Het jaar van magisch denken

Door Joan Didion

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Zelden is het verlies van een grote liefde zo overweldigend en indringend beschreven als in deze moderne klassieker van Joan Didion, een van de fijnzinnigste schrijvers van de Amerikaanse literatuur. Zij beschrijft het jaar na het plotselinge overlijden van haar man, de schrijver Gregory Dunne, na een huwelijk van bijna veertig jaar. In diezelfde periode raakt hun dochter in coma en wordt zij in het ziekenhuis opgenomen.

Met haar gedetailleerde en poëtische stijl neemt Didion ons mee naar een jaar van rouw en verdriet, in een relaas over ziekte, de eindigheid van het leven en bovenal de liefde, met uiteindelijk ook de verzoening met het feit dat haar man nooit meer terug zal komen.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Annick Vansevenant

op 06/08/2020

Je bent bekend omwille van je politieke columns, je bent een bezige bij en schrijft essays op z’n Europees als American citizen. Dan slaat het noodlot toe: ze verliest haar echtgenoot (de schrijver John Dunne) en in diezelfde periode wordt haar dochter opgenomen in het ziekenhuis en ligt zij daar wekenlang in coma. Shit happens. Niet louter omwille van een sociale onrechtvaardigheid maar omdat leven altijd chaos kan worden ondanks onze welgemeende voorzorgen.
Wat schrijf je dan? Wat gaat door je heen? Hoe maak je dit mee en hoe overleef je ook dat angstwekkende in een leven dat zich tot die cruciale momenten focuste op het maatschappelijk gebeuren? Je wordt zelf een verhaal van die maatschappij. Een aangrijpend boek, zeer eerlijk neergezet. Het lijden zoals het begint bij ons. Niets menselijks is ons vreemd

Lees meer

Door Redactie LZWL

op 10/06/2020

The Year of Magical Thinking' een ontroerend inspirerend boek van de Amerikaanse schrijfster/journalist Joan Didion over verlies en afscheid. VRT-correspondent Björn Soenens is een grote kenner van haar werk, en ziet nog steeds hoe belangrijk haar denken is voor de Amerikaanse maatschappij, op de rand van een afgrond.

Björn Soenens heeft haar eigenlijk pas in Amerika en via een documentaire op Netflix leren kennen. Ze is voor hem een voorbeeld als journalist: literair én journalistiek, een bijzondere combinatie.

'Ze schrijft bijna als een chirurg, ze neemt een scalpel en begint te schrijven', zegt Soenens. Ze beschrijft in dit boek de dood van haar man op een zo koele wijze en dat is haar manier om het te verwerken. 'Maar dat geeft een zeer bevreemdend effect. Ze is alvast niet sentimenteel. Het magische denken van in de titel van het boek zit in het feit dat ze zo klinisch beschrijft hoe iedereen anders omgaat met rouw. Ze beschrijft hoe ze de gsm van haar man nog in de lade wegsteekt en de schoenen houdt, met de hoop dat hij nog terug zal keren, dat is dat magische denken, maar geen realiteit'. Nu is ze bijna 86 en gestopt met schrijven.

Herbeluister Björn Soenen over Joan Didion in Culture Club op Radio 1 op https://bit.ly/2MOkwTb

Lees meer

Door els van haute

op 29/05/2020

Het jaar van magisch denken van Joan Didion.

Een boek dat ik al vaak hoorde aangeprezen worden, door Connie Palmen, mijn held, onder andere. Een boek dat ik jaren geleden al eens leende in de bib, waar ik vol goede moed aan begon maar het toch weer weglegde. Een boek dat ik nu in sneltempo uitlas en waar ik nog niet goed van ben. Boeken moet je op het juiste moment lezen.

Je leest het snel, omdat het zo goed geschreven is maar ook omdat het je de adem beneemt en je verder leest om verlossing te bereiken. Het is indringend, intelligent, oprecht eerlijk en meeslepend. Zonder ooit pathetisch of vol zelfmedelijden te zijn (daar waakt Didion voor, hoewel ze daar alle recht op heeft).

Miljoenen mensen lazen dit boek, putten er troost of herkenning uit. Dat maakt dit boek ook zo mooi. Het is mooi om wat het is maar het is ook mooi om wat het teweegbrengt. Je eigen intense leed op een manier brengen die andere mensen raakt is een gave. Je moet persoonlijk en universeel schrijven, afstandelijk en betrokken, intelligent en emotioneel. Dat doet Didion, met verve. Even tussen haakjes: ik vind de cover en dan vooral de letters zo mooi; stoer en fragiel tegelijk. Eenvoudig prachtig.

Het zijn de kleine dingen die je het meest raken. Mij raken. Mij angst aanjagen, mij bijna doen huilen, bij voorbaat. Ik mag er niet aan denken om mijn klankbord (al 22 jaar mijn partner) te verliezen. Joan verloor haar klankbord na 40 jaar, ze viel (hoewel dat niet te zien was, want ze is een ‘koelbloedig type’) en krabbelde weer overeind. Ze las, ze schreef, ze creëerde een meesterwerk. Pijnlijk ontroerend. Een dagboek-achtig relaas vol rouw en verdriet maar ook een ode aan het leven en de liefde. Een boek dat schuurt terwijl je het leest, dat wondjes maakt, dat trekt en zeurt en maalt in je lichaam en hoofd. Een klassieker die je leven lang bij je blijft.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief