Een honger

Door Jamal Ouariachi

Waardering
Jouw waardering
Succesvol toegevoegd
Studente Aurélie Lindeboom krijgt de schrik van haar leven als haar geliefde volkomen onverwacht gearresteerd wordt. Hij, de bekende ontwikkelingswerker Alexander Laszlo, zou een van zijn Ethiopische adoptiekinderen hebben misbruikt. Heeft Aurélie werkelijk meer dan een jaar het bed gedeeld met een man die, zonder dat zij het wist, pedofiele voorkeuren had?
Bijna tien jaar later is ze moeder van een jonge dochter en werkzaam als journaliste. Dan benadert Laszlo haar opnieuw, met een voorstel dat ingrijpende gevolgen zal hebben.

Wat anderen schrijven over dit boek

Door bruno

op 28/01/2019

Wat is een boek meer dan een plek waar alle bladzijden samenkomen waarop iemand zijn gedachten aan het papier heeft toevertrouwd. Of die gedachten nu het verbeelden van een fantasierijke wereld inhouden of de meest intieme verwoording van wat de man of vrouw beleefd heeft, dat maakt nu eenmaal niet veel uit. Feit is dat iemand de noodzaak gevoeld heeft om een theorie, een nieuwe gedachte, een inzicht, een relaas op papier neer te schrijven en daardoor anderen de kans geeft daar kennis van te nemen. Hoe blij ik ben dat ik mijn drie kinderen besmet heb met de sensatie van het ontdekken van die ontelbare nieuwe werelden, het opdoen van nieuwe kennis en inzichten, het ontroerd, geschokt, verontwaardigd, en telkens weer verrast worden door het simpele feit dat je dankzij woorden op een rij in de kop van iemand anders kan kijken. En soms ook - niet zo heel vaak, in mijn geval - de sensatie ervaart een boek te lezen dat er écht toe doet, dat diende geschreven te worden en wel hier en nu omdat het helemaal gaat over onze tijd en het erin slaagt te beschrijven wat je er zelf over denkt en daarbij nog veel dieper graaft omdat de man die het schreef zich in zijn thema heeft ingegraven als een mol in zijn netwerk aan ondergrondse gangen en daarbij niet aarzelt om via allerlei zijwegen uiteindelijk dat bloot te leggen waar het hem om te doen is: een beeld te schetsen van de tijd waarin wij leven, ons een spiegel voor te houden en daarbij niet terug te deinzen om allerlei persoonlijke hebbedingetjes, voorkeuren, opinietjes en andere kleine vermakelijkheden in het verhaal binnen te smokkelen. Ik verdenk er Jamal Ouariachi ervan zich met het schrijven van zijn boek minstens zo kostelijk te hebben geamuseerd als ikzelf bij de eerste tweehonderd bladzijden ervan, die ik als in een langgerekte hap tot mij heb genomen. Een hongertje, ja. Heb je zelf ook trek in een goede turf slimme, intelligente, vranke, politiek niet-correcte, scherpe, kostelijke, amusante, meeslepende, onderhoudende, verhelderende, opgewekte lectuur? Doe dan het laatste boek van hogergenoemde schrijver in het mandje van uw wekelijkse aankopen, of beter nog: spring op de fiets en haal het bij je favoriete boekhandel. Nu, hier en onmiddellijk. Want van lezen word je sterk, en slim, en vrolijk en dan weer triest en getroost en blij. Lezen laat je de wereld ontdekken, geeft je een inzicht in je eigen leefwereld zoals je die hier en daar al eens vermoedde, vaag voor ogen zag maar nu voor het eerst zwart op wit op een schoteltje aan je gepresenteerd wordt. Het boek kost amper vier café latte’s, je kunt er een keer gaan eten bij Silke op de Groentemarkt, dat zou echt wel eens moeten doen.
Waarover gaat dit boek? Over heel veel, over ons en nu en over de complexe wereld waarin we dagelijks onze weg zoeken, wij blinden die gewapend met Google, Wikipedia, I-pods en I-pads en ander fraaie uitrustingen amper onze weg vinden.
Maar genoeg over ons. Het boek gaat ondermeer over hoe we met z’n allen zo heel erg op zoek zijn naar veiligheid en zekerheid dat we dreigen alles wat een beetje ruikt naar spontaneïteit, tederheid, behulpzaamheid en andere oude waarden overboord te gooien. De schrijver verwoordt het nog beter:
“Ik loop door een winkelstraat en zie een joch van een jaar of vijf (…) het fietsje slipt en het jongetje gaat onderuit. Een voorbijganger, gewoon een keurige man van een jaar of dertig, blijft stilstaan en buigt zich over het kind heen. (…) Die man zegt wat tegen het joch, waarschijnlijk iets als “Gaat het weer, jochie?”, en op dat moment komt de moeder aangehold. Ze grist dat kind uit de handen van die man, ze roept “Laat mij maar, laat mij maar”, maar met overslaande stem, ze kijkt alsof die man aan alsof hij een besmettelijke ziekte heeft, en vervolgens sleurt ze kin en fiets mee naar de ingang van de winkel (..). En die man, de keurt ze geen blik meer waardig. (…) Die moeder zag geen goede bedoelingen. Die zag een vreemde kerel, een engerd!, aan haar kind zitten. Gewoon een voorbijganger die een helpt dat gevalle is! En die moeder was panisch! Is dat het soort land waarin we willen leven?”
In dezelfde passage laat Ouariachi het hoofdpersonage zich opwinden over hoe ouders van kleuters die doktertje spelen op school klacht indienen, zeggen dat hun kleuter seksueel misbruikt is. Of over hoe ouders bang zijn samen met hun kinderen te douchen, uit schrik dat dat naar incest ruikt. Kortom, deze schrijver duwt ons met ons neus op onze verstikkende, vernietigende, verlammende angst te zijn we zijn: sociale wezens met nood aan lichamelijkheid, verbeelding, ruimte om te experimenteren, vrijheid. Een honger gaat zeker over de beknotting van onze eigen vrijheid. Die we notabene zelf organiseren.
Een honger gaat evengoed over immigratie, over hoe de mondialisering die ons razendsnel confronteert met het feit dat alle problemen van deze tijd vragen naar oplossingen op wereldvlak. Want een hongersnood in Ethiopië of waar dan brengt mensen van hier naar ginder, en zeker ook omgekeerd. “De aarde wordt draaiende gehouden door al die vluchtende voeten.”
Een honger gaat net zo goed over de vele geneugten van het leven. Hier is een levensgenieter aan het woord. Niet alleen over lekker eten, mooie kleren. Maar trefzeker over muziek in een passage waarin de hoofdfiguur vertelt hoe hij zichzelf aanleerde piano te spelen en daar na verloop van tijd heel veel genot uit puurde: “Later werd het de échte Marche Funèbre, waarbij het me niet om de stampende, soms vijfvingerige akkoorden ging, maar om het middengedeelte van het Lento, in die hartverscheurende Des majeur, de vingers van mijn linkerhand heen en weer zwevend over de linkerhelft van het klavier, mijn hart zwaar van een verdriet dat ik nog nooit ervaren had maar via de muziek kan voorvoelen.”

Lees meer

Door An Wouters

op 09/05/2018

Een dik boek, maar leest als een trein. Ben nog steeds een beetje boos over de achterflap info die gretig spreekt over "een boek over pedofilie", terwijl het daar helemaal niet (of slechts zijdelings) over gaat. Het gaat om zoveel meer, roept zoveel vragen op, misschien zelfs iets teveel thema's voor één enkel boek. Maar hoe goed geschreven! Die man is een echte spraakwaterval. Zeker lezen!

Lees meer
Schrijf je mening over dit boek. (Je voornaam & achternaam worden getoond)
Geef je waardering:

Uw recensie werd succesvol toegevoegd

Nog meer boekennieuws op

Kom erbij en lees mee.

Begint het te kriebelen?

Goesting om jouw boekenkast aan te leggen?
Laat het leesplezier beginnen!

Log in met je VRT profiel

Meer leesplezier?

Blijf je graag op de hoogte van alle nieuwtjes?
We sturen je elke week een verse update!

Schrijf je in op de nieuwsbrief