Blauwe Bonen

Door Terrence Lauerhohn

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Aan mijn ontreddering Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben... Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam. (De Crooner) Daer gy in ‘t geraes en gedonder van ‘t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen. (Desiderius Erasmus) “Een intrigerend en meeslepend verhaal over een wereld die we zelden zien.” (auteur Anthonie Holslag) Over de auteur Terrence Lauerhohn is geboren in 1960 en lag toen in een Brabantse wieg te ‘s Hertogenbosch. Tegenwoordig woont hij in Rilland (Zeeland). Pas op 51jarige leeftijd is hij gaan schrijven. Met zijn donkere pen weet hij Thriller - en horrorliefhebbers tot op de laatste punt geboeid te houden.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Sandra Remmig

op 15/01/2020

Dit was mijn eerste kennismaking met Terrence Lauerhohn en wat voor één. Het verhaal wordt verteld vanuit Frits Jansen, een doodnormale naam, maar met een hele bijzondere bijnaam: De Crooner. De Crooner heeft een niet alledaags beroep, hij is huurmoordenaar. Lauerhohn heeft dit personage enorm krachtig neergezet. Je voelt de bitterheid, de hardheid en de eenzaamheid. De Crooner kruipt onder je huid en tijdens het lezen krijg je het gevoel dat je niet vanaf een afstand kijkt, maar dat je letterlijk met hem mee op pad bent.
Maar nu wordt er op de Crooner zelf gejaagd. Door De Prikker, in opdracht van Stolten, de gangsterbaas. De Crooner heeft geen idee hoe deze persoon eruit ziet en neemt dan ook zijn maatregelen om te voorkomen dat hij vermoord wordt.
Dan is er nog Merel, de dochter van Stolten. Ook zij is enorm goed neergezet door Lauerhohn. Geweldig hoe hij meerdere kanten van haar weet te belichten en dat door de interactie tussen haar en de Crooner, er toch wat menselijke trekjes naar boven komen bij deze geharde man.
Het boek leest als een film, het is duister, ik zat op het puntje van mijn stoel en steeds als je denkt te weten wat er gaat gebeuren, loopt het toch net weer even anders.

Op alle fronten een dikke 5 sterren.

Lees meer

Door Caroline Kuiper

op 14/01/2020

Een thriller met een magnifieke plotwending.
Terrence Lauerhohn en ik hebben een soort haat liefdesverhouding met zijn boeken. Van Terrence heb ik al menig boek mogen recenseren. Zijn sciencefiction/horror zijn niet mijn genre. Toch pak ik iedere keer weer een boek op van Terrence, want zijn schrijfstijl trekt mij heel erg. Van zijn boek “Wegversperring” heb ik wel heel erg genoten door de goede dosering sciencefiction en horror. Deze “Blauwe Bonen”, de nieuwste van Terrence is een thriller en dat past meer in mijn straatje, dus ik was heel erg benieuwd.

De cover vond ik mooi, een man in een zwart pak met een pistool in zijn hand op de rug, alleen de titel “Blauwe Bonen” geen idee wat dat met het verhaal te maken zou kunnen hebben. Ik was dus erg benieuwd of dat in het verhaal naar voren zou komen. Nu zijn er misschien lezers die denken, dat je dat niet weet!!

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven vanuit het perspectief van de hoofdpersonage, De Crooner, een bijnaam naar het blijkt. Het verhaal begint meteen echt als een thriller en heel duidelijk is dat deze Crooner niet een normaal beroep heeft. De Crooner is een huurmoordenaar.

Hij is de pubertijd amper voorbij, ik nader een pensioengerechtigde leeftijd. Ik maak geen fouten. Daarom leef ik nog. Hij heeft één fout begaan, één heel verkeerde. Dus hij sterft jong. Dat ik regelmatig onschuldige mensen ombreng veroorzaakt geen greintje van een schuldgevoel. Wat er over mag zijn van mijn geweten zit diep in mijn duistere ziel weggeborgen. Op een plek waar ik het sprakeloos houd. Een schil, harder dan diamant, omhult het.

Wanneer De Crooner zelf wordt achtervolgd door een collega genaamd De prikker, een nog gruwelijker huur moordenaar dan hij zelf is, besluit De Crooner het heft in eigen hand te nemen. Zijn baas Stoltens wil van hem af en heeft De Prikker op hem afgestuurd. Er is maar één manier om zijn baas een hak te zetten en dat is via zijn geliefde dochter Merel. Hij ontvoerd haar. De Croner, een eenzaam mens, wordt door deze Merel recht in het hart getroffen. Heeft de Croner nooit wroeging, Merel laat hem voelen dat hij toch nog een hart heeft. Door met haar te praten en door naar haar te kijken brokkelt zijn schil een beetje af en moet hij alles op alles zetten om zijn geweten niet de overhand te laten krijgen en de harde huurmoordenaar die hij is, te laten blijven. Tijdens het lezen krijg je gewoon sympathie voor deze man, want waarom worden mensen zo hard. Bloedstollende achtervolgingen, waarbij blijkt dat Terrence zijn horror zeker niet aan de wilgen heeft gehangen en ongenode personages drijven De Croner steeds verder in het nauw. Met Merel als zijn gevangene probeert hij zijn baas te chanteren, maar deze Stoltens is niet voor niets “de baas”. Het is zeker geen verhaal voor mensen met tere zieltjes, want sommige passages zag ik letterlijk voor ogen en liepen de rillingen over mijn rug, maar dat gaf het verhaal juist een heerlijk thriller effect.

Deze keer heeft Terrence zich echt overtroffen wat betreft de zins opbouw en de diepzinnige verhaallijn.

Wij hebben ervaren, hoe het is om te lijden, hoe het is om dierbaren te verliezen, hoe het is om nooit dierbaren te hebben. Zoals in mijn geval. Waarderen oudere mensen een mensenleven meer dan jonge mensen dat doen? Wij wennen machteloos aan het idee van doodgaan, dat sterven voor iedereen onvermijdelijk is. Want de weg daarnaartoe wordt slechts korter tijdens het leven. Maakt deze wetenschap de oudere menselijker?

Twee maal heb ik het verhaal gelezen, de tweede keer om er achter te komen, wat ik over het hoofd gezien had. De plotwending verraste mij namelijk totaal. Nee zelfs na een tweede keer lezen had ik deze plotwending niet kunnen voorzien. Een geweldige ommezwaai in het verhaal.

Lees meer

Door Nathalie Lemaitre

op 13/01/2020

Geweldige invalshoek: wat als de jager plots de prooi wordt? Hoe 1 stom foutje het einde van je leven kan betekenen... Wat doe je dan???
Dit was heel verrassend, heel spannend, niet gelezen op het puntje van mijn stoel, maar nagelbijtend helemaal tegen de leuning gedrukt van de spanning!
Fantastische plotwendingen die je echt niet ziet aankomen!!!
Om nog maar te zwijgen over het gedacht dat je eraan over houdt: "Huh? Zat ik nu te hopen dat alles goed ging komen met een huurmoordenaar? Wat is er mis met mij?"
Een topper!!!!

Lees meer

Door Maxi mini bieb aurora stefknops

op 11/01/2020

Blogtour:

Titel van het boek: Blauwe bonen

Auteur: Terrence Lauerhohn

Omschrijf het boek in een paar woorden:

De schrijfstijl van Terrence is zowel meeslepend als spannend met een grote portie duisternis.

Je volgt het verhaal als of de hoofdpersoon (crooner) bij jouw op het spreek uur is en je bent de therapeut, zo uit gewerkt en echt komt het over.

Crooner neemt je me in zijn leven als moordenaar van zijn gevoelens tot werkwijze. Vooral zijn band met het slachtoffer van voormalige werkgever, is super mooi verwoord.

Kortom deze thriller is een aanrader.

A) Algemene waardering van het boek; (1= slecht/10=super goed)

8

B) De schrijfwijze van het Boek; (1=niet te volgen/10= zeer meeslepend)

8

C) Waardering v/d illustratie`s; (1=helemaal niks/10=uitmuntend)

6

D) Zou je dit boek bij anderen aanraden; (1=nee /10= aanrader)

8

Eind cijfer (A+B+C+D / 4 = ). 30/4= 7.5

Je Eigen naam: stef knops/ maxi mini bieb Aurora

Lees meer

Door Mieke Schepens

op 10/01/2020

4,5/5*
Meteen al in de proloog maak je kennis met het werk van de hoofdpersoon en zijn ervaringen tijdens het uitoefenen van zijn werk. Lees en huiver!

In de hoofdstukken daarna stelt De Crooner zich aan de lezer voor en komt werkelijk tot leven. Hij is geen fictief figuur meer, maar is een mens van vlees en bloed geworden. De Crooner beschrijft voor in het boek ook hoe hij geworden is tot wat hij is: de dood.

"Als ik bij iemand aanklop is het altijd iemand anders die wil dat ik aanklop. een gerechtvaardigde engel der wrake ben ik echter net zo min als een psychopaat. Ik ben eenvoudigweg de dood, een uiterst menselijke gedaante ervan, en sterven is een onlosmakelijk onderdeel van het leven, benodigd om het te vervolmaken."

Nu wordt door De Prikker op hem gejaagd in opdracht van Stolten, de grote baas waarvoor niemand een bijnaam durft te verzinnen uit angst voor de gevolgen. De Crooner weet niet hoe De Prikker er uit ziet maar is wel bekend met de resultaten van zijn werk en is hiervan onder de indruk. Hij weet dat hij enorm op moet passen.

Als lezer zie je hoe eenzaam De Crooner moet zijn en door het veranderen van zijn gevoelswereld kun je toch een beetje meeleven met deze duistere persoon,

De kennis van de auteur van geschiedenis en mythologie levert geweldige beschrijvingen van gebeurtenissen op.

"De gedaante van de boerin schemert door de walm heen...
...Boudica op oudere leeftijd. Maar deze bejaarde is even onverzettelijk op haar ijzeren ros, als de echte legendarische Keltische koningin was op een rijdier van vlees en bloed...
...Leviathan sleept een verre neef achter zich aan. Het is een getande gruwel. Hij hakt, schuurt, snijdt met malende spiesen."

Het verrassende einde van dit gruwelijk goed sinister verhaal is de kers op de taart! Ik heb het heel graag gelezen en waardeer het met 4,5/5*.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief