Lijn van wee en wens

Door Caro Van Thuyne

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
In het achtste jaar van de rouw laat Mari haar man thuis achter om een rivier te volgen naar zee. Terwijl zij probeert zich los te wandelen van de pijn en een nieuwe lijn te vinden voor haar leven, bouwt Felix aan een plekje waar zijn vrouw zich misschien ooit thuis zal voelen.

Lijn van wee en wens is een roman over de onttakeling door rouw en de liefde die niet opgeeft. Caro Van Thuyne heeft een meanderend portret geschreven van een vrouw die olifantenpaadjes trekt tussen deze twee oerkrachten. Lijn van wee en wens is met een rauwe weerbarstige stijl geschreven. De roman is een zoektocht naar wat verlies betekent.

Caro Van Thuyne (1970) leeft en schrijft in het Houtland achter de Vlaamse kust. In 2018 debuteerde ze met de verhalenbundel Wij, het schuim, die op de shortlist van de Anton Wachter Prijs stond.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door André Oyen

op 08/10/2021

Lijn van wee en wens
Caro Van Thuyne
Verschenen bij: Uitgeverij Koppernik
ISBN: 9789083048093
160 pagina's
Prijs: € 19,50
Een rouwverwerkingsproces kan lang en uiterst pijnlijk zijn. Om te rouwen is er geen handleiding. Iedereen doet het op zijn of haar of zijn manier en in een eigen tempo. Het gevoel dat we ervaren om een geliefde te verliezen ismoeilijk in woorden te vatten.
Mari rouwt nog altijd om haar zusje Tully, die acht jaar geleden overleed. Pas later in het verhaal ontdek je dat Tully een heel speciaal iemand was met wie op een uitzonderlijke manier moest gecommuniceerd worden. Nu onderneemt Mari een wandeltocht langs een rivier die ze wil volgen tot aan de zee. Tijdens haar afwezigheid lapt haar man een huisje met een tuintje op, zodat zijn vrouw zich er veilig en geborgen weet. de plaats waar ze een catharsis hoopt te bereiken is de zee. Maar zoals wel vaker is de reis belangrijker dan de bestemming. Tijdens haar zwerftocht ontmoet ze verschillende personen die haar voeden en telkens weer tot nieuwe inzichten brengen. En dat hoeven niet altijd mensen te zijn. Zo wordt de kauw Jakke haar belangrijkste reisgezel.
Wat Mari doet voor Jakke, kon ze niet voor Tully doen, het zusje dat ze verloor. Aanvankelijk lijkt het alsof Mari praat over haar eigen kind. Het leeftijdsverschil is groot, andere ouders zijn afwezig. De band tussen Mari en Tully was zo hecht waardoor het een moeder-dochterrelatie leek. De beperking van Tully versterkte die band. Het meisje was doofblind. Mari citeert geregeld uit boeken van auteurs die ook geschreven hebben over verlies en rouw. Net als een van hen, noemt ze zich de weewandelaar. Felix werkt ondertussen aan het huis en hoopt dat hij zijn vrouw niet kwijt is. Er is ook een vreemde rol weggelegd voor “de olifant in de kamer” die Mari Dolore noemt. “Mijn rouw is mijn olifant”, zegt ze.
Lijn van wee en wens is een zeer mooi gecomponeerde roman over verlies, rouw, troost, maar ook over liefde en de behoefte aan seksualiteit. Tijdens haar voetreis houdt Mari een logboek bij voor haar geliefde Felix. Soms spreken ze af op een tussenstop om de nodige seksuele toenaderingen te hebben. De seksscènes worden heel fysiek, vaak als een primitieve daad beschreven. Telkens is het een welgekomen ontlading na een periode van onthouding.. Via Felix krijgen we een andere inkijk in het rouwproces van Mari. ‘
De auteur maakt gebruik van de stemmen van het land, de zee, de lucht, de vogels. Alles loopt door elkaar heen in een poging om het vergeten te stelpen. Hierbij lijkt ze grotendeels door Skelton geïnspireerd te zijn, die op vergelijkbare wijze met het landschap werkt bij het maken van zijn poëzie en muziek, door te harmoniëren met de muziek van het landschap. De natuur kan zowel vriend als vijand zijn. In haar logboek geeft Mari meermaals aan hoe moeilijk het is om haar verlies te verwoorden en begrijpbaar te maken voor de buitenwereld te maken.
‘Lijn van wee en wens’ is een uiterst doorleefd boek geschreven in een een prachtige taal dat diep onder je huid kruipt en daar nog even blijft woekeren!

Lees meer

Door Bart Van Thuyne

op 11/02/2021

Wat een meesterlijk romandebuut. Een nieuwe mijlpaal in de rouwliteratuur. Na haar kortverhalenbundel ‘Wij, Het Schuim’ bevestigt Caro Van Thuyne haar bijzonder talent.
Wat een stijl! Ik voelde de pijn, het verlies en gemis, de momentjes van geluk gevolgd door het diepste ongeluk, de loutering van lucht en water, en eindigen met prachtige zeevonk. Dit kan niemand onberoerd laten!
En die taal! De mooiste zeelyriek die ik ooit heb gelezen, de prachtige natuurbeschrijvingen, het meevliegen met de kauw Jakke. Wat een woorden : “aanwenigheid”, “weewandelen”, “zingzeuren”, “velverlangen”!
Ook de structuur is zeer geslaagd. Het in korte fragmenten opsplitsen van het verhaal maakt de inhoud zoveel sterker en brengt rust en beschouwing bij het lezen.
De geleende teksten van de Britse schrijver/musicus Richard Skelton sluiten zo goed aan bij de belevingswereld van Mari dat je als lezer meewandelt en –leest. De passage waarin Mari de violist (Skelton?) op het strand ontmoet heb ik gelezen met op de achtergrond de muziek van Skeltons “Landings”, het paste zo verdomd goed en zorgde voor een unieke leeservaring en beleving.
Een aanrader, maar niet voor ongevoelige lezers!

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief