdat hij zo mooi en raak is.
Ga dit boek lezen als je verrast wil worden, af en toe wil grinniken, aangeraakt worden door een stukje poëzie, je hoofd schudden om de vergelijkingen tussen Denen en Nederlanders, over hoe de voetbalstijl van iemand uit het Ajaxteam op Lakmakers schrijfstijl lijkt, tips krijgen over of je nu wel of niet Russisch moet gaan studeren of Literatuurwetenschappen, over hoe je binnengeraakt bij een uitgeverij, …
Lakmaker durft zich ook kwetsbaar op te stellen. Pijn wordt niet geschuwd: anorexia, depressie, kanker, hoe moeilijk je aan je moeder vertelt dat je ‘minder meisje en meer jongen’ wil worden als ze je steevast ‘meisje’ noemt, … Alles komt aan bod. Maar uit Lakmakers hele zoektocht naar zichzelf blijven bij mij vooral de volgende twee vaststellingen nazinderen:
“Het komt goed, ook als het niet goed komt”
en
dat het wel goed zou komen met hem, ondanks zijn intens hoofd en zijn angst
En daar kunnen we alleen maar blij mee zijn.

Lees meer

Door Karen Vanholzaets

op 01/07/2021

Tja, het kan aan mij liggen, maar ik had na het lezen van haar columns hogere verwachtingen (kan gebeuren). Het leest natuurlijk als een trein, maar de toon is zo laconiek en het tussendoor zo bejubelde ‘neersabelen van de grote namen’ (vb. Arnon Grunberg, waar ze als insider iets over vertelt of bv. haar ex, ook een schrijver) beviel mij eigenlijk niet. Ik had een oprechtere toon verwacht op basis van haar columns, die wel heel raak en treffend geschreven zijn. Het laatste hoofdstuk verklaart natuurlijk veel over deze schijnbare onverschilligheid, maar ik heb de indruk dat ze het geheel toch in een te literaire saus heeft willen dompelen (in een voorpublicatie van wat later dit boek zou worden (Das Mag-bundel) was de toon toch nog minder aanwezig) en voor mij zorgt dat er wel voor dat de echtere, diepere gevoelens minder aanwezig zijn. En als lezer ben je (ik althans) daar toch wel wat naar op zoek. Maar goed, Sofie Lakmaker heeft voor dit perspectief gekozen, wat zeker te begrijpen is in een coming of age. Had ze een ander perspectief gekozen, vanuit de persoon die ze intussen misschien is, had het verhaal -voor mij alvast- wel waarachtiger geklonken. Hopelijk gebruikt ze haar huidige stem wel in een volgend boek, en wordt dit -zoals iemand anders hier schrijft- inderdaad haar eerste echte proza-meesterwerk.

Lees meer

Door Ria Delaere

op 18/05/2021

Sofie Lakmaker geeft in haar debuutroman op een sublieme wijze haar zoektocht als tiener en jongvolwassene weer, een zoektocht om wat meer te mogen worden wie ze wil zijn. Ze stelt zich open naar de lezer en schrijft vlotjes, spontaan, lief, gevoelsvol, verklarend en soms grappig. Ze zegt waarom ze zus of zo over anderen of situaties denkt. Wat dit met haar doet. Hoe ze twijfelt. Hoe ze wordt omringd. Hoe ze liefheeft. Hoe ze zich eenzaam voelt en onbegrepen. Hoe ze toch verder gaat. Ik zie uit naar haar volgend boek.

Lees meer

Door Erik Jacobs

op 07/05/2021

Grappig, meeslepend, in 1 ruk uit is veelgehoord bij dit super gehyped boek.
Klopt wel gedeeltelijk. Ik heb het bijvoorbeeld niet in 1 keer uitgelezen.
Bij sommige dingen moet je wel wat langer nadenken dan 5 seconden.
Het helpt denk ik wel dat je zelf een beetje een hoek af hebt.

Ik heb wel de mooiste zin ooit gelezen: "Ik houd niet meer van je, maar ik zal de rest van mijn leven een oneindige tederheid voor je voelen"
Die is dan wel gepikt en vrij vertaald uit de film 'La vie d'Adele', waar hij in het Frans nog mooier is.

Al bij al echt wel grappig soms, echt wel droevig soms ook. De hype waard: ook soms.

Leuk dat ze haar meesterwerk nog even uitstelt; kunnen we er alleen maar reikhalzend naar uitkijken.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief