De weg naar Little Dribbling

Door Bill Bryson

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Bill Brysons kennis over Groot-Brittannië ontwikkelde zich van ‘weet bijna niets’, naar ‘grondige vertrouwdheid’, tot ‘complete verbijstering: wat weet ik eigenlijk weinig’. Ineens realiseert Bryson zich namelijk dat hij in een land woont dat zich zo snel ontwikkelt dat het hem vreemd aandoet, een plek vol beroemdheden wier namen en talenten hij niet kan onderscheiden, acroniemen die hem moeten worden uitgelegd, gespreksonderwerpen die hij niet langer kan volgen. En precies op dat moment wordt Bryson opgeroepen om een test te doen voor het Brits staatsburgerschap. Twintig jaar na zijn eerste kennismaking met Groot-Brittannië, die hij uitgebreid heeft beschreven in Een klein eiland – een van de meest geliefde reisboeken van de afgelopen decennia – besluit hij tot een gloednieuwe reis om ‘zijn’ land te herontdekken. Wederom leidt dat tot hilarische anekdotes waarmee hij de typische kijk van de Engelsen op hun eiland schitterend tot uitdrukking weet te brengen.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door Guido Bergmans

op 03/08/2021

De weg naar Little Dribbling. Bill Bryson

Bill wordt oud. Een ouwe zeurpiet die op alles moet foeteren. Op de teloorgang van merry old England, het laten verslonzen van mooie oude architectuur, dorpszichten, landschappen, het verdwijnen van de lokale bakker, kruidenier en boekhandel, het afval dat overal rondslingert, de mensen die niet vriendelijk zijn, de treinen die niet rijden, of wel rijden op de verkeerde plaatsen, de alomtegenwoordige snelwegen en parkeerplaatsen, de idiote beleidsopties van politici (“visies” waarschijnlijk), de algehele domheid (een Amerikaanse beambte die niet weet hoe je London spelt en dat dat in Engeland ligt). Ook over het hedendaagse massaal voorkomen van fouten in spelling, hoofdlettergebruik en interpunctie maakt hij zich druk.
Maar aangezien ik zelf ook een ouwe zeurpiet ben, is dat op zich niet erg, en ben ik het in de grond meestal met hem eens. Toch blijf ik wat op mijn honger. Het boek is opgevat als een reisverslag. Bryson bezoekt tientallen steden, dorpjes en gebieden, en schrijft naarstig op wat hij doet en ontmoet. Dat blijkt niet zoveel. Hij vult zijn reisdagen vnl. met wandelen en musea bezoeken, waarbij de entreeprijs een van zijn voornaamste bekommernissen is. Wandelen en museumbezoek zijn ook twee van mijn favorieten, hoewel de prijs hiervan mij minder bezighoudt. Bryson is verder erg gesteld op zijn natje en zijn droogje, en wederom ben ik helemaal mee. Maar ik kan me best voorstellen dat jongere en meer dynamische mensen het na 50 blz. wel voor bekeken houden. De diepgang van zijn eerste boeken (Een kleine Geschiedenis van bijna alles; Een Huis vol; America: one summer 1927) is hier ver te zoeken. Dit was bij Het Lichaam al zo’n beetje, nu is het nog erger. Veel figuren of gebeurtenissen worden maar oppervlakkig aangeraakt, over een paar alinea’s. In Een Huis Vol had je bladzijden lange verhalen over opmerkelijke mensen en huizen. Die mis ik hier. Zijn schrijfstijl en humor daarentegen blijven wel, en maken het geheel nog verteerbaar.
Hij laat ook een hoop dingen liggen. Hij heeft een hoofdstukje over Torquay, maar over Fawlty Towers, het beroemdste (fictieve) hotel van Torquay, wordt met geen woord gerept. Een kwestie van auteursrechten misschien? Zolang John Cleese leeft, moet je heel erg opletten, want die heeft na zijn 4 of 5 echtscheidingen zoveel geld nodig, dat de geringste misstap je een proces kan kosten. Of was Bryson bang dat zijn humor een beetje in het niet zou verzinken bij die van Fawlty Towers? Over Inspector Morse, Daar komen de Schutters en All Creatures Great and Small kan er wel een zinnetje af, maar meer ook niet.
Het boek blijft meestal hangen bij wat gemijmer in een humoristisch sausje, vaak nog wel aangenaam om te lezen, maar tevens erg oppervlakkig en vluchtig, en soms wat chagrijnig. Omdat ik mij een geestesverwant voel, geef ik hem nog een 3 op 5, maar het niveau van vroeger haalt hij niet meer.

Lees meer

Door Jan Vanhoutte

op 01/05/2018

Hoewel Bill Bryson een onderhoudend schrijver is, schrijft hij in dit boek toch echt als een oude vent, tjok, tjok.

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief