De waterdanser

Door Ta-Nehisi Coates

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Ta-Nehisi Coates De waterdanser Een krachtig, meeslepend verhaal van een jongen over de ontworsteling aan het slavenbestaan Coates bewijst met De waterdanser dat zijn proza even sterk is als zijn veelgeprezen journalistieke werk Zijn non-fictieboek Tussen de wereld en mij stond op de shortlist van de Pulitzer Prize en ontving de National Book Award ?Een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb.? Oprah Winfrey Hiram Walker werd geboren als slaaf. Hij verloor zijn moeder en alle herinneringen aan haar toen hij nog?een kind was, maar hij heeft ook een gave meegekregen. Wanneer Hiram bijna verdrinkt tijdens een -ongeluk in de rivier, wordt hij gered door een mysterieuze kracht, die hem optilt en weer aan land zet. Deze vreemde ervaring wakkert Hirams rebellie aan. Aangespoord door?zijn zelfgekozen familie op de plantage is hij vast-besloten te ontsnappen. Een onverwachte reis vangt aan, die Hiram van de tabaksplantages in Virginia naar wan-hopige guerrillacellen in de jungle voert, van het diepe Zuiden tot de gevaarlijke utopische bewegingen in het Noorden. Terwijl hij ver-wikkeld raakt in de oorlog tussen slaven en slavenhouders, wil hij enkel terugkeren naar de?plantage om zijn familie te bevrijden. Maar om dat te?bereiken moet hij eerst het verhaal van zijn grootste verlies reconstrueren. De waterdanser is een moedig verhaal vol magie, avontuur en rechtvaardigheidsgevoel. DE PERS OVER De waterdanser ?De waterdanser is geen typische debuutroman. Het is een ambitieus en moedig staaltje vertelkunst waarvan de toon lijkt op die van Stephen King, Toni Morrison, Colson Whitehead en Octavia Butler.? The New York Times ?Een historische roman over een ontluikende super-held die zijn krachten ontdekt in een periode van racistische onderdrukking. Coates? fantasie-elementen spelen een cruciale rol; ze presenteren een wereld die veelomvattender en diepzinniger is dan de grenzen van het realisme.? The Washington Post ?Ta-Nehisi Coates is de jonge James Joyce van de hiphopgeneratie.? Walter Mosley ?Dit krachtige boek over Amerika?s meest duistere periode bevestigt Ta-Nehisi Coates als een eersteklas schrijver.? San Francisco Chronicle Zie ook pagina 9 ?Ik was compleet in de ban, een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb.? Oprah Winfrey ?Coates overrompelt opnieuw met zijn grote talent voor raciale en sociale analyse. De waterdanser is een prachtig geschreven, bezield verhaal over de wreedheid van slavernij en de kracht van menselijke aspiraties.? Booklist Starred Review ?Een gewaagde, oogverblindende en niet te missen roman. Coates bewijst weer eens dat hij een van de belangrijkste schrijvers van deze generatie is. In sierlijk proza en met verrassende verbeelding vertelt hij het verhaal van Amerika?s meest duistere periode.? Publishers Weekly Starred Review ?Coates ontleedt op briljante wijze de psychische effecten van slavernij, een droefheid die hij als geen ander kan ontrafelen.? The New York Times Book Review ?De beste schrijvers bezitten de betoverende gave om de lezer mee te nemen naar een andere wereld, Coates tilt deze gave naar een hoger plan.? Los Angeles Times ?Bijna elke alinea is doorvlochten met schitterende en beeldende beschrijvingen van een uitgestorven wereld.? Entertainment Weekly Ta-Nehisi Coates (1975) is een van de belangrijkste denkers van de moderne tijd. Hij schreef eerder onder meer het veelgeprezen Tussen de wereld en mij. Voor zowel zijn journalistieke als zijn literaire werk ontving hij vele prijzen, waaronder The National Book Award. Belangrijke thema?s in zijn werk zijn politiek, racisme en cultuur. Coates woont in New York met zijn vrouw en zoon.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Christel Stalpaert

op 29/04/2021

"Maar nu ik de ontzagwekkende kracht van de herinnering kende, hoe die een blauwe deur kan openen van de ene wereld naar een andere, hoe die ons kan verplaatsen van bergen naar weilanden, van groene bossen naar besneeuwde velden, nu ik wist dat herinneringen het land kunnen opbouwen als een doek, en ik ook wist hoe ik mijn herinnering aan haar had weggestopt in het 'allerdiepste' van mijn geest, hoe ik alles vergeten was, weet ik nu dat dit verhaal, deze Geleiding, daar moest beginnen, op die bizarre brug tussen het land van de levenden en het land van hen die verloren zijn." (p. 9-10)

"Maar ik was erbij en zag het gebeuren, en sindsdien heb ik heel wat dingen gezien die het einde van onze kennis blootleggen en hoeveel er daarachter nog ligt." (p. 12)

"Naarmate ik het huis beter leerde kennen, meer begon te lezen en meer zag van de Elite, besefte ik dat zoals de velden en de arbeiders de motor waren van alles, het huis zelf allang verloren zou zijn zonder degenen die erin tewerkgesteld waren. Net als alle meesters bouwde mijn vader een hele organisatie op om zijn zwakte te verbergen, om te verhullen hoe machteloos ze eigenlijk waren. De tunnel waardoor ik de eerste keer het huis betrad, was de enige toegang die de Tewerkgestelden mochten gebruiken, en dat was niet alleen voor hun genoegen, maar om ons te verstoppen, want de tunnel was meer een van de vele ingenieuze wondertjes waarvan Lockless was voorzien, om de indruk te wekken dat het werd aangedreven door een onzichtbare energie. Er waren goederenliften waarmee de heerlijke maaltijden als vanuit het niets verschenen, hendels waarmee op schijnbaar magische wijze precies de juiste fles wijn vanuit de onderbuik van het landhuis tevoorschijn werd getoverd, kastjes in slaapkamers die men onder het hemelbed kon schuiven, want zij die belast waren met het legen van de nachtspiegels moesten nog onzichtbaarder zijn dan de potten zelf. De magische wand die op die eerste dag voor mijn neus wegschoof en de stralende wereld van het huis blootlegde, verborg ook achtertrappen die leidden naar de Doolhof beneden, de machinekamer van Lockless, waar nooit een gast kwam. En als we ooit de keurige vertrekken van het huis betraden, zoals tijdens de soirees, moesten we zo goed verzorgd en gekleed verschijnen dat iedereen dacht dat we geen slaven waren maar mystieke ornamenten, een onderdeel van dat magische landhuis. Maar nu kende ik de waarheid: dat Maynards domheid, hoewel profaner, niet origineel was. De meesters konden geen water koken of hun broek dichtknopen zonder ons. Wij waren beter dan zij, we moesten wel. Laksheid zou letterlijk onze dood betekenen, terwijl het voor hen het enige doel van hun leven was. (p. 45)

"Ik bedacht toen dat zelfs mijn eigen intelligentie niet ongewoon was, want je kon nergens kijken op Lockless of je zag het geniale van de makers: het geniale in de handen die de pilaren aan de voorgevel hadden gesneden, in de liederen die zelfs bij de blanken de grootste vreugde en het diepste verdriet opriepen, in de mannen die de vioolsnaren lieten jammeren en vibreren onder het dansen, in de veelsoortige geuren die uit de keuken kwamen, in al onze overledenen, in Big John. Hert geniale in mijn moeder." (p. 46)

"Ik wil niet beweren dat ik toen verliefd werd op Sophia, hoewel ik dacht van wel. Ik was jong en voor mij was liefde een lont die werd aangestoken, geen tuin die werd aangelegd. Liefde had niets te maken met grote kennis van het onderwerp, van behoeften en dromen, maar alleen met de vreugde die je voelde als je het had en de misselijkheid als het voorbij was." (. 66)

"En hij had de Elite gewaarschuwd voor de risico's van hun liefde voor de tabak, als een terzijde, zodat die waarschuwing door hen niet herinnerd werd met rancune maar met een goedaardig gevoel van spijt." (p. 67)

"Ze kenden hun namen en ze kenden hun ouders. Maar ze kénden ons niet echt, omdat het niet-kennen essentieel was voor hun machtspositie. Als je een kind uit de armen van zijn moeder rukte en verkocht, moest je die moeder zo oppervlakkig mogelijk kennen. Als je een man laat uitkleden, hem veroordeelt tot een afranseling, hem levend laat villen en vervolgens laat insmeren met zout water, dan kun je je niet in hem inleven zoals je dat bij iemand van je eigen klasse kunt. Je herkent niets van jezelf in hem, opdat je hand niet wordt ingetoomd, en je hand mag nooit worden ingetoomd, want zodra dat wel gebeurt zullen de Tewerkgestelden zien dat jij hen ziet, en dus jezelf ziet. Op dat moment van diepgaand inzicht is heet afgelopen met je, want dan kun je niet meer heersen zoals het moet. Dan kun je niet langer garanderen dat de bergen tabak volgens jouw verwachtingen worden opgetast, ..." (p. 98-99)

"Want het is niet simpelweg een kwestie van gevangen zijn door de slavernij, maar door een soort bedrog, waarbinnen de beulen als wachters aan de poort staan, de Afrikaanse woestheid op een afstand houden, terwijl zij zelf de woestelingen zijn, Mordred zijn, de Draak zijn, in de kleren van Camelot. En op dat moment van openbaring, van inzicht, is ontsnappen geen gedachte, zelfs geen droom, maar een behoefte, niet anders dan de behoefte om te ontsnappen uit een brandend huis." (p. 117)

Ik was overdonderd van de manier waarop de schrijver herinneringen oproept vanuit de geur van gemberkoekjes (p. 221). Deze gemberkoekjes zijn Coates' versie van Prousts 'madeleine trompée dans une tasse de thé'. In deze onvrijwillig opgeroepen herinneringenstroom door de geur van gemberkoekjes wordt evenwel niet alleen een herinnering, maar tevens een complex koloniaal machtsmechanisme leesbaar en voelbaar.

"tot slaaf gemaakten" (p. 447)

Het verhaal over de familie White is gebaseerd op en geïnspireerd door de waargebeurde geschiedenis van William en Peter Still en hun familie.

TO READ: William Still "The Underground Railroad Records" (ed. Quincy Mills, Modern Library).

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief