Wat anderen schrijven over dit boek

Door Ivan Colman

op 08/02/2022

De geheugenpolitie is een wat rare roman. Het vergt van de lezer een soort actieve betrokkeheid om vele dingen van een kader te voorzien. Maar belangrijke vragen blijven onbeantwoord. Het waarom, door wie en hoe bijvoorbeeld worden niet ingevuld. Soms neigt het boek naar een teveel open laten voor de lezer. Dat is niet erg, maar maakte het voor mij een “traag” boek doordat lezen werd afgewisseld met mijmeringen over de opgeroepen vragen.

Ogawa schreef het boek in een nuchtere doch poëtische stijl. Soms aantrekkelijk maar niet altijd overtuigend voor mij persoonlijk.

Ook de sterkte van het verhaal is dubio. Doch de keuze van de schrijfster om de stilstand in de verhaallijn als symbool voor de achteruitgang van haar (en de rest van de eilandbewoners hun) geheugen is weldegelijk een aparte aanpak die niet bijdraagt aan het wervelende van de roman.

Iedereen ziet in Ogawa’s roman een reflectie op totalitarisme en stil verzet. Dat is het ook enigszins, maar ikzelf zag er een parabel in van het leven. Sinds onze geboorte moeten wij afscheid nemen. Van ons speelgoed in de kindertijd, door de consequenties van de keuzes die we maken, later door de ongemakken van de leeftijd,…door het leven zelf. Als we het zo bekijken is dit een hoogst originele roman met dystopisch randje erbij. En het vormt ook een perfect uitgangspunt om het wat “vreemde” einde op een perfecte manier in de roman te integreren. Het einde waar het nevenverhaal, de roman van het hoofdpersonage, zich totaal vermengt met het hoofdverhaal. En waar de de stem (van de fantasie ?) het uiteindelijk ook begeeft zodat het einde onafwendbaar is en alleen de vraag blijft…gaan we iets achterlaten en zal iemand zich dat dan nog herinneren. Wat een fenomenaal aangrijpend einde van deze roman !

Ondanks de inherente traagheid van dit boek geef ik 4 en halve ster (afgerond naar 5) .

Lees meer

Door Rie Bierwerts

op 18/07/2021

Wetende dat alles vergankelijk is, is dit verhaal zeer beklemmend en confronterend in onze dagelijkse actualiteit. Wij hebben nog onze herinneringen, maar in dit boek zijn deze zelfs verboden. Laat ons hopen dat het verhaal van deze schrijfster sciencefiction blijft...leest zeer vlot maar echt vrolijk wordt je niet van dit verhaal. Toch blijf je geboeid verder lezen.

Lees meer

Door Rudy BLOM

op 27/04/2021

Een boek om helemaal niet vrolijk van te worden. Het laat u nadenken over uw herinneringen. Want in dit boek zijn herinneringen verboden en worden ze niet alleen geweerd, maar door de geheugenjagers opgespoord. Mensen moeten onderduiken en worden weggevoerd naar een onbekende bestemming en keren nooit meer terug.
Het boek leest heel vlot en je wil verder met het verhaal want hoe loopt dit af? Een boek over verlies en vergeten, over woorden die herinneren en verhalen die moeten blijven bestaan.
Indrukwekkend wat de auteur hier toch schrijft.

Lees meer

Door Saskia imbert

op 06/04/2021

“Lang voordat jij werd geboren waren hier veel meer dingen. We hadden een overvloed aan van alles en nog wat: doorzichtige dingen, geurige dingen, fladderende dingen, glanzende dingen… Allemaal prachtige dingen, die jij je niet eens kunt voorstellen.”

Ik las eerder al De huishoudster en de professor van de Japanse auteur Yoko Ogawa, een bijzonder mooi verhaal. Maar De Geheugenpolitie heeft mijn verwachtingen ruim overtroffen. Deze dystopische roman werd reeds in 1994 geschreven en recent vertaald. Dit boek verdiende een plaats op de shortlist van de National Book Award for Translated Literature in 2019 en op de shortlist van de International Booker Prize in 2020.

De geheugenpolitie speelt zich af op een onbenoemd eiland. Het verhaal wordt verteld door een vrouw, ook haar naam wordt nooit genoemd. In het eerste hoofdstuk blikt ze terug op haar kindertijd. Haar moeder, een beeldhouwster, bewaart in de kelder in kleine lades bijzondere dingen. Een lint, parfum, een smaragd,… Waarom herkent de dochter deze dingen niet? Al deze zaken zijn reeds door de geheugenpolitie gewist. Bij een uitwissing verdwijnt er iets uit het leven én ook uit het geheugen. Maar enkele mensen, zoals de moeder, blijven al de gewiste dingen wél herinneren. Zij worden door de geheugenpolitie opgespoord en vervolgd.

De moeder werd vijftien jaar geleden opgepakt en kort nadien kreeg de familie het bericht dat ze was gestorven. Nu woont de dochter alleen in het ouderlijke huis. Want ook haar vader is inmiddels overleden.

“In feite is iedereen, ikzelf inbegrepen, in staat allerlei zaken eenvoudigweg te vergeten. Het lijkt alsof dit eiland alleen kan drijven op een uitdijende zee van leegte.”

Vanaf het begin was ik gefascineerd door het verhaal én door de schrijfstijl. De opbouw verloopt rustig, maar wordt langzaam meer onrustbarend en beklemmend. Een donker sprookje of fabel, beangstigend mooi.

De vrouw, schrijfster, biedt haar redacteur R (ook niet met naam genoemd) een schuilplaats aan want hij herinnert zich de uitgewiste dingen. Enkel ‘de oude man van de ferry’ is op de hoogte van dit onderduikadres en biedt zijn hulp aan. R houdt zich bezig met kleine taakjes om de verveling tegen de gaan, er wordt gezorgd voor de correspondentie tussen hem en zijn zwangere vrouw en de oude man en de schrijfster houden hem regelmatig gezelschap. De vrouw bespreekt regelmatig de vorderingen van haar manuscript met R. Haar vierde roman gaat over een typiste die haar stem verliest, verliefd wordt op haar leraar, en zoekt naar een manier om te communiceren. Het is knap hoe het manuscript parallel loopt met het eigenlijke verhaal!

De liefdevolle band tussen de schrijfster, de oude man en R wordt prachtig beschreven. De oude man is zachtmoedig, hij aanvaardt de uitwissingen. R confronteert hen met de vergeten dingen, hij kan niet langer toekijken hoe hun geest aftakelt. Krampachtig wil hij hen redden door herinneringen proberen los te weken. Maar zij berusten steeds meer in hun lot en worden, net zoals de andere eilandbewoners, onverschillig voor de uitwissingen.

Soms is het verhaal mooi en teder. Het intieme verjaardagsfeestje voor de oude man, het gesprek tussen de vrouw en R over de sneeuw die hij niet kan zien. ‘Ja, ik hoor het. Ik hoor het geluid van sneeuw,’ fluistert hij. En ook melancholisch en droevig. Als alles aan betekenis verliest, als er geen herinneringen meer zijn. Hoe de verhalen die aan voorwerpen verbonden zijn, zomaar worden vergeten. De geheugenpolitie is ook een indringend verhaal over de kracht van woorden en het geschrevene, maar ook over het verdwijnen ervan.

Dit boek heeft een bijzondere indruk bij mij achtergelaten, moeilijk in woorden te vatten. Ik geef graag 4,5 sterren. Mooi, mooi!

“De herinneringen aan verhalen kan niemand wissen.”

Lees meer

Door Marc Dilliën

op 31/03/2021

Best een donker, somber en dystopisch verhaal. Op een eiland verdwijnen bepaalde zaken, niet enkel fysiek, maar ook in de herinnering van de mensen. Parfums, smaragden, rozen, noten , foto's en boeken en dan beginnen we aan de lichaamsdelen tot alle leven verdwijnt, behalve enkelingen die kunnen weerstaan.
De vertelster, een romanschrijfster, vertelt dit verhaal en afwisselend lezen we haar nieuwe roman en om het nog wat erger te maken, ook dit is weer geen opwekkende lectuur.
Heel knap hoe de beide verhalen naar elkaar toe groeien en in een mooie finale versmelten.
Het blijft een donker boek, één om over na te denken en zeker een boek dat blijft nazinderen, al is het maar om de duistere toon.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief